พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ตปสา ปชหนฺติ ปาปกมฺมํ” แปลว่า “สาธุชน ย่อมละบาปกรรมด้วยตบะ” คำว่า “สาธุชน” หมายถึงคนดี คนที่มีคุณธรรม ส่วนคำว่า “ตบะ” ในทางพระพุทธศาสนา ไม่ได้หมายถึงการทรมานร่างกาย แต่หมายถึงธรรมที่เผาผลาญกิเลสให้เร่าร้อนและหมดไป เช่น ความเพียร ความอดทน การสำรวมอินทรีย์ และการบำเพ็ญศีล สมาธิ ปัญญา พุทธศาสนสุภาษิตนี้สอนว่า คนดีย่อมละบาปกรรมได้ด้วยตบะ คือด้วยความเพียรพยายามอย่างแรงกล้าที่จะชำระใจของตน

บาปกรรมเปรียบเหมือนสนิมที่เกาะเหล็ก หรือคราบที่ติดแน่นอยู่ในภาชนะ ต้องอาศัยความร้อนและการขัดถูอย่างจริงจังจึงจะหลุดออกได้ ใจที่คุ้นเคยกับความชั่วก็เช่นกัน จะละได้ต้องอาศัยตบะ คือความเพียรที่ไม่ย่อท้อ พระพุทธองค์ตรัสไว้ในพระธรรมบทว่า ความอดทนคือความอดกลั้น เป็นตบะอย่างยิ่ง แสดงว่าความอดทนต่อสิ่งยั่วยุ ความอดทนต่อความโกรธ และความอดทนต่อความอยาก เป็นเครื่องเผากิเลสที่สำคัญที่สุด ผู้ที่มีตบะเช่นนี้ย่อมค่อย ๆ ละความชั่วออกไปจากชีวิตได้

ในชีวิตจริง ผู้ที่เคยติดสุราแล้วตั้งใจเลิก ต้องอดทนต่อความอยากที่เกิดขึ้นทุกวัน ความอดทนนั้นคือตบะที่เผาความอยากให้หมดไป คนที่มีนิสัยขี้โมโหแล้วตั้งใจแก้ไข ต้องฝึกข่มใจทุกครั้งที่ความโกรธเกิดขึ้น นักเรียนที่เคยติดเกมจนเสียการเรียนแล้วตั้งใจเปลี่ยนแปลง ต้องมีความเพียรจัดเวลาอย่างเคร่งครัด ทั้งหมดนี้คือการละบาปด้วยตบะตามแนวพระพุทธศาสนา

ผู้ที่ต้องการละนิสัยไม่ดีจึงต้องมีตบะ คือความเพียรและความอดทนที่มั่นคง ไม่ยอมแพ้ต่อกิเลสในใจตนเอง เมื่อพยายามอย่างต่อเนื่อง บาปกรรมที่เคยครอบงำใจก็จะค่อย ๆ หมดไป สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “สาธุชน ย่อมละบาปกรรมด้วยตบะ”

The saying "tapasā pajahanti pāpakammaṃ" means "Good people abandon evil kamma through austerity." The words "good people" mean those who are good and have virtue. As for the word "austerity" (tapa), in Buddhism it does not mean tormenting the body, but the qualities that burn up the defilements until they are scorched and gone, such as effort, patience, restraint of the sense faculties, and the cultivation of virtue, concentration and wisdom. This saying teaches that good people are able to abandon evil kamma through austerity, that is, through an ardent effort to purify their own minds.

Evil kamma is like rust clinging to iron, or a stain stuck fast in a vessel: only with heat and earnest scrubbing will it come off. A mind accustomed to evil is the same; to abandon it, one must rely on austerity, that is, unflagging effort. The Buddha said in the Dhammapada that patience, that is, forbearance, is the highest austerity. This shows that patience with temptations, patience with anger and patience with craving are the most important means of burning up the defilements. One who has such austerity can gradually remove evil from his life.

In real life, a person who used to be addicted to alcohol and resolves to give it up must endure the craving that arises every day; that endurance is the austerity that burns the craving away. A person with a quick temper who resolves to correct it must train himself to restrain his mind every time anger arises. A student who used to be so addicted to games that his studies suffered, and who resolves to change, must have the effort to manage his time strictly. All of these are the abandoning of evil through austerity in the Buddhist way.

