พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “อตฺตานเมว ปฐมํ ปฏิรูเป นิเวสเย อถญฺญมนุสาเสยฺย น กิลิสฺเสยฺย ปณฺฑิโต” แปลว่า “บัณฑิตพึงตั้งตนไว้ในคุณอันสมควรก่อน สอนผู้อื่นภายหลังจึงไม่มัวหมอง” คำว่า “คุณอันสมควร” หมายถึงความประพฤติและคุณธรรมที่เหมาะแก่ฐานะและสิ่งที่ตนจะสอน ส่วน “ไม่มัวหมอง” หมายถึงไม่ถูกติเตียน ไม่เสื่อมเสียชื่อเสียง และไม่เดือดร้อนใจ สุภาษิตนี้สอนลำดับที่ถูกต้อง คือ ปรับปรุงตนก่อน แล้วจึงสอนผู้อื่น

ในพระธรรมบท สุภาษิตนี้เกี่ยวกับพระอุปนันทะ ซึ่งเป็นผู้แสดงธรรมเรื่องความมักน้อยสันโดษได้ไพเราะ แต่ตนเองกลับมีความโลภในปัจจัย เมื่อความจริงปรากฏ จึงถูกติเตียน พระพุทธองค์ตรัสสอนว่า บัณฑิตพึงตั้งตนไว้ในคุณอันสมควรก่อน เรื่องนี้ชี้ว่า ความสามารถในการพูดหรือการสอน หากไม่มีความประพฤติรองรับ ย่อมนำความมัวหมองมาสู่ผู้สอนเอง

สุภาษิตบทนี้ใกล้เคียงกับบทที่สอนว่า “ถ้าสอนผู้อื่นฉันใด พึงทำตนฉันนั้น” แต่เน้นเรื่องผลที่เกิดกับผู้สอน คือความมัวหมองหรือความบริสุทธิ์ใจของตน ผู้ที่ตั้งตนไว้ในความดีก่อน เมื่อสอนผู้อื่นย่อมพูดได้เต็มปาก ไม่ต้องกลัวว่าผู้ฟังจะย้อนถามถึงความประพฤติของตน และคำสอนนั้นก็มีน้ำหนักน่าเชื่อถือ

ในชีวิตประจำวัน ผู้ที่รณรงค์ให้ผู้อื่นลดการใช้พลาสติก ควรเริ่มลดการใช้ของตนเองก่อน ผู้ที่สอนเรื่องการประหยัด ไม่ควรใช้จ่ายฟุ่มเฟือยให้ผู้อื่นเห็น นักเรียนที่เป็นหัวหน้าห้องและต้องดูแลให้เพื่อนรักษาความสะอาด ควรเริ่มจากเก็บขยะบริเวณโต๊ะของตนเอง เมื่อทำได้เช่นนี้ การตักเตือนผู้อื่นย่อมได้รับการยอมรับ

ผู้ที่ต้องทำหน้าที่แนะนำหรือสั่งสอนผู้อื่น จึงควรตรวจดูตนเองอยู่เสมอ และตั้งตนไว้ในความดีที่ตนสอนก่อน สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “บัณฑิตพึงตั้งตนไว้ในคุณอันสมควรก่อน สอนผู้อื่นภายหลังจึงไม่มัวหมอง”

The saying "attānameva paṭhamaṃ patirūpe nivesaye, athaññamanusāseyya na kilisseyya paṇḍito" means "The wise should first establish themselves in what is proper, then instruct others; thus they will not be tarnished." "What is proper" means conduct and virtues suited to one's position and to what one is going to teach, while "not tarnished" means not being blamed, not losing one's reputation and not being troubled at heart. This saying teaches the right order: improve oneself first, then teach others.

In the Dhammapada, this saying concerns Upananda, who could preach beautifully on having few wishes and contentment, yet was himself greedy for requisites. When the truth came to light, he was criticised. The Buddha then taught that the wise should first establish themselves in what is proper. This story shows that skill in speaking or teaching, if not supported by conduct, brings tarnish upon the teacher himself.

This saying is close to the one that teaches "As one instructs others, so should one act oneself," but it emphasises the result for the teacher: the tarnish or the clear conscience of oneself. One who first establishes himself in goodness can speak with confidence when teaching others, without fearing that listeners will question his own conduct, and his teaching carries weight and credibility.

