พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร” แปลว่า “ความสำรวมในที่ทั้งปวง เป็นดี” คำว่า “ความสำรวม” หมายถึงการระมัดระวังและควบคุมความประพฤติ มิให้เป็นไปในทางที่ผิดหรือก่อความเดือดร้อน ส่วนคำว่า “ในที่ทั้งปวง” ในที่นี้หมายถึงการสำรวมในทวารทั้งปวง ครอบคลุมทั้งการรับรู้ การกระทำ คำพูด และความคิด สุภาษิตนี้จึงสอนให้บุคคลมีความระมัดระวังอย่างทั่วถึง ไม่ปล่อยให้ความเผลอเรอหรือกิเลสชักนำไปสู่การเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น

ในพระธรรมบท ภิกขุวรรค พระพุทธองค์ทรงแสดงคุณของความสำรวมทางตา หู จมูก ลิ้น กาย วาจา และใจ ตลอดจนความสำรวมในทวารทั้งปวง พร้อมทั้งตรัสถึงภิกษุผู้สำรวมในทวารทั้งปวงว่าย่อมพ้นจากทุกข์ทั้งปวงได้ ข้อความนี้แสดงถึงความสำคัญของความสำรวมในการปฏิบัติธรรมเพื่อความพ้นทุกข์ มิได้หมายเพียงการมีกิริยาสุภาพเรียบร้อย แต่ครอบคลุมถึงการฝึกฝนมิให้อกุศลเข้าครอบงำจิตใจด้วย

ความสำรวมทางกาย ได้แก่ การเว้นจากการทำร้าย การลักขโมย และการประพฤติผิดในกาม ความสำรวมทางวาจา ได้แก่ การเว้นจากคำเท็จ คำส่อเสียด คำหยาบ และคำเพ้อเจ้อ ส่วนความสำรวมทางใจ ได้แก่ การระวังมิให้ความโลภ ความโกรธ และความหลงครอบงำจนชักนำให้คิด พูด หรือทำสิ่งที่เป็นโทษ นอกจากนี้ ยังควรฝึกสำรวมอินทรีย์ คือระมัดระวังในการรับรู้ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ เมื่อได้เห็น ได้ยิน หรือรับรู้อารมณ์ต่าง ๆ ก็มีสติ ไม่ปล่อยให้ความชอบหรือความไม่ชอบนำไปสู่อกุศลและการเบียดเบียน

ในชีวิตประจำวัน ความสำรวมแสดงออกได้ผ่านการกระทำที่เหมาะสม เช่น การไม่ส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่นในที่สาธารณะ การใช้สื่อสังคมออนไลน์โดยไม่กล่าวคำหยาบ ไม่ใส่ร้าย และไม่ส่งต่อข้อความโดยขาดการพิจารณา ซึ่งช่วยลดเหตุแห่งความขัดแย้งและความเดือดร้อน สำหรับนักเรียน เมื่อเห็นเพื่อนประสบความสำเร็จ หากเกิดความอิจฉาก็ควรมีสติระวังใจ ไม่พูดหรือทำสิ่งที่ทำร้ายเพื่อน แล้วหันมาพัฒนาความสามารถของตน ความสำรวมเช่นนี้เป็นการฝึกให้เลือกปฏิบัติอย่างรับผิดชอบ แทนการทำตามอารมณ์โดยขาดความยั้งคิด

ผู้ที่ปรารถนาความสงบสุขในชีวิตจึงควรฝึกความสำรวมอยู่เสมอ ทั้งในการรับรู้ การกระทำ คำพูด และความคิด โดยนำไปปฏิบัติในทุกสถานที่และทุกโอกาส ความสำรวมเปรียบเสมือนรั้วที่ช่วยป้องกันมิให้เผลอล่วงไปในความชั่ว และเป็นพื้นฐานเกื้อหนุนการพัฒนาจิตใจและปัญญา เมื่อฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ย่อมช่วยให้ดำเนินชีวิตอย่างรอบคอบและลดการเบียดเบียน สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ความสำรวมในที่ทั้งปวง เป็นดี”

The saying "sādhu sabbattha saṃvaro" means "Restraint in all things is good." "Restraint" means being careful and controlling one's conduct so that it does not go astray or cause trouble. "In all things" here means restraint at all the doors of the senses, covering perception, action, speech and thought. The saying therefore teaches a person to be thoroughly careful, not letting carelessness or the defilements lead to harming oneself and others.

