อารัมภบทअब अध्ययन र अभ्यासको मार्गदर्शनका लागि माथि उल्लेख गरिएको धम्म-विषयको अर्थलाई विस्तारपूर्वक व्याख्या गरिनेछ।

อธิบายบทตั้งव्याख्या यस प्रकार छ: "पुण्य" भन्नाले दान दिने, शील पालन गर्ने, भावना गर्ने र अन्य असल काम गर्नाले मनमा उत्पन्न हुने भलाइ बुझिन्छ। यो सूक्तिले सिकाउँछ कि पुण्य चोरले लैजान नसक्ने धन हो। यो पैसा, घर, गाडी र गहनाजस्ता बाहिरी धनभन्दा फरक छ, जुन जुनसुकै बेला चोरी हुन, आगोले जल्न, बाढीले बगाउन वा हराउन सक्छ।

ขยายความบทตั้งयस सूक्तिको स्रोत सूत्रमा यस्तो प्रश्न छ: बुढेसकालसम्म के असल हुन्छ, के दृढ भएपछि असल हुन्छ, मानिसको रत्न के हो, र चोरले के लैजान सक्दैन? उत्तर हो: शील बुढेसकालसम्म असल हुन्छ, श्रद्धा दृढ भएपछि असल हुन्छ, प्रज्ञा मानिसको रत्न हो, र पुण्य चोरले लैजान सक्दैन। चोरले पुण्य लैजान नसक्नुको कारण के हो भने पुण्य तिजोरी वा बैंकमा हुँदैन, बरु गर्नेको मनमा हुन्छ; कसैले पनि भित्र हात हालेर चोर्न सक्दैन, कुनै प्राकृतिक प्रकोपले नष्ट गर्न सक्दैन, र त्यो पुण्यले गर्नेलाई भव र जन्म पार गरेर पनि जहाँसुकै पछ्याउँछ।

ประโยคสะพาน + ที่มา ๑जीवन सकिन लागेको बेला धनसम्पत्ति, पद-प्रतिष्ठा र प्रियजनले कुनै सहायता गर्न सक्दैनन्। तर पहिले गरेको पुण्य मनको सहारा बन्छ र मानिस शान्तिसाथ बिदा हुन्छ। यो खुद्दकनिकाय-धम्मपदमा आएको बुद्धवचनअनुरूप छ:

อธิบายบทเชื่อม ๑व्याख्या यस प्रकार छ: "जीवनको अन्त्यको बेला" भन्नाले जीवन सकिन लागेको समयलाई बुझाउँछ, जुन बेला धेरैजसो मानिस डराउँछन्, किनकि उनीहरूले आफूले माया गर्ने सबै कुराबाट छुट्टिनुपर्छ। यो सूक्तिले सिकाउँछ कि त्यस्तो बेलामा पुण्यले सुख ल्याउँछ; अर्थात् जब धनसम्पत्ति, पद-प्रतिष्ठा र प्रियजनले केही मद्दत गर्न सक्दैनन्, तब पहिले गरेको पुण्य मनको शरण बन्छ र व्यक्तिलाई नडराई शान्तिपूर्वक बिदा हुन सघाउँछ।

อธิบายบทเชื่อม ๑मृत्युको नजिक पुग्दा मानिसको मनले प्रायः आफूले गरेका कुराहरू सम्झन्छ। धेरै खराबी गरेको व्यक्तिले ती खराबीलाई मनको छटपटीसहित सम्झन्छ र आउने फलदेखि डराउँछ। तर धेरै पुण्य गरेको व्यक्तिले आफ्ना असल कामहरूलाई मनको सन्तोषसहित सम्झन्छ; उसलाई पछुताउनुपर्ने वा अधुरो रहेको कुनै कुरा हुँदैन। अन्तिम घडीको यो मानसिक सुख पुण्यको स्पष्ट देखिने फल हो, र बुद्धशासनअनुसार जीवनको अन्त्यमा प्रसन्न रहेको चित्त सुगतिमा जाने कारण पनि बन्छ।

ประโยคสะพาน + ที่มา ๒जब कुनै व्यक्तिले नियमित रूपमा थोरै-थोरै पुण्य सञ्चय गर्छ, सुख पनि सँगसँगै बढ्दै जान्छ। ठीक उल्टो, पाप सञ्चय गर्नेले फलस्वरूप दुःख मात्र पाउँछ। यो खुद्दकनिकाय-धम्मपदमा आएको बुद्धवचनअनुरूप छ:

อธิบายบทเชื่อม ๒व्याख्या यस प्रकार छ: "पुण्यको सञ्चय" भन्नाले सधैं असल काम गर्नु, बारम्बार दोहोर्‍याएर गर्नु, जसले गर्दा भलाइ बढ्दै गएर बानी बन्छ, भन्ने बुझिन्छ। यो सूक्तिले सिकाउँछ कि यस्तो पुण्यको सञ्चयले सुख ल्याउँछ। यो बुद्धवचन "पापको सञ्चयले दुःख ल्याउँछ" भन्ने बुद्धवचनको विपरीत जोडी हो, र यसले देखाउँछ कि हामीले जीवनमा जे सञ्चय गर्छौं, त्यसैले हाम्रो जीवन सुखी हुन्छ कि दुःखी भन्ने निर्धारण गर्छ।

อธิบายบทเชื่อม ๒धम्मपदमा भगवान् बुद्धले भन्नुभएको छ: यदि पुरुषले पुण्य गर्छ भने त्यो पुण्य बारम्बार गर्नुपर्छ र त्यस पुण्यमा रुचि राख्नुपर्छ, किनकि पुण्यको सञ्चयले सुख ल्याउँछ। अर्को ठाउँमा उहाँले भन्नुभएको छ: सानो छ, फल दिँदैन होला भनी पुण्यलाई हेला गर्नु हुँदैन, किनकि थोपा-थोपा खस्ने पानीले घैंटो भरिन्छ; प्रज्ञावान् व्यक्तिले थोरै-थोरै पुण्य सञ्चय गर्दै पुण्यले भरिन सक्छ। त्यसैले नियमित रूपमा गरिने साना असल कामहरूमा कहिलेकाहीं मात्र गरिने ठूला असल कामभन्दा धेरै शक्ति हुन्छ।

ตัวอย่างในชีวิตवास्तविक जीवनमा, हामी देख्छौं कि धेरै धन भएका कतिपय व्यक्तिले ठगीमा परेर, व्यवसाय टाट पल्टिएर वा विपत्तिमा परेर एक दिन सबै कुरा गुमाउन सक्छन्। तर उनीहरूले पहिले गरेका असल कामहरू, जस्तै अरूलाई मद्दत गर्नु, इमानदारी र उदारता, मानिसहरूको सम्झनामा रहिरहन्छन् र प्रायः कठिन समयमा उनीहरूलाई सहयोग गर्न कसैले हात बढाउँछन्। साथीलाई सच्चा मनले मद्दत गरेको विद्यार्थीको त्यो भलाइ सधैं उसकै रहन्छ; कसैले खोस्न सक्दैन।

สรุปनिष्कर्षमा: स्थिर र सुरक्षित धन चाहनेले बाहिरी धन मात्र जम्मा गर्नु हुँदैन, बरु सधैं पुण्य सञ्चय गर्नुपर्छ, किनकि पुण्य कहिल्यै नहराउने साँचो धन हो। यो आरम्भमा विषयका रूपमा उद्धृत गरिएको धम्म-वचनअनुरूप छ:

ปิดท้ายयसरी माथि वर्णन गरिएअनुसार यसको आशय स्पष्ट गरियो।