Those who wish to abandon bad habits must therefore have austerity, that is, firm effort and patience, not yielding to the defilements in their own minds. When they keep trying continuously, the evil kamma that used to dominate the mind will gradually disappear, just as the saying goes: "Good people abandon evil kamma through austerity."

Kata mutiara "tapasā pajahanti pāpakammaṃ" berarti "Orang baik meninggalkan perbuatan jahat dengan tapa." Kata "orang baik" berarti orang yang baik, orang yang memiliki kebajikan. Adapun kata "tapa" dalam agama Buddha tidak berarti menyiksa tubuh, tetapi berarti dhamma yang membakar kekotoran batin hingga panas dan lenyap, misalnya usaha, kesabaran, pengendalian indra, dan pengembangan sila, konsentrasi, dan kebijaksanaan. Kata mutiara ini mengajarkan bahwa orang baik dapat meninggalkan perbuatan jahat dengan tapa, yaitu dengan usaha yang sungguh-sungguh untuk memurnikan pikirannya sendiri.

Perbuatan jahat bagaikan karat yang melekat pada besi atau noda yang menempel kuat di dalam wadah, yang hanya dapat lepas dengan bantuan panas dan gosokan yang sungguh-sungguh. Pikiran yang sudah terbiasa dengan kejahatan pun demikian; untuk meninggalkannya diperlukan tapa, yaitu usaha yang tidak kenal menyerah. Sang Buddha bersabda dalam Dhammapada bahwa kesabaran, yaitu ketahanan menahan diri, adalah tapa yang tertinggi. Ini menunjukkan bahwa kesabaran terhadap godaan, kesabaran terhadap kemarahan, dan kesabaran terhadap keinginan merupakan sarana yang paling penting untuk membakar kekotoran batin. Orang yang memiliki tapa seperti ini akan dapat meninggalkan kejahatan dari hidupnya sedikit demi sedikit.

Dalam kehidupan nyata, orang yang pernah kecanduan minuman keras lalu bertekad untuk berhenti harus bersabar menghadapi keinginan yang muncul setiap hari; kesabaran itulah tapa yang membakar keinginan hingga lenyap. Orang yang berwatak pemarah lalu bertekad untuk memperbaikinya harus melatih diri menahan pikiran setiap kali kemarahan muncul. Pelajar yang pernah kecanduan permainan hingga pelajarannya terbengkalai lalu bertekad untuk berubah harus memiliki usaha untuk mengatur waktu dengan disiplin. Semua ini adalah meninggalkan perbuatan jahat dengan tapa menurut ajaran agama Buddha.

Karena itu, orang yang ingin meninggalkan kebiasaan buruk harus memiliki tapa, yaitu usaha dan kesabaran yang teguh, tidak menyerah kepada kekotoran batin di dalam pikirannya sendiri. Bila berusaha secara berkesinambungan, perbuatan jahat yang dahulu menguasai pikiran akan lenyap sedikit demi sedikit, sesuai dengan kata mutiara: "Orang baik meninggalkan perbuatan jahat dengan tapa."

格言“tapasā pajahanti pāpakammaṃ”意为“善人以苦行断除恶业。”“善人”是指好人、具有德行的人；而“苦行”（tapa）在佛教中并不是指折磨身体，而是指焚烧烦恼、使之炽热而灭尽的法，例如精进、忍耐、守护根门，以及修习戒、定、慧。这句格言教导我们：善人能以苦行断除恶业，也就是以强烈的精进努力来净化自己的心。

恶业好比附着在铁上的锈，或牢牢粘在器皿上的污垢，必须依靠热力和认真地擦洗才能去除。习惯于恶行的心也是如此，要断除它，必须依靠苦行，也就是不退缩的精进。佛陀在《法句经》中说：忍耐即是忍辱，是最上的苦行。这表明对诱惑的忍耐、对愤怒的忍耐以及对贪求的忍耐，是焚烧烦恼最重要的法。具有这样苦行的人，必能逐渐把恶行从生活中去除。

在现实生活中，曾经嗜酒而决心戒酒的人，必须忍耐每天生起的渴求，这种忍耐就是焚尽渴求的苦行。脾气暴躁而决心改正的人，必须在每次愤怒生起时练习克制自心。曾经沉迷游戏以致荒废学业、而决心改变的学生，必须精进地严格安排时间。这一切都是依照佛教的方式，以苦行断除恶行。

因此，想要改掉坏习惯的人，必须具有苦行，也就是坚定的精进与忍耐，不向自己心中的烦恼屈服。当持续不断地努力时，曾经支配内心的恶业就会逐渐消失，正如格言所说：“善人以苦行断除恶业。”

