พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ปาเป น รมตี สุจิ” แปลว่า “คนสะอาดไม่ยินดีในความชั่ว” คำว่า “คนสะอาด” ในพุทธศาสนสุภาษิตนี้ ไม่ได้หมายถึงคนที่ร่างกายสะอาดเท่านั้น แต่หมายถึงคนที่มีใจสะอาด มีความประพฤติบริสุทธิ์ทั้งทางกาย วาจา และใจ ส่วนคำว่า “ไม่ยินดีในความชั่ว” หมายความว่าไม่พอใจ ไม่ชอบ และไม่ต้องการเข้าไปเกี่ยวข้องกับความชั่ว พุทธภาษิตนี้แสดงลักษณะของคนดีว่า คนที่มีใจบริสุทธิ์ย่อมไม่สนุกกับความชั่ว แม้จะมีโอกาสทำก็ไม่อยากทำ

ความยินดีหรือไม่ยินดีในความชั่ว เป็นเครื่องวัดความสะอาดของใจได้อย่างดี เหมือนคนที่ชอบความสะอาดย่อมรังเกียจสิ่งสกปรก ไม่อยากเข้าใกล้ คนที่ใจสะอาดก็ย่อมรังเกียจความชั่ว เห็นความชั่วเป็นของน่าขยะแขยง ไม่ใช่ของน่าสนุก ความรู้สึกเช่นนี้เกิดจากการมีหิริ คือความละอายต่อบาป และโอตตัปปะ คือความเกรงกลัวต่อผลของบาป เมื่อมีธรรมสองประการนี้กำกับใจ ความชั่วย่อมไม่มีช่องทางเข้ามาครอบงำได้

ในชีวิตจริง เมื่อเพื่อนชวนไปทำสิ่งที่ผิด เช่น ชวนกันแกล้งเพื่อนที่อ่อนแอกว่า ชวนไปขีดเขียนทำลายทรัพย์สินสาธารณะ หรือชวนไปลองยาเสพติด คนที่ใจสะอาดย่อมรู้สึกไม่สบายใจและปฏิเสธโดยไม่ลังเล เมื่อได้ยินเรื่องราวการโกงหรือการทำร้ายผู้อื่น คนที่ใจสะอาดย่อมไม่รู้สึกชื่นชม แต่รู้สึกสลดใจและไม่ปรารถนาจะทำเช่นนั้น

ผู้ที่ต้องการรักษาใจให้สะอาด จึงควรหมั่นพิจารณาโทษของความชั่ว คบหาคนดี และฝึกความละอายต่อบาปให้เข้มแข็ง เมื่อใจสะอาดแล้ว ความชั่วย่อมไม่มีเสน่ห์ใด ๆ ที่จะดึงดูดได้ สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “คนสะอาดไม่ยินดีในความชั่ว”

The saying "pāpe na ramatī suci" means "The pure one does not delight in evil." The word "the pure one" in this saying does not mean only a person whose body is clean, but a person whose mind is pure and whose conduct is pure in body, speech and mind. As for the words "does not delight in evil", they mean being displeased with evil, disliking it and not wanting to have anything to do with it. This saying of the Buddha shows the character of a good person: one whose mind is pure does not enjoy evil, and even when there is an opportunity to do it, has no wish to do it.

Delight or lack of delight in evil is a good measure of the purity of the mind. Just as a person who likes cleanliness is disgusted by dirty things and does not want to go near them, so a person whose mind is pure is disgusted by evil and sees it as something repulsive, not as something enjoyable. Such a feeling arises from having moral shame (hiri), that is, being ashamed of evil, and moral dread (ottappa), that is, fearing the results of evil. When these two qualities govern the mind, evil has no way to come in and overwhelm it.

In real life, when friends invite one to do something wrong, such as ganging up to bully a weaker classmate, going out to deface public property, or trying drugs, a person whose mind is pure feels uneasy and refuses without hesitation. When hearing stories of cheating or of harming others, a person whose mind is pure does not feel admiration, but feels saddened and has no wish to do such things.

