พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “อปฺปสฺสุตายํ ปุริโส พลิพทฺโทว ชีรติ มํสานิ ตสฺส วฑฺฒนฺติ ปญฺญา ตสฺส น วฑฺฒติ” แปลว่า “คนผู้สดับน้อยนี้ ย่อมแก่ไป เหมือนวัวแก่ อ้วนแต่เนื้อ แต่ปัญญาไม่เจริญ” คำว่า “ผู้สดับน้อย” หมายถึงผู้ที่ไม่ใฝ่ฟัง ไม่ใฝ่อ่าน ไม่แสวงหาความรู้และธรรมะ สุภาษิตนี้เปรียบคนเช่นนั้นกับวัวที่แก่ลงทุกวัน ร่างกายเติบโตขึ้น แต่ความรู้ความเข้าใจในชีวิตไม่ได้เพิ่มขึ้นตามวัย

การเปรียบกับวัวแก่มีความหมายว่า การมีชีวิตอยู่นานไม่ได้ทำให้คนมีปัญญาเสมอไป วัวกินและนอนตามธรรมชาติ ร่างกายจึงเติบโตและแก่ไปตามเวลา มนุษย์ที่ใช้ชีวิตไปวัน ๆ โดยไม่เรียนรู้ ก็เพิ่มขึ้นแต่อายุและน้ำหนักตัว แต่ไม่ได้เพิ่มความเข้าใจในเหตุผล ความดี และการแก้ปัญหาชีวิต ความแก่ที่ปราศจากปัญญาจึงไม่ได้ทำให้ชีวิตมีคุณค่าเพิ่มขึ้น

ในทางพระพุทธศาสนา การสดับหรือการฟัง เป็นทางแรกของการเกิดปัญญา ปัญญาที่เกิดจากการฟังและการอ่าน เรียกว่า สุตมยปัญญา เมื่อได้ฟังแล้วนำไปคิดพิจารณา ก็เกิดจินตามยปัญญา และเมื่อนำไปปฏิบัติจนเห็นจริง ก็เกิดภาวนามยปัญญา ผู้ที่สดับน้อยจึงเหมือนปิดประตูแรกของการพัฒนาปัญญาไว้ อย่างไรก็ตาม สุภาษิตนี้ไม่ได้ดูหมิ่นผู้ที่มีโอกาสทางการศึกษาน้อย แต่เตือนให้ทุกคนใฝ่เรียนรู้ตลอดชีวิตตามโอกาสที่มี

ในชีวิตประจำวัน ผู้ใหญ่บางคนทำงานมานานหลายสิบปี แต่ไม่เคยเรียนรู้สิ่งใหม่ เมื่อโลกเปลี่ยนไปก็ปรับตัวไม่ได้ ส่วนผู้สูงอายุที่ยังอ่านหนังสือ ฟังธรรม และเปิดใจรับฟังคนรุ่นใหม่ ย่อมมีความคิดแจ่มใสและเป็นที่พึ่งทางใจของลูกหลาน นักเรียนที่ตั้งใจเรียนและอ่านหนังสือนอกเหนือจากบทเรียน ย่อมมีความรู้กว้างขวางและเติบโตอย่างมีคุณภาพ

ผู้ที่ไม่ต้องการแก่ไปอย่างไร้ความหมายจึงควรใฝ่ฟัง ใฝ่อ่าน และใฝ่เรียนรู้อยู่เสมอ แล้วนำสิ่งที่ได้เรียนรู้มาคิดพิจารณาและปฏิบัติ สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “คนผู้สดับน้อยนี้ ย่อมแก่ไป เหมือนวัวแก่ อ้วนแต่เนื้อ แต่ปัญญาไม่เจริญ”

The saying "appassutāyaṃ puriso balibaddova jīrati, maṃsāni tassa vaḍḍhanti paññā tassa na vaḍḍhati" means "A person of little learning grows old like an ox; his flesh increases, but his wisdom does not grow." "A person of little learning" means one who does not care to listen, read or seek knowledge and Dhamma. This saying compares such a person to an ox that grows older every day: the body grows, but understanding of life does not increase with age.

The comparison with an old ox means that living a long time does not always make a person wise. An ox eats and sleeps by nature, so its body grows and ages with time. A human being who simply lets the days pass without learning likewise gains only years and body weight, but not understanding of reason, goodness and how to solve life's problems. Old age without wisdom therefore does not add value to life.

In Buddhism, listening or learning is the first path to wisdom. Wisdom that arises from listening and reading is called sutamayā paññā. When one reflects on what one has heard, cintāmayā paññā arises, and when one puts it into practice until one sees it for oneself, bhāvanāmayā paññā arises. One of little learning is thus like someone who has closed the first door to developing wisdom. However, this saying does not look down on those who had few educational opportunities; it reminds everyone to keep learning throughout life according to the opportunities they have.