In the Bhikkhu Vagga of the Dhammapada, the Buddha describes the value of restraint of the eye, ear, nose, tongue, body, speech and mind, and restraint at all the doors, and says that a monk restrained at all the doors is freed from all suffering. This passage shows the importance of restraint in Dhamma practice for the end of suffering. It does not mean merely having polite manners, but also training so that unwholesome states do not take over the mind.

Restraint of body means refraining from harming, stealing and sexual misconduct. Restraint of speech means refraining from lies, divisive speech, harsh speech and idle chatter. Restraint of mind means guarding against greed, anger and delusion taking over and leading one to think, speak or act harmfully. In addition, one should train restraint of the senses, being careful in perceiving through the eye, ear, nose, tongue, body and mind, so that when seeing, hearing or experiencing various objects, one is mindful and does not let liking or disliking lead to unwholesome states and harm.

In daily life, restraint shows itself through appropriate actions, such as not making loud noise that disturbs others in public places, and using social media without rude words, without slander and without forwarding messages thoughtlessly, which helps reduce causes of conflict and trouble. For a student, when seeing a friend succeed, if envy arises, he should be mindful and guard his mind, not saying or doing anything that hurts the friend, and turn instead to developing his own abilities. Restraint of this kind trains us to choose to act responsibly instead of following our emotions without thinking.

Those who wish for peace in life should therefore train in restraint constantly, in perception, action, speech and thought, practising it in every place and on every occasion. Restraint is like a fence that prevents us from carelessly straying into evil, and it is a foundation that supports the development of mind and wisdom. With continued training, it helps us live carefully and reduces harm, just as the saying goes: "Restraint in all things is good."

Kata mutiara "sādhu sabbattha saṃvaro" berarti "Pengendalian diri dalam segala hal adalah baik." "Pengendalian diri" berarti berhati-hati dan mengendalikan perilaku sendiri agar tidak menyimpang atau menimbulkan kesulitan. "Dalam segala hal" di sini berarti pengendalian di semua pintu indria, meliputi pencerapan, perbuatan, ucapan, dan pikiran. Karena itu kata mutiara ini mengajarkan seseorang untuk berhati-hati secara menyeluruh, tidak membiarkan kecerobohan atau kekotoran batin mengarah pada menyakiti diri sendiri dan orang lain.

Dalam Bhikkhu Vagga dari Dhammapada, Sang Buddha menjelaskan nilai pengendalian mata, telinga, hidung, lidah, tubuh, ucapan, dan pikiran, serta pengendalian di semua pintu, dan bersabda bahwa bhikkhu yang terkendali di semua pintu terbebas dari segala penderitaan. Bagian ini menunjukkan pentingnya pengendalian diri dalam praktik Dhamma untuk mengakhiri penderitaan. Ini bukan hanya berarti bersikap sopan, tetapi juga berlatih agar keadaan-keadaan tidak bajik tidak menguasai batin.

Pengendalian tubuh berarti menahan diri dari menyakiti, mencuri, dan berbuat asusila. Pengendalian ucapan berarti menahan diri dari berbohong, ucapan yang memecah belah, ucapan kasar, dan omong kosong. Pengendalian pikiran berarti menjaga agar keserakahan, kemarahan, dan kebodohan batin tidak menguasai dan mendorong seseorang berpikir, berbicara, atau bertindak merugikan. Selain itu, hendaknya melatih pengendalian indria, yaitu berhati-hati dalam mencerap melalui mata, telinga, hidung, lidah, tubuh, dan pikiran, sehingga ketika melihat, mendengar, atau mengalami berbagai objek, seseorang tetap penuh perhatian dan tidak membiarkan rasa suka atau tidak suka mengarah pada keadaan tidak bajik dan tindakan menyakiti.