In daily life, someone campaigning for others to reduce their use of plastic should first reduce his own. Someone who teaches thrift should not let others see him spending extravagantly. A student who is class monitor and must see that classmates keep the room clean should begin by picking up the rubbish around his own desk. When one can do this, one's admonitions to others will be accepted.

Those whose duty is to guide or instruct others should therefore always examine themselves and first establish themselves in the goodness they teach, just as the saying goes: "The wise should first establish themselves in what is proper, then instruct others; thus they will not be tarnished."

Kata mutiara "attānameva paṭhamaṃ patirūpe nivesaye, athaññamanusāseyya na kilisseyya paṇḍito" berarti "Orang bijaksana hendaknya terlebih dahulu menempatkan dirinya dalam hal yang patut, barulah mengajar orang lain; dengan demikian ia tidak ternoda." "Hal yang patut" berarti perilaku dan kebajikan yang sesuai dengan kedudukannya dan dengan apa yang akan diajarkannya, sedangkan "tidak ternoda" berarti tidak dicela, tidak kehilangan nama baik, dan tidak gelisah hati. Kata mutiara ini mengajarkan urutan yang benar: memperbaiki diri terlebih dahulu, lalu mengajar orang lain.

Dalam Dhammapada, kata mutiara ini berkaitan dengan Upananda, yang pandai berkhotbah tentang hidup sederhana dan rasa puas, tetapi dirinya sendiri serakah akan kebutuhan hidup. Ketika kenyataan terungkap, ia pun dicela. Sang Buddha lalu mengajarkan bahwa orang bijaksana hendaknya terlebih dahulu menempatkan dirinya dalam hal yang patut. Kisah ini menunjukkan bahwa kepandaian berbicara atau mengajar, bila tidak didukung oleh perilaku, justru membawa noda bagi pengajarnya sendiri.

Kata mutiara ini dekat dengan kata mutiara yang mengajarkan "Sebagaimana ia mengajar orang lain, demikianlah hendaknya ia berbuat," tetapi menekankan akibatnya bagi pengajar, yaitu noda atau hati nurani yang bersih. Orang yang lebih dahulu menempatkan dirinya dalam kebaikan dapat berbicara dengan yakin ketika mengajar orang lain, tanpa khawatir pendengar mempertanyakan perilakunya, dan ajarannya pun berbobot serta dapat dipercaya.

Dalam kehidupan sehari-hari, orang yang mengajak orang lain mengurangi penggunaan plastik hendaknya lebih dahulu mengurangi penggunaannya sendiri. Orang yang mengajarkan hidup hemat tidak sepatutnya terlihat boros oleh orang lain. Siswa yang menjadi ketua kelas dan harus menjaga agar teman-temannya menjaga kebersihan hendaknya mulai dengan memungut sampah di sekitar mejanya sendiri. Bila dapat berbuat demikian, tegurannya kepada orang lain akan diterima.

Maka mereka yang bertugas membimbing atau mengajar orang lain hendaknya senantiasa memeriksa diri dan terlebih dahulu menempatkan dirinya dalam kebaikan yang diajarkannya, sesuai dengan kata mutiara: "Orang bijaksana hendaknya terlebih dahulu menempatkan dirinya dalam hal yang patut, barulah mengajar orang lain; dengan demikian ia tidak ternoda."

格言“attānameva paṭhamaṃ patirūpe nivesaye, athaññamanusāseyya na kilisseyya paṇḍito”意为“智者应当先把自己安住于适当的德行之中，然后再教导他人，这样就不会受到玷污。”“适当的德行”是指与自己的身份和所要教导的内容相称的行为和品德，“不受玷污”是指不受指责、不损名声、内心不受困扰。这句格言教导正确的顺序：先改善自己，再教导他人。

在《法句经》中，这句格言与优波难陀有关。他能把少欲知足的道理讲得很动听，自己却贪求资具。当真相显露时，他便受到了指责。佛陀于是教导说，智者应当先把自己安住于适当的德行之中。这个故事说明，说话或教导的才能如果没有行为作为支撑，反而会给教导者自己带来玷污。

这句格言与“如何教导他人，自己就应当如何去做”那句相近，但更强调对教导者自身的影响，即自己是受到玷污还是问心无愧。先把自己安住于善的人，在教导他人时能够理直气壮，不必担心听者质疑自己的行为，所教的内容也有分量、令人信服。

在日常生活中，号召别人减少使用塑料的人，应当先减少自己的使用。教人节俭的人，不应让别人看到自己挥霍无度。担任班长、负责督促同学保持卫生的学生，应当先从捡起自己座位周围的垃圾做起。能够这样做，自己对别人的劝诫才会被接受。