Der Spruch „tapasā pajahanti pāpakammaṃ“ bedeutet „Die Guten geben böse Taten durch Tapas auf.“ Das Wort „die Guten“ bezeichnet gute Menschen, die Tugenden besitzen. Das Wort „Tapas“ bedeutet im Buddhismus nicht die Kasteiung des Körpers, sondern die Dhammas, die die Befleckungen verbrennen, sodass sie heiß werden und vergehen, etwa Anstrengung, Geduld, das Zügeln der Sinne sowie die Entfaltung von Sittlichkeit, Sammlung und Weisheit. Dieser Spruch lehrt, dass gute Menschen böse Taten durch Tapas aufgeben können, das heißt durch eine kraftvolle Anstrengung, ihren eigenen Geist zu läutern.

Böse Taten gleichen dem Rost, der am Eisen haftet, oder den Flecken, die fest in einem Gefäß kleben; man braucht Hitze und ernsthaftes Scheuern, damit sie sich lösen. Ebenso verhält es sich mit einem Geist, der an das Böse gewöhnt ist: Um es aufzugeben, braucht man Tapas, nämlich eine unermüdliche Anstrengung. Der Buddha sprach im Dhammapada: Geduld, das heißt Nachsicht, ist das höchste Tapas. Dies zeigt, dass die Geduld gegenüber Versuchungen, gegenüber dem Zorn und gegenüber dem Begehren das wichtigste Mittel ist, um die Befleckungen zu verbrennen. Wer ein solches Tapas besitzt, kann das Böse nach und nach aus seinem Leben entfernen.

Im wirklichen Leben muss jemand, der alkoholabhängig war und entschlossen ist aufzuhören, jeden Tag das aufkommende Verlangen ertragen; diese Geduld ist das Tapas, das das Verlangen verbrennt, bis es vergeht. Wer jähzornig ist und entschlossen ist, sich zu bessern, muss seinen Geist jedes Mal bezähmen, wenn Zorn aufsteigt. Ein Schüler, der so spielsüchtig war, dass sein Lernen darunter litt, und sich nun ändern will, muss mit Ausdauer seine Zeit streng einteilen. All dies ist das Aufgeben des Bösen durch Tapas im Sinne des Buddhismus.

Wer schlechte Gewohnheiten aufgeben möchte, braucht daher Tapas, nämlich feste Anstrengung und Geduld, und darf den Befleckungen im eigenen Geist nicht nachgeben. Wenn man sich beständig bemüht, vergehen die bösen Taten, die einst den Geist beherrschten, allmählich, so wie der Spruch sagt: „Die Guten geben böse Taten durch Tapas auf.“

Ordsproget „tapasā pajahanti pāpakammaṃ“ betyder „Gode mennesker opgiver onde gerninger ved tapas.“ Ordet „gode mennesker“ betyder mennesker, der er gode og dydige. Ordet „tapas“ betyder i buddhismen ikke at pine kroppen, men de dhammaer, der brænder urenhederne, så de svides og forsvinder, for eksempel flid, tålmodighed, beherskelse af sanserne og udøvelse af dyd, samādhi og visdom. Ordsproget lærer, at gode mennesker kan opgive onde gerninger ved tapas, det vil sige ved en stærk og ihærdig stræben efter at rense deres eget sind.

Onde gerninger kan sammenlignes med rust, der sidder på jern, eller med belægning, der sidder fast i en gryde: Der kræves varme og grundig skrubning, før de går af. Sådan er det også med et sind, der er vant til det onde: For at opgive det kræves tapas, det vil sige en flid, der ikke giver op. Buddha sagde i Dhammapada, at tålmodighed, det vil sige udholdenhed, er den højeste tapas. Det viser, at tålmodighed over for fristelser, tålmodighed over for vrede og tålmodighed over for begær er det vigtigste middel til at brænde urenhederne bort. Den, der har en sådan tapas, kan efterhånden fjerne det onde fra sit liv.

I det virkelige liv må den, der har været afhængig af spiritus og beslutter sig for at holde op, udholde den trang, der opstår hver dag, og denne udholdenhed er den tapas, der brænder trangen bort. Den, der har et hidsigt temperament og beslutter sig for at ændre det, må øve sig i at tøjle sindet, hver gang vreden opstår. En elev, der har været så afhængig af spil, at studierne led skade, og som beslutter sig for at ændre sig, må have flid til at planlægge sin tid strengt. Alt dette er at opgive det onde ved tapas i overensstemmelse med buddhismen.