Those who wish to keep their minds pure should therefore regularly reflect on the harm of evil, associate with good people and strengthen their shame of evil. When the mind is pure, evil has no charm at all that can attract it, just as the saying goes: "The pure one does not delight in evil."

Kata mutiara "pāpe na ramatī suci" berarti "Orang yang bersih tidak bersenang dalam kejahatan." Kata "orang yang bersih" dalam kata mutiara ini tidak hanya berarti orang yang tubuhnya bersih, tetapi berarti orang yang pikirannya bersih, yang perilakunya murni baik melalui jasmani, ucapan, maupun pikiran. Adapun kata "tidak bersenang dalam kejahatan" berarti tidak puas, tidak menyukai, dan tidak ingin terlibat dengan kejahatan. Sabda Sang Buddha ini menunjukkan ciri orang baik, yaitu bahwa orang yang pikirannya murni tidak merasa senang dengan kejahatan; meskipun ada kesempatan untuk melakukannya, ia tidak ingin melakukannya.

Rasa senang atau tidak senang terhadap kejahatan merupakan ukuran yang baik bagi kebersihan pikiran. Sebagaimana orang yang menyukai kebersihan merasa jijik terhadap kotoran dan tidak ingin mendekatinya, demikian pula orang yang pikirannya bersih merasa jijik terhadap kejahatan, memandang kejahatan sebagai sesuatu yang menjijikkan, bukan sesuatu yang menyenangkan. Perasaan seperti ini timbul karena adanya hiri, yaitu rasa malu untuk berbuat jahat, dan ottappa, yaitu rasa takut akan akibat perbuatan jahat. Ketika kedua dhamma ini menjaga pikiran, kejahatan tidak memiliki celah untuk masuk dan menguasainya.

Dalam kehidupan nyata, ketika teman mengajak melakukan sesuatu yang salah, misalnya mengajak mengganggu teman yang lebih lemah, mengajak mencoret-coret dan merusak fasilitas umum, atau mengajak mencoba narkoba, orang yang pikirannya bersih akan merasa tidak nyaman dan menolak tanpa ragu. Ketika mendengar kisah tentang penipuan atau tindakan menyakiti orang lain, orang yang pikirannya bersih tidak merasa kagum, tetapi merasa sedih dan tidak ingin berbuat demikian.

Karena itu, orang yang ingin menjaga pikirannya tetap bersih hendaknya rajin merenungkan bahaya kejahatan, bergaul dengan orang baik, dan melatih rasa malu untuk berbuat jahat hingga menjadi kuat. Ketika pikiran telah bersih, kejahatan tidak lagi memiliki daya tarik apa pun, sesuai dengan kata mutiara: "Orang yang bersih tidak bersenang dalam kejahatan."

格言“pāpe na ramatī suci”意为“清净的人不喜好恶行。”这句格言中的“清净的人”，并不仅仅是指身体清洁的人，而是指内心清净、身语意三方面的行为都清净的人；而“不喜好恶行”是指不满意、不喜欢，也不想与恶行有任何牵连。这句佛语说明善人的特征：内心清净的人不会以恶行为乐，即使有机会去做，也不想去做。

对恶行喜好与否，是衡量内心是否清净的良好标准。正如喜爱清洁的人必然厌恶污秽之物，不想靠近；内心清净的人也必然厌恶恶行，把恶行看作令人厌恶的东西，而不是令人快乐的东西。这种感受来自于惭，即对恶行感到羞耻，以及愧，即畏惧恶行的果报。当这两种法守护着内心时，恶行就没有可乘之机来支配他。

在现实生活中，当朋友邀约去做错事，例如一起欺负比自己弱小的同学、去涂写破坏公共财物，或去尝试毒品时，内心清净的人必然感到不安，并毫不犹豫地拒绝。当听到欺诈或伤害他人的事情时，内心清净的人不会感到钦佩，而是感到悲悯，也不愿意做那样的事。

因此，想要守护内心清净的人，应当经常思维恶行的过患，亲近善人，并使对恶行的羞耻心坚强起来。内心清净之后，恶行就再也没有任何吸引力了，正如格言所说：“清净的人不喜好恶行。”

