อารัมภบทअब अध्ययन र अभ्यासको मार्गदर्शनका लागि माथि उल्लेख गरिएको धम्म-विषयको अर्थलाई विस्तारपूर्वक व्याख्या गरिनेछ।

อธิบายบทตั้งव्याख्या यस प्रकार छ: यो सूक्तिले सिकाउँछ कि दिँदा पुण्य बढ्छ। "पुण्य" शब्दको अर्थ मनलाई सफा पार्ने र सुखको कारण बन्ने भलाइ हो। व्यक्तिले त्याग गर्ने मनले दिने हरेक पटक पुण्य मनमा उत्पन्न हुन्छ र क्रमशः थुप्रिँदै जान्छ, जसरी गाग्रीमा एक-एक थोपा गरी खस्ने पानी, थोरै भए पनि, निरन्तर खसिरहेमा गाग्री भरिन्छ।

ขยายความบทตั้งदिँदा पुण्य बढ्छ भनिनुको कारण के हो भने दिँदाको बखत दिने व्यक्तिको मनले कञ्जुस्याइँको एक अंश त्याग्छ, र मनलाई साँघुरो बनाउने क्लेश लोभ पनि पातलिन्छ। त्यसैले मन फराकिलो र प्रसन्न हुन्छ। यो वर्तमानमै देखिने पुण्य हो। जति धेरै दिइन्छ, दिनु त्यति नै बानी बन्छ र मन भलाइमा त्यति नै स्थिर हुन्छ। यो बुद्धवचन "संयम गरिरहँदा वैर उत्पन्न हुँदैन" भन्ने वचनसँग जोडिएर आएको छ, जसले देखाउँछ कि दानले भलाइ बढाउँछ र संयमले खराबी उत्पन्न हुन दिँदैन। यी दुवै असल जीवन बिताउने जोडी हुन्।

ประโยคสะพาน + ที่มา ๑दानको फल वस्तुको मात्रा वा मूल्यमा मात्र भर पर्दैन, दाताको चित्तमा भर पर्छ। वस्तु थोरै भए पनि श्रद्धायुक्त मनले दिइयो भने त्यसको फल ठूलो हुन्छ। यो खुद्दकनिकाय-विमानवत्थुमा आएको बुद्धवचनअनुरूप छ:

อธิบายบทเชื่อม ๑व्याख्या यस प्रकार छ: यो सूक्तिले सिकाउँछ कि दानको फल दिइएको वस्तुको मात्रा वा मूल्यमा मात्र भर पर्दैन, बरु मुख्य रूपमा दिने व्यक्तिको मनमा भर पर्छ। "चित्त प्रसन्न" को अर्थ श्रद्धाले स्वच्छ भएको मन हो, जसमा पुण्यमा विश्वास हुन्छ र दिनमा आनन्द हुन्छ। "दक्षिणादान" को अर्थ आदरपूर्वक दिइएको वा सद्गुणको पूजा गर्न दिइएको वस्तु हो। दिने व्यक्तिको मन प्रसन्न भएपछि त्यो दान कहिल्यै सानो दान भनिँदैन।

อธิบายบทเชื่อม ๑यस्तो हुनुको कारण के हो भने पुण्य मनमा उत्पन्न हुन्छ। तीनै कालमा असल चेतनासहित गरिएको दान, अर्थात् दिनुअघि खुसी, दिँदा मन प्रसन्न, र दिइसकेपछि पछुतो नगरी आनन्दित, महाफलदायी हुन्छ। यसको विपरीत, बाध्य भएर, इज्जतका लागि, वा दिइसकेपछि पछुताउँदै दिइएको धेरै वस्तुले मनलाई मलिन बनाउँछ, र मनको मलिनताअनुसार त्यो दानको फल पनि घट्छ। त्यसैले श्रद्धा भएका गरिबले पनि धनीभन्दा कम पुण्य गर्दैनन्, केवल शुद्ध मनले दिनुपर्छ।

ตัวอย่างในชีวิตवास्तविक जीवनमा, दिनको एक डाडु मात्र भिक्षा दिन सुरु गर्ने व्यक्तिको मन लामो समयसम्म त्यसो गर्दै जाँदा सन्तोषले भरिन्छ, र ऊ अरू भलाइ पनि थप्न चाहन्छ, जस्तै विहारको काममा सहयोग गर्नु, शील पालन गर्नु वा समाजलाई सहयोग गर्न दान दिनु। शिक्षकको सामान बोक्न वा साथीहरूसँग कक्षाकोठा मिलाउन सहयोग गर्ने विद्यार्थी बारम्बार त्यसो गर्दै जाँदा सबैले माया गर्ने उदार मनको व्यक्ति बन्छ। त्यसैले थोरै तर नियमित दानले लामो अवधिमा महान् पुण्य निर्माण गर्छ।

สรุปनिष्कर्षमा: पुण्य चाहनेले धेरै धन भएपछि मात्र गर्ने भनी पर्खिनु हुँदैन, बरु हरेक अवसरमा क्षमताअनुसार निरन्तर दिइरहनुपर्छ, किनकि दिने हरेक पटक पुण्य तुरुन्तै बढ्छ, र त्यो पुण्य जहाँसुकै साथमा जाने धन हो। यो आरम्भमा विषयका रूपमा उद्धृत गरिएको धम्म-वचनअनुरूप छ:

ปิดท้ายयसरी माथि वर्णन गरिएअनुसार यसको आशय स्पष्ट गरियो।