Den, der ønsker at opgive dårlige vaner, må derfor have tapas, det vil sige fast flid og tålmodighed, og ikke give efter for urenhederne i sit eget sind. Når man stræber uafbrudt, vil de onde gerninger, der engang havde magten over sindet, efterhånden forsvinde, sådan som ordsproget siger: „Gode mennesker opgiver onde gerninger ved tapas.“

सूक्ति "तपसा पजहन्ति पापकम्मं" का अर्थ है "सज्जन तप के द्वारा पाप-कर्म का त्याग करते हैं।" "सज्जन" का अर्थ है अच्छा व्यक्ति, सद्गुणों से युक्त व्यक्ति। बुद्ध-शासन में "तप" का अर्थ शरीर को यातना देना नहीं है, बल्कि वह धम्म है जो क्लेशों को तपाकर जला देता है और समाप्त कर देता है, जैसे वीर्य, क्षान्ति, इन्द्रिय-संवर तथा शील, समाधि और प्रज्ञा का अभ्यास। यह सूक्ति सिखाती है कि सज्जन तप के द्वारा, अर्थात् अपने मन को शुद्ध करने के प्रबल प्रयास के द्वारा, पाप-कर्म का त्याग कर सकते हैं।

पाप-कर्म लोहे पर लगे जंग या बर्तन में कसकर चिपके मैल के समान है, जिसे हटाने के लिए ताप और गंभीरता से रगड़ने की आवश्यकता होती है। पाप का अभ्यस्त मन भी ऐसा ही है; उसे छोड़ने के लिए तप, अर्थात् अथक वीर्य, की आवश्यकता होती है। भगवान बुद्ध ने धम्मपद में कहा है कि क्षान्ति, अर्थात् सहनशीलता, परम तप है। इससे पता चलता है कि प्रलोभनों को सहना, क्रोध को सहना और तृष्णा को सहना क्लेशों को जलाने के सबसे महत्त्वपूर्ण साधन हैं। ऐसे तप से युक्त व्यक्ति धीरे-धीरे अपने जीवन से पाप को दूर कर सकता है।

वास्तविक जीवन में, जो व्यक्ति मदिरा का आदी रहा हो और उसे छोड़ने का संकल्प करता है, उसे प्रतिदिन उठने वाली तृष्णा को सहना पड़ता है; वही सहनशीलता वह तप है जो तृष्णा को जलाकर समाप्त करती है। जिसका स्वभाव क्रोधी है और जो उसे सुधारने का संकल्प करता है, उसे हर बार क्रोध उठने पर मन को वश में करने का अभ्यास करना पड़ता है। जो विद्यार्थी गेम की लत के कारण अपनी पढ़ाई बिगाड़ चुका है और बदलने का संकल्प करता है, उसे समय का कड़ाई से प्रबंधन करने का वीर्य रखना पड़ता है। यह सब बुद्ध-शासन के मार्ग के अनुसार तप के द्वारा पाप का त्याग है।

इसलिए जो अपनी बुरी आदतें छोड़ना चाहता है, उसमें तप, अर्थात् दृढ़ वीर्य और क्षान्ति, होना चाहिए और उसे अपने मन के क्लेशों से हार नहीं माननी चाहिए। निरंतर प्रयास करने पर, जो पाप-कर्म कभी मन पर हावी थे, वे धीरे-धीरे समाप्त हो जाएँगे, जैसा कि सूक्ति कहती है: "सज्जन तप के द्वारा पाप-कर्म का त्याग करते हैं।"

「タパサー・パジャハンティ・パーパカンマン」という格言は、「善き人は、苦行によって悪業を捨てる」という意味です。「善き人」とは、善い人、徳をそなえた人を意味します。また「苦行（タパ）」とは、仏教においては身体を苦しめることを意味するのではなく、煩悩を焼き尽くしてなくしてしまう法、たとえば精進、忍耐、感官を慎むこと、そして戒・定・慧を修めることを意味します。この格言は、善い人は苦行によって、すなわち自分の心を清めようとする強い精進によって、悪業を捨てることができると教えています。