In daily life, some adults work for decades without ever learning anything new, and when the world changes they cannot adapt. But elderly people who still read, listen to the Dhamma and open their minds to the younger generation keep a clear mind and become a spiritual refuge for their children and grandchildren. A student who studies diligently and reads beyond the lessons gains broad knowledge and grows in quality.

Those who do not wish to grow old meaninglessly should therefore always love listening, reading and learning, and then reflect on and practise what they have learned, just as the saying goes: "A person of little learning grows old like an ox; his flesh increases, but his wisdom does not grow."

Kata mutiara "appassutāyaṃ puriso balibaddova jīrati, maṃsāni tassa vaḍḍhanti paññā tassa na vaḍḍhati" berarti "Orang yang sedikit belajar menjadi tua seperti lembu; dagingnya bertambah, tetapi kebijaksanaannya tidak bertumbuh." "Orang yang sedikit belajar" berarti orang yang tidak peduli untuk mendengar, membaca, atau mencari pengetahuan dan Dhamma. Kata mutiara ini membandingkan orang seperti itu dengan lembu yang bertambah tua setiap hari: tubuhnya tumbuh, tetapi pemahamannya tentang hidup tidak bertambah seiring usia.

Perbandingan dengan lembu tua berarti bahwa hidup lama tidak selalu membuat orang bijaksana. Lembu makan dan tidur secara alami, sehingga tubuhnya tumbuh dan menua seiring waktu. Manusia yang hanya membiarkan hari-hari berlalu tanpa belajar pun hanya bertambah usia dan berat badan, tetapi tidak bertambah pemahaman tentang akal sehat, kebaikan, dan cara memecahkan masalah hidup. Usia tua tanpa kebijaksanaan karena itu tidak menambah nilai hidup.

Dalam agama Buddha, mendengar atau belajar adalah jalan pertama menuju kebijaksanaan. Kebijaksanaan yang timbul dari mendengar dan membaca disebut sutamayā paññā. Ketika seseorang merenungkan apa yang telah didengarnya, timbul cintāmayā paññā, dan ketika mempraktikkannya hingga melihatnya sendiri, timbul bhāvanāmayā paññā. Orang yang sedikit belajar karena itu seperti menutup pintu pertama pengembangan kebijaksanaan. Namun kata mutiara ini tidak merendahkan mereka yang kurang mendapat kesempatan pendidikan; kata mutiara ini mengingatkan semua orang agar terus belajar sepanjang hidup sesuai kesempatan yang ada.

Dalam kehidupan sehari-hari, sebagian orang dewasa bekerja puluhan tahun tanpa pernah mempelajari hal baru, dan ketika dunia berubah mereka tidak dapat menyesuaikan diri. Tetapi orang lanjut usia yang masih membaca, mendengarkan Dhamma, dan membuka diri terhadap generasi muda memiliki pikiran yang jernih dan menjadi sandaran batin bagi anak cucunya. Siswa yang belajar dengan tekun dan membaca di luar pelajaran memperoleh pengetahuan yang luas dan bertumbuh dengan berkualitas.

Maka mereka yang tidak ingin menua tanpa makna hendaknya selalu gemar mendengar, membaca, dan belajar, lalu merenungkan dan mempraktikkan apa yang telah dipelajarinya, sesuai dengan kata mutiara: "Orang yang sedikit belajar menjadi tua seperti lembu; dagingnya bertambah, tetapi kebijaksanaannya tidak bertumbuh."

格言“appassutāyaṃ puriso balibaddova jīrati, maṃsāni tassa vaḍḍhanti paññā tassa na vaḍḍhati”意为“少闻之人如牛般老去；他的肌肉增长，智慧却不增长。”“少闻之人”是指不愿听闻、不愿阅读、不去寻求知识与佛法的人。这句格言把这样的人比作一天天老去的牛：身体在长大，对人生的理解却没有随年龄增长。

以老牛作比，意思是活得久并不一定使人有智慧。牛依本能吃和睡，身体随时间长大、衰老。一个人如果只是让日子一天天过去而不学习，增加的也只是年岁和体重，而不是对道理、善行以及解决人生问题的理解。因此，没有智慧的衰老并不会增加人生的价值。

在佛教中，听闻是生起智慧的第一条道路。由听闻和阅读而生的智慧，称为闻所成慧（sutamayā paññā）。听闻之后加以思维，生起思所成慧（cintāmayā paññā）；再付诸实践直到亲自证见，生起修所成慧（bhāvanāmayā paññā）。少闻之人就好像关上了开发智慧的第一道门。不过，这句格言并不是轻视那些受教育机会较少的人，而是提醒每个人都应当随自己的机会终身学习。