因此，负有引导或教导他人之责的人，应当经常反省自己，先把自己安住于所教的善德之中，正如格言所说：“智者应当先把自己安住于适当的德行之中，然后再教导他人，这样就不会受到玷污。”

Der Spruch „attānameva paṭhamaṃ patirūpe nivesaye, athaññamanusāseyya na kilisseyya paṇḍito“ bedeutet „Der Weise soll sich zuerst selbst im Angemessenen festigen und dann andere unterweisen; so wird er nicht befleckt.“ „Das Angemessene“ bedeutet Verhalten und Tugenden, die der eigenen Stellung und dem, was man lehren will, entsprechen, und „nicht befleckt“ heißt, nicht getadelt zu werden, seinen Ruf nicht zu verlieren und nicht im Herzen beunruhigt zu sein. Der Spruch lehrt die richtige Reihenfolge: zuerst sich selbst verbessern, dann andere lehren.

Im Dhammapada betrifft dieser Spruch Upananda, der schön über Genügsamkeit und Zufriedenheit predigen konnte, selbst aber gierig nach Bedarfsgegenständen war. Als die Wahrheit ans Licht kam, wurde er getadelt. Der Buddha lehrte daraufhin, der Weise solle sich zuerst selbst im Angemessenen festigen. Diese Geschichte zeigt, dass die Fähigkeit zu reden oder zu lehren, wenn sie nicht vom Verhalten getragen wird, den Lehrenden selbst befleckt.

Dieser Spruch steht dem Spruch „Wie man andere unterweist, so soll man selbst handeln“ nahe, betont aber die Wirkung auf den Lehrenden: seine Befleckung oder sein reines Gewissen. Wer sich zuerst selbst im Guten festigt, kann beim Lehren mit Überzeugung sprechen, ohne zu fürchten, dass die Zuhörer sein eigenes Verhalten in Frage stellen, und seine Lehre hat Gewicht und Glaubwürdigkeit.

Im Alltag sollte, wer andere dazu aufruft, weniger Plastik zu verwenden, zuerst seinen eigenen Verbrauch verringern. Wer Sparsamkeit lehrt, sollte andere nicht sehen lassen, wie er verschwenderisch ausgibt. Ein Schüler, der Klassensprecher ist und darauf achten muss, dass die Mitschüler Ordnung halten, sollte damit beginnen, den Abfall um seinen eigenen Tisch aufzuheben. Wer so handelt, dessen Ermahnungen werden angenommen.

Wer die Aufgabe hat, andere anzuleiten oder zu unterweisen, sollte sich daher stets selbst prüfen und sich zuerst in dem Guten festigen, das er lehrt, so wie der Spruch sagt: „Der Weise soll sich zuerst selbst im Angemessenen festigen und dann andere unterweisen; so wird er nicht befleckt.“

Ordsproget „attānameva paṭhamaṃ patirūpe nivesaye, athaññamanusāseyya na kilisseyya paṇḍito“ betyder „Den vise bør først grundfæste sig selv i det passende og derefter vejlede andre; så bliver han ikke besmittet.“ „Det passende“ betyder adfærd og dyder, der svarer til ens stilling og til det, man vil lære fra sig, og „ikke besmittet“ betyder ikke at blive dadlet, ikke at miste sit ry og ikke at være foruroliget i hjertet. Ordsproget lærer den rette rækkefølge: først forbedre sig selv, så lære andre.

I Dhammapada drejer ordsproget sig om Upananda, som kunne prædike smukt om nøjsomhed og tilfredshed, men selv var grådig efter fornødenheder. Da sandheden kom frem, blev han dadlet. Buddha lærte da, at den vise først bør grundfæste sig selv i det passende. Historien viser, at evnen til at tale eller undervise, hvis den ikke bæres af adfærd, besmitter læreren selv.

Dette ordsprog ligger tæt på ordsproget „Som man vejleder andre, sådan bør man selv handle“, men lægger vægt på virkningen for læreren: hans besmittelse eller hans rene samvittighed. Den, der først grundfæster sig selv i det gode, kan tale med overbevisning, når han vejleder andre, uden at frygte at tilhørerne sætter spørgsmålstegn ved hans egen adfærd, og hans lære har vægt og troværdighed.