Der Spruch „pāpe na ramatī suci“ bedeutet „Der Reine findet keine Freude am Bösen.“ Das Wort „der Reine“ in diesem Spruch bezeichnet nicht nur jemanden, dessen Körper sauber ist, sondern einen Menschen mit reinem Geist, dessen Verhalten in Körper, Rede und Geist lauter ist. Die Worte „findet keine Freude am Bösen“ bedeuten, dass er am Bösen kein Gefallen findet, es nicht mag und nichts damit zu tun haben will. Dieses Buddha-Wort zeigt das Merkmal eines guten Menschen: Wer einen reinen Geist hat, hat keinen Spaß am Bösen; selbst wenn sich ihm die Gelegenheit bietet, will er es nicht tun.

Ob man Freude am Bösen findet oder nicht, ist ein guter Maßstab für die Reinheit des Geistes. So wie jemand, der Sauberkeit liebt, Schmutz verabscheut und ihm nicht nahekommen will, verabscheut auch ein Mensch mit reinem Geist das Böse; er sieht das Böse als etwas Ekelerregendes und nicht als etwas Vergnügliches an. Ein solches Empfinden entsteht aus hiri, dem Schamgefühl vor dem Bösen, und ottappa, der Scheu vor den Folgen des Bösen. Wenn diese beiden Dhammas den Geist lenken, findet das Böse keinen Weg, um ihn zu überwältigen.

Im wirklichen Leben fühlt sich ein Mensch mit reinem Geist unwohl und lehnt ohne Zögern ab, wenn Freunde ihn zu etwas Falschem überreden wollen, etwa dazu, gemeinsam einen schwächeren Mitschüler zu schikanieren, öffentliches Eigentum zu beschmieren und zu beschädigen oder Drogen auszuprobieren. Wenn er Geschichten von Betrug oder von Gewalt gegen andere hört, empfindet ein Mensch mit reinem Geist keine Bewunderung, sondern Betroffenheit und hat nicht den Wunsch, Ähnliches zu tun.

Wer seinen Geist rein bewahren möchte, sollte daher beständig die Nachteile des Bösen betrachten, mit guten Menschen Umgang pflegen und das Schamgefühl vor dem Bösen stärken. Wenn der Geist rein geworden ist, hat das Böse keinerlei Reiz mehr, der ihn anziehen könnte, so wie der Spruch sagt: „Der Reine findet keine Freude am Bösen.“

Ordsproget „pāpe na ramatī suci“ betyder „Den rene glæder sig ikke over det onde.“ Ordet „den rene“ i dette ordsprog betyder ikke kun en person, hvis krop er ren, men en person, hvis sind er rent, og hvis adfærd er ren i krop, tale og sind. Udtrykket „glæder sig ikke over det onde“ betyder, at man ikke er tilfreds med, ikke kan lide og ikke ønsker at have noget at gøre med det onde. Dette ord af Buddha viser kendetegnet ved et godt menneske: Den, hvis sind er rent, morer sig ikke over det onde, og selv når han har lejlighed til at gøre det, ønsker han ikke at gøre det.

At glæde sig eller ikke glæde sig over det onde er en god målestok for sindets renhed. Ligesom den, der holder af renlighed, væmmes ved snavs og ikke ønsker at komme nær det, sådan væmmes den, hvis sind er rent, ved det onde og ser det onde som noget modbydeligt og ikke som noget morsomt. En sådan følelse udspringer af hiri, det vil sige skam over det onde, og ottappa, det vil sige frygt for det ondes følger. Når disse to dhammaer styrer sindet, har det onde ingen vej ind til at tage magten.

I det virkelige liv, når venner opfordrer én til at gøre noget forkert, for eksempel til at drille en kammerat, der er svagere, til at skrive på og ødelægge offentlig ejendom eller til at prøve narkotika, føler den, hvis sind er rent, sig ilde til mode og siger nej uden tøven. Når han hører om bedrag eller om vold mod andre, føler den, hvis sind er rent, ingen beundring, men bliver bedrøvet og ønsker ikke selv at gøre sådan.

