อารัมภบทअब अध्ययन र अभ्यासको मार्गदर्शनका लागि माथि उल्लेख गरिएको धम्म-विषयको अर्थलाई विस्तारपूर्वक व्याख्या गरिनेछ।

อธิบายบทตั้งव्याख्या यस प्रकार छ: यो सूक्तिले प्रज्ञाले सुख छान्न जान्न सिकाउँछ। कहिलेकाहीँ अझ राम्रो सुखका लागि केही मनोरञ्जन वा सुविधा घटाउनुपर्छ। त्यसैले प्रज्ञावान्ले तत्कालको मन परेको कुरालाई मात्र हेर्दैन, बरु कुन कुराले बढी लाभ र शान्ति ल्याउँछ भनी विचार गर्छ।

ขยายความบทตั้ง"थोरै सुख" को अर्थ हो सानो वा सीमित सुख, जस्तै खाने, घुम्ने वा मनलाग्दी खर्च गर्नेबाट पाइने आनन्द। "विपुल सुख" को अर्थ हो त्योभन्दा ठूलो सुख, जसलाई अट्ठकथाले निर्वाण-सुखको रूपमा व्याख्या गर्छ, अर्थात् क्लेशको निरोध र दुःखबाट मुक्तिको सुख। यस्तो सुखको लक्ष्य राख्नेले साना सुखप्रतिको आसक्ति त्याग्छ, अनि दान, शील र भावनाद्वारा आफूलाई प्रशिक्षित गर्छ।

ขยายความบทตั้งयो सन्देशलाई दैनिक जीवनमा लागू गर्दा हामी देख्छौं कि हर कुरामा आफ्नो मन लागेको गरेर सधैं असल कुरा हुने आशा गर्न सकिँदैन। ज्ञान चाहिन्छ भने मनोरञ्जनबाट केही समय निकालेर पढ्नुपर्छ; आवश्यक परेको बेला प्रयोग गर्ने पैसा चाहिन्छ भने अनावश्यक सामान किन्न घटाउनुपर्छ; शान्त मन चाहिन्छ भने अरूलाई जित्ने इच्छा छाड्ने अभ्यास गर्नुपर्छ। त्यसैले केही कुराको त्याग केवल हानि मात्र होइन, बरु बढी मूल्यवान् कुरा उत्पन्न हुने बाटो खोल्नु हो।

ขยายความบทตั้งतैपनि, थोरै सुखको त्याग प्रज्ञासहित हुनुपर्छ; आफूलाई बिरामी पर्ने हदसम्म जबरजस्ती गर्नु वा गर्नुपर्ने कर्तव्य त्याग्नु होइन। पर्याप्त विश्राम र उचित मनोरञ्जनको पनि जीवनमा स्थान छ। महत्त्वपूर्ण कुरा हो मात्रा जान्नु, र आफू आसक्त भइरहेको सुखले बढी महत्त्वपूर्ण भलाइ वा लाभमा बाधा पुर्‍याउँछ कि पुर्‍याउँदैन भनी विचार गर्नु। घटाउँदा जीवन राम्रो हुन्छ भन्ने स्पष्ट देखिन्छ भने, घटाउन, छाड्न र त्याग्न साहस गर्ने गरी मनलाई प्रशिक्षित गर्नुपर्छ।

ประโยคสะพาน + ที่มา ๑जीवनको मूल्य उमेरको लम्बाइमा हुँदैन। प्रज्ञावान् ध्यानी एक दिन मात्र बाँचे पनि सय वर्ष बाँच्ने मन्दबुद्धि मानिसभन्दा श्रेष्ठ हुन्छ। यो खुद्दकनिकाय-धम्मपदमा आएको बुद्धवचनअनुरूप छ:

อธิบายบทเชื่อม ๑व्याख्या यस प्रकार छ: यो सूक्तिले सिकाउँछ कि जीवनको मूल्य आयुको लम्बाइले होइन, बरु जीवनको गुणस्तरले, अर्थात् प्रज्ञा र स्थिर मनले नापिन्छ।

อธิบายบทเชื่อม ๑"अस्थिर मन" भन्नाले छरिएको, भावनाअनुसार डगमगाउने र समाधि नभएको मनलाई जनाउँछ, जबकि "ध्यानपूर्वक चिन्तन" भन्नाले शान्त र स्थिर मनले वस्तुहरूलाई यथार्थ रूपमा देख्ने गरी विचार गर्नुलाई जनाउँछ। प्रज्ञाविना र छरिएको मनले सय वर्ष बाँच्नेले सायद पूरै जीवन मोह र दुःखमा, जीवन नबुझी बिताउँछ, जबकि जीवनको सत्य देखेको प्रज्ञावान्ले एक दिनमै पनि बढी मूल्यवान् कुरा पाइसकेको हुन्छ।