Dalam kehidupan sehari-hari, pengendalian diri tampak melalui perbuatan yang pantas, seperti tidak membuat kegaduhan yang mengganggu orang lain di tempat umum, dan menggunakan media sosial tanpa kata-kata kasar, tanpa fitnah, dan tanpa meneruskan pesan tanpa berpikir, yang membantu mengurangi sebab-sebab pertikaian dan kesulitan. Bagi seorang siswa, ketika melihat temannya berhasil, bila rasa iri muncul, hendaknya ia penuh perhatian dan menjaga batinnya, tidak mengatakan atau melakukan apa pun yang menyakiti temannya, dan sebaliknya berusaha mengembangkan kemampuannya sendiri. Pengendalian diri seperti ini melatih kita memilih bertindak dengan bertanggung jawab, bukan mengikuti emosi tanpa berpikir.

Maka mereka yang menginginkan kedamaian dalam hidup hendaknya terus melatih pengendalian diri, dalam pencerapan, perbuatan, ucapan, dan pikiran, serta mempraktikkannya di setiap tempat dan setiap kesempatan. Pengendalian diri bagaikan pagar yang mencegah kita tanpa sengaja tersesat ke dalam kejahatan, dan merupakan landasan yang menopang perkembangan batin dan kebijaksanaan. Dengan latihan yang berkelanjutan, ia membantu kita hidup dengan cermat dan mengurangi tindakan menyakiti, sesuai dengan kata mutiara: "Pengendalian diri dalam segala hal adalah baik."

格言“sādhu sabbattha saṃvaro”意为“一切处的防护皆善”。“防护”是指小心谨慎、约束自己的行为，使之不偏离正道、不制造麻烦。“一切处”在这里是指一切根门的防护，涵盖感知、行为、言语和思想。因此，这句格言教导人全面地谨慎，不让粗心或烦恼导致伤害自己和他人。

在《法句经·比丘品》中，佛陀讲述了防护眼、耳、鼻、舌、身、语、意以及一切门的价值，并说防护一切门的比丘解脱一切苦。这段话显示了防护在为灭苦而修行佛法中的重要性。它不只是指举止文雅，也包括训练不让不善法占据内心。

身的防护是指远离伤害、偷盗和邪淫。语的防护是指远离妄语、两舌、恶口和绮语。意的防护是指守护内心，不让贪、嗔、痴占据而驱使人去想、去说、去做有害的事。此外，还应修习根的防护，即在通过眼、耳、鼻、舌、身、意感知时保持谨慎，使人在看见、听到或经验各种对象时保持正念，不让喜爱或厌恶导致不善与伤害。

在日常生活中，防护体现在恰当的行为上，例如在公共场所不大声喧哗打扰他人，使用社交媒体时不说粗话、不诽谤、不未经思考就转发信息，这有助于减少冲突和麻烦的原因。对学生而言，看到同学取得成就时，如果生起嫉妒，应当保持正念、守护内心，不说或做任何伤害同学的事，而是转而发展自己的能力。这样的防护训练我们选择负责任地行动，而不是不经思考地随情绪而动。

因此，希望人生安宁的人，应当在感知、行为、言语和思想上经常修习防护，在每个地方、每个场合都加以实践。防护就像一道篱笆，防止我们不小心走入恶中，也是支持心与智慧成长的基础。持续修习，它帮助我们谨慎地生活，减少伤害，正如格言所说：“一切处的防护皆善。”

Der Spruch „sādhu sabbattha saṃvaro“ bedeutet „Zügelung in allem ist gut.“ „Zügelung“ heißt, sorgfältig zu sein und das eigene Verhalten so zu lenken, dass es nicht abirrt oder Schwierigkeiten verursacht. „In allem“ bedeutet hier die Zügelung an allen Sinnestoren, umfassend Wahrnehmung, Handlung, Sprache und Denken. Der Spruch lehrt also, umfassend achtsam zu sein und nicht zuzulassen, dass Nachlässigkeit oder Befleckungen dazu führen, sich selbst und anderen zu schaden.