Den, der ønsker at holde sit sind rent, bør derfor flittigt betragte ulemperne ved det onde, omgås gode mennesker og styrke sin skam over det onde. Når sindet er blevet rent, har det onde ingen tiltrækningskraft, der kan drage det, sådan som ordsproget siger: „Den rene glæder sig ikke over det onde.“

सूक्ति "पापे न रमती सुचि" का अर्थ है "शुद्ध व्यक्ति पाप में रमता नहीं है।" इस सूक्ति में "शुद्ध व्यक्ति" का अर्थ केवल वह व्यक्ति नहीं है जिसका शरीर स्वच्छ हो, बल्कि वह व्यक्ति है जिसका मन शुद्ध है और जिसका आचरण काया, वाणी और मन तीनों से पवित्र है। "पाप में रमता नहीं है" का अर्थ है कि वह पाप से प्रसन्न नहीं होता, उसे पसंद नहीं करता और उससे कोई संबंध नहीं रखना चाहता। यह बुद्ध-वचन सज्जन का लक्षण दर्शाता है कि जिसका मन शुद्ध है, उसे पाप में आनंद नहीं आता; अवसर मिलने पर भी वह उसे करना नहीं चाहता।

पाप में रमना या न रमना मन की शुद्धता को मापने का एक अच्छा पैमाना है। जैसे स्वच्छता पसंद करने वाला व्यक्ति गंदी वस्तुओं से घृणा करता है और उनके पास नहीं जाना चाहता, वैसे ही शुद्ध मन वाला व्यक्ति पाप से घृणा करता है और पाप को आनंद की वस्तु नहीं, बल्कि घिनौनी वस्तु मानता है। यह भावना हिरि, अर्थात् पाप के प्रति लज्जा, और ओत्तप्प, अर्थात् पाप के फल का भय, से उत्पन्न होती है। जब ये दो धम्म मन का नियंत्रण करते हैं, तो पाप को मन पर हावी होने का कोई मार्ग नहीं मिलता।

वास्तविक जीवन में, जब मित्र किसी गलत काम के लिए बुलाते हैं, जैसे अपने से कमज़ोर साथी को मिलकर सताना, सार्वजनिक संपत्ति पर लिखकर उसे नुकसान पहुँचाना, या नशीले पदार्थ आज़माना, तो शुद्ध मन वाला व्यक्ति असहज अनुभव करता है और बिना हिचकिचाए मना कर देता है। जब वह धोखाधड़ी या दूसरों को हानि पहुँचाने की घटनाएँ सुनता है, तो शुद्ध मन वाला व्यक्ति उनकी सराहना नहीं करता, बल्कि दुःखी होता है और वैसा करने की इच्छा नहीं रखता।

इसलिए जो अपने मन को शुद्ध रखना चाहता है, उसे पाप के दोषों पर बार-बार विचार करना चाहिए, सज्जनों की संगति करनी चाहिए और पाप के प्रति लज्जा को दृढ़ बनाने का अभ्यास करना चाहिए। जब मन शुद्ध हो जाता है, तो पाप में ऐसा कोई आकर्षण नहीं रह जाता जो उसे अपनी ओर खींच सके, जैसा कि सूक्ति कहती है: "शुद्ध व्यक्ति पाप में रमता नहीं है।"

「パーペー・ナ・ラマティー・スチ」という格言は、「清らかな人は悪を喜ばない」という意味です。この格言の「清らかな人」とは、体が清潔な人だけを意味するのではなく、心が清らかで、身・口・意のすべてにおいて行いが清浄な人を意味します。また「悪を喜ばない」とは、悪に満足せず、悪を好まず、悪に関わりたいと思わないことを意味します。この言葉は善い人の特徴を示しており、心の清らかな人は悪を楽しむことがなく、たとえ悪を行う機会があっても、行いたいとは思わないのです。