I hverdagen bør den, der opfordrer andre til at bruge mindre plastik, først selv mindske sit forbrug. Den, der lærer sparsommelighed, bør ikke lade andre se ham bruge penge ødselt. En elev, der er klassetalsmand og skal sørge for, at kammeraterne holder orden, bør begynde med at samle affaldet op omkring sit eget bord. Når man handler sådan, bliver ens formaninger til andre taget imod.

Den, der har til opgave at vejlede eller undervise andre, bør derfor altid undersøge sig selv og først grundfæste sig i det gode, han lærer fra sig, sådan som ordsproget siger: „Den vise bør først grundfæste sig selv i det passende og derefter vejlede andre; så bliver han ikke besmittet.“

सूक्ति "अत्तानमेव पठमं पतिरूपे निवेसये, अथञ्ञमनुसासेय्य न किलिस्सेय्य पण्डितो" का अर्थ है "पंडित पहले स्वयं को उचित गुणों में स्थापित करे, फिर दूसरों को सिखाए; इस प्रकार वह मलिन नहीं होता।" "उचित गुण" का अर्थ है अपने पद और सिखाई जाने वाली बात के अनुरूप आचरण और सद्गुण, और "मलिन नहीं होता" का अर्थ है निंदा न होना, प्रतिष्ठा न खोना और मन में व्याकुल न होना। यह सूक्ति सही क्रम सिखाती है: पहले स्वयं को सुधारो, फिर दूसरों को सिखाओ।

धम्मपद में यह सूक्ति उपनन्द से संबंधित है, जो अल्पेच्छता और संतोष पर सुंदर उपदेश दे सकते थे, पर स्वयं आवश्यक वस्तुओं के लोभी थे। जब सच्चाई सामने आई, तो उनकी निंदा हुई। तब भगवान ने सिखाया कि पंडित को पहले स्वयं को उचित गुणों में स्थापित करना चाहिए। यह कथा दिखाती है कि बोलने या सिखाने की क्षमता, यदि आचरण से समर्थित न हो, तो सिखाने वाले को ही मलिन कर देती है।

यह सूक्ति "जैसा दूसरों को सिखाता है, वैसा स्वयं करे" सूक्ति के निकट है, पर यह सिखाने वाले पर पड़ने वाले प्रभाव पर बल देती है: उसकी मलिनता या उसकी निर्मल अंतरात्मा। जो पहले स्वयं को भलाई में स्थापित करता है, वह दूसरों को सिखाते समय आत्मविश्वास से बोल सकता है, बिना यह डर कि श्रोता उसके आचरण पर प्रश्न उठाएँगे, और उसकी शिक्षा प्रभावी और विश्वसनीय होती है।

दैनिक जीवन में, जो दूसरों से प्लास्टिक का उपयोग कम करने का आह्वान करता है, उसे पहले स्वयं अपना उपयोग कम करना चाहिए। जो मितव्ययिता सिखाता है, उसे दूसरों के सामने फ़िज़ूलखर्ची नहीं करनी चाहिए। जो विद्यार्थी कक्षा-नायक है और सहपाठियों से सफ़ाई रखवाना है, उसे पहले अपनी मेज़ के आसपास का कचरा उठाने से शुरुआत करनी चाहिए। ऐसा करने पर उसकी चेतावनी स्वीकार की जाती है।

इसलिए जिसका कर्तव्य दूसरों का मार्गदर्शन या शिक्षण है, उसे सदा स्वयं की जाँच करनी चाहिए और पहले स्वयं को उस भलाई में स्थापित करना चाहिए जो वह सिखाता है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "पंडित पहले स्वयं को उचित गुणों में स्थापित करे, फिर दूसरों को सिखाए; इस प्रकार वह मलिन नहीं होता।"

「アッターナメーヴァ・パタマン・パティルーペー・ニヴェーサイェー、アタンニャマヌサーセッヤ・ナ・キリッセッヤ・パンディトー」という格言は、「賢者はまず自らをふさわしい徳に確立させ、それから他者を教えるべきである。そうすれば汚されることはない」という意味です。「ふさわしい徳」とは、自分の立場や教えようとする内容にかなった行いと徳のことであり、「汚されない」とは、非難されず、評判を失わず、心を悩ませないことです。この格言は、まず自分を改め、それから他者を教えるという正しい順序を教えています。

『ダンマパダ』では、この格言はウパナンダにかかわるものです。彼は少欲知足について見事に説くことができましたが、自分は必需品を貪っていました。真実が明らかになると、彼は非難されました。そこでブッダは、賢者はまず自らをふさわしい徳に確立させるべきであると説かれました。この話は、話したり教えたりする能力も、行いによって支えられていなければ、かえって教える人自身を汚すことを示しています。