Im Bhikkhu Vagga des Dhammapada beschreibt der Buddha den Wert der Zügelung von Auge, Ohr, Nase, Zunge, Körper, Sprache und Geist sowie der Zügelung an allen Toren, und sagt, dass ein an allen Toren gezügelter Mönch von allem Leid befreit wird. Diese Stelle zeigt die Bedeutung der Zügelung in der Dhamma-Praxis für das Ende des Leidens. Sie meint nicht nur höfliche Umgangsformen, sondern auch die Schulung, damit unheilsame Zustände den Geist nicht beherrschen.

Zügelung des Körpers heißt, sich des Verletzens, Stehlens und sexuellen Fehlverhaltens zu enthalten. Zügelung der Sprache heißt, sich des Lügens, der entzweienden Rede, der groben Rede und des leeren Geschwätzes zu enthalten. Zügelung des Geistes heißt, darauf zu achten, dass Gier, Zorn und Verblendung nicht die Oberhand gewinnen und einen dazu bringen, schädlich zu denken, zu sprechen oder zu handeln. Darüber hinaus sollte man die Zügelung der Sinne üben, also beim Wahrnehmen durch Auge, Ohr, Nase, Zunge, Körper und Geist sorgsam sein, sodass man beim Sehen, Hören oder Erfahren verschiedener Objekte achtsam bleibt und nicht zulässt, dass Vorliebe oder Abneigung zu unheilsamen Zuständen und zu Schädigung führen.

Im Alltag zeigt sich Zügelung durch angemessenes Handeln, etwa indem man an öffentlichen Orten keinen Lärm macht, der andere stört, und soziale Medien ohne grobe Worte, ohne Verleumdung und ohne gedankenloses Weiterleiten von Nachrichten nutzt, was hilft, Ursachen von Konflikten und Schwierigkeiten zu verringern. Sieht ein Schüler einen Mitschüler erfolgreich sein und steigt Neid in ihm auf, sollte er achtsam sein und seinen Geist behüten, nichts sagen oder tun, was den Mitschüler verletzt, und sich stattdessen der Entwicklung seiner eigenen Fähigkeiten zuwenden. Solche Zügelung übt uns darin, verantwortungsvoll zu handeln, statt gedankenlos unseren Gefühlen zu folgen.

Wer Frieden im Leben wünscht, sollte daher beständig Zügelung üben, in Wahrnehmung, Handlung, Sprache und Denken, und sie an jedem Ort und bei jeder Gelegenheit anwenden. Zügelung ist wie ein Zaun, der verhindert, dass wir unachtsam ins Üble geraten, und sie ist eine Grundlage, die die Entwicklung von Geist und Weisheit fördert. Bei fortgesetzter Übung hilft sie uns, sorgfältig zu leben, und verringert das Schädigen, so wie der Spruch sagt: „Zügelung in allem ist gut.“

Ordsproget „sādhu sabbattha saṃvaro“ betyder „Tøjling i alt er godt.“ „Tøjling“ betyder at være omhyggelig og styre sin adfærd, så den ikke kommer på afveje eller skaber vanskeligheder. „I alt“ betyder her tøjling ved alle sanseporte og omfatter sansning, handling, tale og tænkning. Ordsproget lærer altså at være grundigt omhyggelig og ikke lade skødesløshed eller urenheder føre til, at man skader sig selv og andre.

I Bhikkhu Vagga i Dhammapada beskriver Buddha værdien af tøjling af øje, øre, næse, tunge, krop, tale og sind samt tøjling ved alle porte og siger, at en munk, der er tøjlet ved alle porte, bliver befriet fra al lidelse. Dette sted viser tøjlingens betydning i Dhamma-praksis for lidelsens ophør. Det betyder ikke kun høflige manerer, men også træning, så usunde tilstande ikke behersker sindet.