悪業は、鉄に付いた錆や、器にこびりついた汚れのようなものです。熱を加え、真剣にこすり磨いてはじめて落とすことができます。悪に慣れ親しんだ心も同じで、それを捨てるには苦行、すなわちくじけることのない精進が必要です。仏陀は『ダンマパダ』の中で、忍耐、すなわち耐え忍ぶことは最高の苦行であると説かれました。これは、誘惑に耐えること、怒りに耐えること、欲求に耐えることが、煩悩を焼き尽くすための最も大切な手段であることを示しています。このような苦行をそなえた人は、少しずつ悪を自分の生活から取り除いていくことができます。

実際の生活では、酒に溺れていた人がやめようと決意したなら、毎日起こる飲みたい気持ちに耐えなければなりません。その忍耐こそが、欲求を焼き尽くす苦行です。怒りっぽい性格の人が直そうと決意したなら、怒りが起こるたびに心を抑える訓練をしなければなりません。ゲームに夢中になって勉強をおろそかにしていた学生が変わろうと決意したなら、厳しく時間を管理する精進が必要です。これらはみな、仏教の教えにしたがって、苦行によって悪を捨てることなのです。

ですから、悪い習慣を捨てたい人は、苦行、すなわち揺るぎない精進と忍耐をそなえ、自分の心の中の煩悩に屈しないようにしなければなりません。絶えず努力を続ければ、かつて心を支配していた悪業も、少しずつなくなっていきます。格言にあるとおり、「善き人は、苦行によって悪業を捨てる」なのです。

सूक्ति "तपसा पजहन्ति पापकम्मं" को अर्थ हो "सज्जनहरू तपद्वारा पापकर्म त्याग्छन्।" "सज्जन" भन्नाले असल व्यक्ति, सद्गुणी व्यक्ति बुझिन्छ। बुद्धशासनमा "तप" शब्दले शरीरलाई यातना दिनुलाई बुझाउँदैन, बरु क्लेशलाई तताएर नष्ट गर्ने धम्मलाई बुझाउँछ, जस्तै वीर्य, सहनशीलता, इन्द्रिय-संयम, र शील, समाधि र प्रज्ञाको अभ्यास। यो सूक्तिले सिकाउँछ कि असल व्यक्तिले तपद्वारा, अर्थात् आफ्नो मनलाई शुद्ध पार्ने प्रबल प्रयासद्वारा, पापकर्म त्याग्न सक्छ।

पापकर्म फलाममा लागेको खिया वा भाँडामा कडासँग टाँसिएको दागजस्तो हो; त्यसलाई हटाउन ताप र गम्भीर घोटाइ चाहिन्छ। खराबीमा बानी परेको मन पनि त्यस्तै हो: त्यसलाई त्याग्न तप, अर्थात् हार नमान्ने वीर्य चाहिन्छ। भगवान् बुद्धले धम्मपदमा भन्नुभएको छ कि सहनशीलता, अर्थात् धैर्य, परम तप हो। यसले देखाउँछ कि प्रलोभनप्रतिको सहनशीलता, क्रोधप्रतिको सहनशीलता र तृष्णाप्रतिको सहनशीलता क्लेशलाई जलाउने सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण साधन हुन्। यस्तो तप भएको व्यक्तिले बिस्तारै आफ्नो जीवनबाट खराबी हटाउन सक्छ।

वास्तविक जीवनमा, रक्सीको लत छोड्ने सङ्कल्प गरेको व्यक्तिले हरेक दिन उठ्ने तृष्णालाई सहनुपर्छ; त्यो सहनशीलता नै तृष्णालाई जलाएर सिध्याउने तप हो। रिसाहा स्वभाव सुधार्ने सङ्कल्प गरेको व्यक्तिले क्रोध उठ्ने हरेक पटक मनलाई दबाउने अभ्यास गर्नुपर्छ। पढाइ बिग्रने गरी गेमको लत लागेको र परिवर्तन हुने सङ्कल्प गरेको विद्यार्थीले कडाइका साथ समय मिलाउने वीर्य गर्नुपर्छ। यी सबै बुद्धशासनको मार्गअनुसार तपद्वारा पाप त्याग्नु हो।

त्यसैले खराब बानी त्याग्न चाहनेसँग तप, अर्थात् दृढ वीर्य र सहनशीलता हुनुपर्छ, र आफ्नै मनभित्रका क्लेशसँग हार मान्नु हुँदैन। निरन्तर प्रयास गर्दै जाँदा कुनै बेला मनमा हावी भएको पापकर्म बिस्तारै हराउँदै जान्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "सज्जनहरू तपद्वारा पापकर्म त्याग्छन्।"