この格言は「他者を教えるように、自分もそのように行うべきである」という格言に近いものですが、教える人自身への影響、すなわち汚されるか、それとも心にやましさがないかという点を強調しています。まず自らを善に確立させた人は、他者を教えるとき、自分の行いを聞き手に問われる心配なく、確信をもって語ることができ、その教えには重みと説得力があります。

日常生活では、他人にプラスチックの使用を減らそうと呼びかける人は、まず自分の使用を減らすべきです。節約を教える人は、自分が浪費する姿を人に見せるべきではありません。学級委員として友だちに教室をきれいにするよう呼びかける生徒は、まず自分の机の周りのごみを拾うことから始めるべきです。このようにできれば、他者への注意も受け入れられるようになります。

ですから、他者を導き教える務めのある人は、いつも自分を省み、まず自分が教える善に自らを確立させるべきです。格言にあるとおり、「賢者はまず自らをふさわしい徳に確立させ、それから他者を教えるべきである。そうすれば汚されることはない」のです。

सूक्ति "अत्तानमेव पठमं पतिरूपे निवेसये, अथञ्ञमनुसासेय्य न किलिस्सेय्य पण्डितो" को अर्थ हो "पण्डितले पहिले आफूलाई उचित गुणमा स्थापित गरोस्, त्यसपछि अरूलाई सिकाओस्; यसरी ऊ मलिन हुँदैन।" "उचित गुण" को अर्थ हो आफ्नो पद र सिकाइने कुराअनुरूपको आचरण र सद्गुण, र "मलिन हुँदैन" को अर्थ हो निन्दा नहुनु, प्रतिष्ठा नगुमाउनु र मनमा व्याकुल नहुनु। यो सूक्तिले सही क्रम सिकाउँछ: पहिले आफूलाई सुधार, त्यसपछि अरूलाई सिकाऊ।

धम्मपदमा यो सूक्ति उपनन्दसँग सम्बन्धित छ, जसले अल्पेच्छता र सन्तोषबारे राम्रो उपदेश दिन सक्थे, तर आफैं आवश्यक वस्तुका लोभी थिए। सत्य बाहिर आएपछि उनको निन्दा भयो। त्यसपछि भगवान्ले सिकाउनुभयो कि पण्डितले पहिले आफूलाई उचित गुणमा स्थापित गर्नुपर्छ। यो कथाले देखाउँछ कि बोल्ने वा सिकाउने क्षमता, आचरणले समर्थन नगरेमा, सिकाउनेलाई नै मलिन बनाउँछ।

यो सूक्ति "जस्तो अरूलाई सिकाउँछ, त्यस्तै आफू गरोस्" भन्ने सूक्तिको नजिक छ, तर यसले सिकाउनेमाथि पर्ने प्रभावमा जोड दिन्छ: उसको मलिनता वा निर्मल अन्तरात्मा। जसले पहिले आफूलाई भलाइमा स्थापित गर्छ, उसले अरूलाई सिकाउँदा आत्मविश्वासका साथ बोल्न सक्छ, श्रोताले उसको आचरणमाथि प्रश्न उठाउलान् भन्ने डरबिना, र उसको शिक्षा प्रभावकारी र विश्वसनीय हुन्छ।

दैनिक जीवनमा, जसले अरूलाई प्लास्टिकको प्रयोग घटाउन आह्वान गर्छ, उसले पहिले आफ्नो प्रयोग घटाउनुपर्छ। मितव्ययिता सिकाउनेले अरूका सामु फजुल खर्च गर्नु हुँदैन। कक्षा-नायक भएको र सहपाठीलाई सरसफाइ राख्न लगाउनुपर्ने विद्यार्थीले पहिले आफ्नो टेबलवरिपरिको फोहोर टिप्नबाट सुरु गर्नुपर्छ। यसो गर्दा उसको चेतावनी स्वीकार गरिन्छ।

त्यसैले जसको कर्तव्य अरूको मार्गदर्शन वा शिक्षण हो, उसले सधैं आफूलाई जाँच्नुपर्छ र पहिले आफूलाई आफूले सिकाउने भलाइमा स्थापित गर्नुपर्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "पण्डितले पहिले आफूलाई उचित गुणमा स्थापित गरोस्, त्यसपछि अरूलाई सिकाओस्; यसरी ऊ मलिन हुँदैन।"