Tøjling af kroppen betyder at afholde sig fra at skade, stjæle og begå seksuel forseelse. Tøjling af talen betyder at afholde sig fra løgn, splittende tale, grov tale og tom snak. Tøjling af sindet betyder at passe på, at grådighed, vrede og forblindelse ikke får overtaget og får én til at tænke, tale eller handle skadeligt. Desuden bør man øve tøjling af sanserne, det vil sige være omhyggelig, når man sanser gennem øje, øre, næse, tunge, krop og sind, så man forbliver opmærksom, når man ser, hører eller oplever forskellige genstande, og ikke lader tilbøjelighed eller modvilje føre til usunde tilstande og skade.

I hverdagen viser tøjling sig gennem passende handlinger, for eksempel ved ikke at larme på offentlige steder og forstyrre andre og ved at bruge sociale medier uden grove ord, uden bagtalelse og uden tankeløst at videresende beskeder, hvilket hjælper med at mindske årsager til konflikter og vanskeligheder. Når en elev ser en kammerat have succes, og misundelse opstår i ham, bør han være opmærksom og vogte sit sind, ikke sige eller gøre noget, der sårer kammeraten, og i stedet vende sig mod at udvikle sine egne evner. Sådan tøjling træner os i at handle ansvarligt i stedet for tankeløst at følge vores følelser.

Den, der ønsker fred i livet, bør derfor vedholdende øve tøjling i sansning, handling, tale og tænkning og anvende den på ethvert sted og ved enhver lejlighed. Tøjling er som et hegn, der forhindrer os i skødesløst at komme ind i det onde, og den er et grundlag, der fremmer udviklingen af sind og visdom. Ved fortsat øvelse hjælper den os til at leve omhyggeligt og mindsker skade, sådan som ordsproget siger: „Tøjling i alt er godt.“

सूक्ति "साधु सब्बत्थ संवरो" का अर्थ है "सर्वत्र संयम अच्छा है।" "संयम" का अर्थ है सावधान रहना और अपने आचरण को नियंत्रित करना ताकि वह भटके नहीं या कठिनाई उत्पन्न न करे। "सर्वत्र" का यहाँ अर्थ है सभी इंद्रिय-द्वारों पर संयम, जिसमें अनुभव, कर्म, वाणी और विचार सम्मिलित हैं। इसलिए यह सूक्ति सिखाती है कि पूरी तरह सावधान रहें और असावधानी या क्लेशों को स्वयं और दूसरों को हानि पहुँचाने न दें।

धम्मपद के भिक्खुवग्ग में भगवान बुद्ध ने आँख, कान, नाक, जीभ, शरीर, वाणी और मन के संयम तथा सभी द्वारों पर संयम का मूल्य बताया, और कहा कि सभी द्वारों पर संयमित भिक्षु सभी दुःखों से मुक्त हो जाता है। यह अंश दुःख के अंत के लिए धम्म-अभ्यास में संयम का महत्त्व दिखाता है। इसका अर्थ केवल शिष्ट व्यवहार नहीं, बल्कि वह प्रशिक्षण भी है जिससे अकुशल अवस्थाएँ मन पर हावी न हों।

शरीर के संयम का अर्थ है हानि पहुँचाने, चोरी और काम-मिथ्याचार से बचना। वाणी के संयम का अर्थ है झूठ, चुगली, कठोर वचन और व्यर्थ बकवास से बचना। मन के संयम का अर्थ है ध्यान रखना कि लोभ, क्रोध और मोह हावी होकर हानिकारक विचार, वचन या कर्म की ओर न ले जाएँ। इसके अतिरिक्त, इंद्रिय-संयम का अभ्यास करना चाहिए, अर्थात् आँख, कान, नाक, जीभ, शरीर और मन से अनुभव करते समय सावधान रहना, ताकि विभिन्न विषयों को देखते, सुनते या अनुभव करते समय स्मृति बनी रहे और राग या द्वेष अकुशल अवस्थाओं और हानि की ओर न ले जाए।