อธิบายบทเชื่อม ๑यो भनाइ प्रज्ञा र समाधिको मूल्यमा जोड दिन गरिएको तुलना हो; यसको अर्थ लामो जीवन मूल्यहीन छ भन्ने होइन, न त यसले छोटो जीवनको कामनालाई प्रोत्साहन दिन्छ। बरु यो सूक्ति बुझ्नेले जीवित रहेको हरेक दिनलाई प्रज्ञाको विकास र मनको प्रशिक्षणको बहुमूल्य अवसर ठान्छ, र त्यसैले त्यसलाई खेर जान दिँदैन।

ประโยคสะพาน + ที่มา ๒जब मानिससँग धन मात्र हुन्छ तर प्रज्ञा हुँदैन, त्यो धन सजिलै सकिन सक्छ। तर प्रज्ञा भएमा धन गुमाएपछि पनि ऊ फेरि आफ्नै खुट्टामा उभिएर जीवन अघि बढाउन सक्छ। यो खुद्दकनिकाय-थेरगाथामा आएको बुद्धवचनअनुरूप छ:

อธิบายบทเชื่อม ๒व्याख्या यस प्रकार छ: यो सूक्तिले प्रज्ञा र धनको मूल्य तुलना गर्छ र देखाउँछ कि प्रज्ञा बढी स्थिर छ, किनकि त्यही नै धन कमाउने, त्यसको रक्षा गर्ने र हरेक अवस्थामा राम्ररी बाँच्ने साधन हो।

อธิบายบทเชื่อม ๒प्रज्ञावान् धन सकिए पनि बाँच्न सक्छ, किनकि उसलाई उपाय निकाल्न, अनुकूल हुन, फेरि सुरु गर्न आउँछ, र आफ्नो ज्ञान र क्षमताले फेरि आम्दानी गर्न सक्छ। प्रज्ञाविहीन व्यक्ति, जति नै धनी भए पनि, सायद मूल्य नबुझी खर्च गरिदिन्छ, सजिलै ठगिन्छ, वा गलत लगानी गरेर सबै गुमाउँछ, र सबै गएपछि अब कसरी बाँच्ने भन्ने थाहा पाउँदैन। "बाँच्न सक्दैन" को अर्थ यहाँ सुरक्षित र गुणस्तरीय जीवन जिउन नसक्नु हो।

อธิบายบทเชื่อม ๒यो सूक्तिले धन महत्त्वहीन छ भनी सिकाउँदैन। धनले जीवन सहज बनाउन र धेरै भलाइ गर्न सहयोग गर्छ। तर धन बाहिरी कुरा हो र धेरै कारणले गुम्न सक्छ, जबकि प्रज्ञा भित्री कुरा हो र सधैं हामीसँगै रहन्छ। आफ्नो प्रज्ञाको विकासमा लगानी गर्नेले मानौं आफ्नो जीवनका लागि बलियो सुरक्षा निर्माण गर्छ।

ตัวอย่างในชีวิตगेम खेल्ने समय घटाएर पढ्न छुट्याउने विद्यार्थीले पाठ बढी बुझ्ने अवसर पाउँछ। फजुल खर्च घटाउनेसँग आवश्यक कुरामा प्रयोग गर्न पैसा बाँकी रहन्छ। आफ्नो केही समय आमाबुबाको हेरचाह गर्न वा कष्टमा परेकालाई सहायता गर्न त्याग्नेले कृतज्ञता र मैत्रीको अभ्यास गर्छ। रिसाएको व्यक्तिले पनि चोट पुर्‍याउने कुरा बोल्ने सन्तोष त्याग्यो भने सम्बन्ध जोगाउन र वैमनस्यको कारण घटाउन सहयोग पुग्छ। यी सबै आफ्नो क्षणिक सन्तोषभन्दा ठूलो लाभ छान्ने अभ्यास हुन्।

สรุปनिष्कर्षमा: हामीले आफ्नो मनलाई सधैं सोध्नुपर्छ कि आफूले छानिरहेको कुराले मनोरञ्जन मात्र दिन्छ, कि जीवनलाई असल पनि बनाउँछ। ठूलो लाभ देखेपछि बुझाइसहित त्यागको अभ्यास गर्नुपर्छ, र सुविधाप्रतिको आसक्तिलाई भलाइ गर्नमा बाधा बन्न दिनु हुँदैन। थोरै-थोरै गरेर त्याग्न सक्नु भनेको झन् सूक्ष्म शान्ति र सुखतर्फ अघि बढ्न मनलाई तयार पार्नु हो। यो आरम्भमा विषयका रूपमा उद्धृत गरिएको धम्म-वचनअनुरूप छ:

ปิดท้ายयसरी माथि वर्णन गरिएअनुसार यसको आशय स्पष्ट गरियो।