悪を喜ぶか喜ばないかは、心の清らかさをよく測る物差しとなります。清潔を好む人が汚れたものを嫌い、近づきたがらないように、心の清らかな人も悪を嫌い、悪を楽しいものではなく、忌まわしいものと見ます。このような気持ちは、慚（ヒリ）、すなわち悪を恥じる心と、愧（オッタッパ）、すなわち悪の報いを恐れる心とをそなえていることから生まれます。この二つの法が心を守っていれば、悪が入り込んで心を支配する隙はありません。

実際の生活では、友だちから、自分より弱い友だちをいじめようとか、公共の物に落書きをして壊そうとか、麻薬を試してみようなどと、間違ったことに誘われたとき、心の清らかな人は居心地の悪さを感じ、ためらわずに断ります。また、不正や他人を傷つける話を耳にしても、心の清らかな人はそれに感心することなく、心を痛め、自分もそのようなことをしたいとは望みません。

ですから、心を清らかに保ちたい人は、悪の害をたびたび考え、善い人と交わり、悪を恥じる心を強く育てるべきです。心が清らかになれば、悪にはもはや人を引きつける魅力など何もありません。格言にあるとおり、「清らかな人は悪を喜ばない」なのです。

सूक्ति "पापे न रमती सुचि" को अर्थ हो "सफा व्यक्ति खराबीमा रमाउँदैन।" यस सूक्तिमा "सफा व्यक्ति" शब्दले शरीर सफा भएको व्यक्तिलाई मात्र बुझाउँदैन, बरु सफा मन भएको, शरीर, वचन र मन तीनैमा शुद्ध आचरण गर्ने व्यक्तिलाई बुझाउँछ। "खराबीमा रमाउँदैन" को अर्थ हो खराबीप्रति सन्तुष्ट नहुनु, त्यसलाई मन नपराउनु र त्यससँग कुनै सम्बन्ध राख्न नचाहनु। यो बुद्धवचनले असल व्यक्तिको लक्षण देखाउँछ: शुद्ध मन भएको व्यक्ति खराबीमा आनन्द लिँदैन; गर्ने अवसर पाए पनि ऊ त्यो गर्न चाहँदैन।

खराबीमा रमाउनु वा नरमाउनु मनको सफाइ नाप्ने राम्रो मापदण्ड हो। जसरी सफाइ मन पराउने व्यक्तिलाई फोहोर वस्तुदेखि घृणा लाग्छ र ऊ त्यसको नजिक जान चाहँदैन, त्यसरी नै सफा मन भएको व्यक्तिलाई खराबीदेखि घृणा लाग्छ; उसले खराबीलाई रमाइलो कुरा नभई घिनलाग्दो कुरा देख्छ। यस्तो भावना हिरि, अर्थात् पापप्रतिको लाज, र ओत्तप्प, अर्थात् पापको फलप्रतिको डरबाट उत्पन्न हुन्छ। जब यी दुई धम्मले मनलाई निर्देशित गर्छन्, तब खराबीले भित्र पसेर मनमाथि हावी हुने कुनै बाटो पाउँदैन।

वास्तविक जीवनमा, जब साथीहरूले गलत काम गर्न बोलाउँछन्, जस्तै आफूभन्दा कमजोर साथीलाई जिस्क्याउन, सार्वजनिक सम्पत्तिमा कोरेर बिगार्न वा लागूपदार्थ चाख्न, तब सफा मन भएको व्यक्ति असहज महसुस गर्छ र हिचकिचाहटबिना अस्वीकार गर्छ। अरूलाई ठगेको वा हानि पुर्‍याएको कथा सुन्दा सफा मन भएको व्यक्तिले त्यसको प्रशंसा गर्दैन, बरु दुःखी हुन्छ र त्यस्तो गर्ने इच्छा राख्दैन।

त्यसैले मनलाई सफा राख्न चाहनेले खराबीको दोषबारे बारम्बार विचार गर्नुपर्छ, असल व्यक्तिहरूको सङ्गत गर्नुपर्छ र पापप्रतिको लाजलाई बलियो बनाउने अभ्यास गर्नुपर्छ। मन सफा भएपछि खराबीसँग मनलाई तान्ने कुनै आकर्षण बाँकी रहँदैन, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "सफा व्यक्ति खराबीमा रमाउँदैन।"