दैनिक जीवन में संयम उचित कर्मों से प्रकट होता है, जैसे सार्वजनिक स्थानों पर शोर न मचाना जिससे दूसरों को परेशानी हो, और सोशल मीडिया का उपयोग बिना कठोर शब्दों, बिना निंदा और बिना सोचे संदेश आगे भेजे बिना करना, जो संघर्ष और कठिनाई के कारणों को घटाने में सहायता करता है। किसी विद्यार्थी के लिए, जब वह किसी सहपाठी को सफल होते देखे और उसमें ईर्ष्या उठे, तो उसे सजग होकर मन की रक्षा करनी चाहिए, ऐसा कुछ न कहना या करना चाहिए जो सहपाठी को चोट पहुँचाए, और इसके बजाय अपनी योग्यता बढ़ाने की ओर मुड़ना चाहिए। ऐसा संयम हमें बिना सोचे भावनाओं के पीछे चलने के बजाय ज़िम्मेदारी से कर्म चुनना सिखाता है।

इसलिए जो जीवन में शांति चाहता है, उसे अनुभव, कर्म, वाणी और विचार में निरंतर संयम का अभ्यास करना चाहिए और हर स्थान तथा हर अवसर पर उसे अपनाना चाहिए। संयम उस बाड़ के समान है जो हमें असावधानी से पाप में जाने से रोकती है, और मन तथा प्रज्ञा के विकास को सहारा देने वाली नींव है। निरंतर अभ्यास से वह हमें सावधानी से जीने और हानि घटाने में सहायता करता है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "सर्वत्र संयम अच्छा है।"

「サードゥ・サッバッタ・サンヴァロー」という格言は、「あらゆるところでの防護は善い」という意味です。「防護」とは、注意深くあり、自分の行いが道をはずれたり困難を生んだりしないよう制することです。「あらゆるところ」とは、ここではすべての感覚の門における防護を意味し、知覚、行い、言葉、思いを含みます。ですからこの格言は、不注意や煩悩によって自分や他者を害することのないよう、あらゆる面で注意深くあることを教えています。

『ダンマパダ』比丘品の中で、ブッダは、眼・耳・鼻・舌・身・言葉・心の防護、そしてあらゆる門における防護の価値を説き、あらゆる門において防護された比丘はすべての苦しみから解き放たれると説かれました。この箇所は、苦しみを終わらせるための法の実践において防護が大切であることを示しています。それは礼儀正しい振る舞いだけを意味するのではなく、不善な心の状態に心を支配させないための修行をも含むのです。

身体の防護とは、害すること、盗むこと、邪淫を慎むことです。言葉の防護とは、うそ、仲を裂く言葉、粗暴な言葉、無益なおしゃべりを慎むことです。心の防護とは、貪り、怒り、愚痴に支配されて、害のあることを思い、語り、行うことのないよう気をつけることです。さらに、感覚の防護も修めるべきです。すなわち、眼・耳・鼻・舌・身・心を通して知覚するときに注意深くあり、さまざまな対象を見たり聞いたり経験したりするときに念を保ち、好き嫌いが不善な状態や害につながらないようにすることです。

日常生活では、防護は適切な行いを通して表れます。たとえば、公共の場で大声を出して他人の迷惑にならないようにすること、SNSを使うときに乱暴な言葉を使わず、中傷せず、よく考えずにメッセージを転送しないことです。これは争いや困難の原因を減らす助けとなります。生徒の場合、友だちが成功したのを見て嫉妬が生じたら、念をもって心を守り、友だちを傷つけるようなことを言ったりしたりせず、かわりに自分の力を伸ばすことに心を向けるべきです。このような防護は、考えずに感情のままに動くのではなく、責任ある行いを選ぶことを私たちに訓練してくれます。

ですから、人生の平和を願う人は、知覚、行い、言葉、思いにおいて防護を絶えず修め、あらゆる場所、あらゆる機会にそれを実践すべきです。防護は、うっかり悪に踏み込むことを防ぐ垣根のようなものであり、心と智慧の成長を支える土台です。修行を続けることで、注意深く生き、害を減らす助けとなります。格言にあるとおり、「あらゆるところでの防護は善い」のです。

सूक्ति "साधु सब्बत्थ संवरो" को अर्थ हो "सर्वत्र संयम राम्रो हो।" "संयम" को अर्थ हो सावधान रहनु र आफ्नो आचरणलाई नियन्त्रण गर्नु ताकि त्यो बहकियोस् वा कठिनाइ उत्पन्न गरोस्। "सर्वत्र" को यहाँ अर्थ हो सबै इन्द्रिय-द्वारमा संयम, जसमा अनुभव, कर्म, वचन र विचार समावेश छन्। त्यसैले यो सूक्तिले सिकाउँछ कि पूर्ण रूपमा सावधान रहनू र असावधानी वा क्लेशलाई आफू र अरूलाई हानि पुर्‍याउन नदिनू।

धम्मपदको भिक्खुवग्गमा भगवान् बुद्धले आँखा, कान, नाक, जिब्रो, शरीर, वचन र मनको संयम तथा सबै द्वारमा संयमको मूल्य बताउनुभयो, र भन्नुभयो कि सबै द्वारमा संयमित भिक्षु सबै दुःखबाट मुक्त हुन्छ। यो अंशले दुःखको अन्तका लागि धम्म-अभ्यासमा संयमको महत्त्व देखाउँछ। यसको अर्थ सभ्य व्यवहार मात्र होइन, बरु त्यो प्रशिक्षण पनि हो जसले अकुशल अवस्थालाई मनमाथि हावी हुन दिँदैन।

शरीरको संयमको अर्थ हो हानि पुर्‍याउने, चोरी र काम-मिथ्याचारबाट बच्नु। वचनको संयमको अर्थ हो झुट, चुक्ली, कठोर वचन र व्यर्थको गफबाट बच्नु। मनको संयमको अर्थ हो ध्यान दिनु कि लोभ, क्रोध र मोह हावी भएर हानिकारक विचार, वचन वा कर्मतर्फ नलैजाऊन्। यसबाहेक, इन्द्रिय-संयमको अभ्यास गर्नुपर्छ, अर्थात् आँखा, कान, नाक, जिब्रो, शरीर र मनले अनुभव गर्दा सावधान रहनु, ताकि विभिन्न विषय हेर्दा, सुन्दा वा अनुभव गर्दा स्मृति बनिरहोस् र राग वा द्वेषले अकुशल अवस्था र हानितर्फ नलैजाओस्।

दैनिक जीवनमा संयम उचित कर्मबाट प्रकट हुन्छ, जस्तो सार्वजनिक ठाउँमा अरूलाई बाधा पुग्ने गरी हल्ला नगर्नु, र सामाजिक सञ्जालको प्रयोग कठोर शब्द, निन्दा र नसोची सन्देश फर्वार्ड नगरी गर्नु, जसले द्वन्द्व र कठिनाइका कारण घटाउन सहायता गर्छ। कुनै विद्यार्थीका लागि, जब उसले कुनै सहपाठीलाई सफल भएको देख्छ र उसमा ईर्ष्या उठ्छ, तब उसले सजग भएर मनको रक्षा गर्नुपर्छ, सहपाठीलाई चोट पुर्‍याउने केही भन्नु वा गर्नु हुँदैन, र बरु आफ्नो योग्यता बढाउनतर्फ मोडिनुपर्छ। यस्तो संयमले हामीलाई नसोची भावनाको पछि लाग्नुको सट्टा जिम्मेवारीपूर्वक कर्म रोज्न सिकाउँछ।

त्यसैले जीवनमा शान्ति चाहनेले अनुभव, कर्म, वचन र विचारमा निरन्तर संयमको अभ्यास गर्नुपर्छ र हरेक ठाउँ तथा हरेक अवसरमा त्यसलाई अपनाउनुपर्छ। संयम त्यो बारजस्तो हो जसले हामीलाई असावधानीले पापमा जानबाट रोक्छ, र मन तथा प्रज्ञाको विकासलाई सहारा दिने जग हो। निरन्तर अभ्यासले यसले हामीलाई सावधानीपूर्वक बाँच्न र हानि घटाउन सहायता गर्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "सर्वत्र संयम राम्रो हो।"