在日常生活中，有些成年人工作了几十年，却从未学习任何新事物，当世界改变时便无法适应。而仍然读书、听法、敞开心胸倾听年轻一代的老人，头脑清晰，成为子孙心灵上的依靠。用功学习、在课本之外广泛阅读的学生，知识广博，成长得更有质量。

因此，不愿虚度一生而老去的人，应当常常乐于听闻、阅读和学习，并对所学加以思维和实践，正如格言所说：“少闻之人如牛般老去；他的肌肉增长，智慧却不增长。”

Der Spruch „appassutāyaṃ puriso balibaddova jīrati, maṃsāni tassa vaḍḍhanti paññā tassa na vaḍḍhati“ bedeutet „Ein Mensch, der wenig gelernt hat, altert wie ein Ochse; sein Fleisch nimmt zu, doch seine Weisheit wächst nicht.“ „Ein Mensch, der wenig gelernt hat“ ist jemand, dem nicht daran liegt, zuzuhören, zu lesen oder Wissen und Dhamma zu suchen. Der Spruch vergleicht einen solchen Menschen mit einem Ochsen, der jeden Tag älter wird: Der Körper wächst, doch das Verständnis des Lebens nimmt mit dem Alter nicht zu.

Der Vergleich mit dem alten Ochsen bedeutet, dass ein langes Leben einen Menschen nicht immer weise macht. Ein Ochse frisst und schläft seiner Natur nach, und so wächst und altert sein Körper mit der Zeit. Ein Mensch, der die Tage einfach verstreichen lässt, ohne zu lernen, gewinnt ebenfalls nur an Jahren und Körpergewicht, nicht aber an Verständnis für Vernunft, Güte und die Lösung der Lebensprobleme. Alter ohne Weisheit verleiht dem Leben daher keinen zusätzlichen Wert.

Im Buddhismus ist das Hören oder Lernen der erste Weg zur Weisheit. Weisheit, die aus Hören und Lesen entsteht, heißt sutamayā paññā. Wenn man über das Gehörte nachdenkt, entsteht cintāmayā paññā, und wenn man es übt, bis man es selbst sieht, entsteht bhāvanāmayā paññā. Wer wenig gelernt hat, hat gleichsam die erste Tür zur Entwicklung der Weisheit verschlossen. Der Spruch verachtet jedoch nicht jene, die wenig Bildungsmöglichkeiten hatten; er erinnert alle daran, ein Leben lang nach ihren Möglichkeiten weiterzulernen.

Im Alltag arbeiten manche Erwachsene jahrzehntelang, ohne je etwas Neues zu lernen, und wenn sich die Welt verändert, können sie sich nicht anpassen. Ältere Menschen hingegen, die noch lesen, den Dhamma hören und sich der jüngeren Generation öffnen, behalten einen klaren Geist und werden ihren Kindern und Enkeln eine seelische Stütze. Ein Schüler, der fleißig lernt und über den Stoff hinaus liest, gewinnt breites Wissen und wächst mit Qualität.

Wer nicht sinnlos altern möchte, sollte daher stets gern zuhören, lesen und lernen und das Gelernte bedenken und üben, so wie der Spruch sagt: „Ein Mensch, der wenig gelernt hat, altert wie ein Ochse; sein Fleisch nimmt zu, doch seine Weisheit wächst nicht.“

Ordsproget „appassutāyaṃ puriso balibaddova jīrati, maṃsāni tassa vaḍḍhanti paññā tassa na vaḍḍhati“ betyder „Et menneske, der har lært lidt, bliver gammelt som en okse; hans kød tager til, men hans visdom vokser ikke.“ „Et menneske, der har lært lidt“ er en, der ikke bryder sig om at lytte, læse eller søge viden og Dhamma. Ordsproget sammenligner et sådant menneske med en okse, der bliver ældre hver dag: Kroppen vokser, men forståelsen af livet tager ikke til med alderen.

Sammenligningen med den gamle okse betyder, at et langt liv ikke altid gør et menneske vist. En okse spiser og sover efter sin natur, og derfor vokser og ældes dens krop med tiden. Et menneske, der blot lader dagene gå uden at lære, vinder ligeledes kun år og kropsvægt, men ikke forståelse af fornuft, godhed og løsningen af livets problemer. Alderdom uden visdom giver derfor ikke livet større værdi.

I buddhismen er det at lytte eller lære den første vej til visdom. Visdom, der opstår af at lytte og læse, kaldes sutamayā paññā. Når man tænker over det hørte, opstår cintāmayā paññā, og når man praktiserer det, til man ser det selv, opstår bhāvanāmayā paññā. Den, der har lært lidt, har så at sige lukket den første dør til udviklingen af visdom. Ordsproget ser dog ikke ned på dem, der har haft få uddannelsesmuligheder; det minder alle om at blive ved med at lære hele livet efter de muligheder, de har.

I hverdagen arbejder nogle voksne i årtier uden nogensinde at lære noget nyt, og når verden forandrer sig, kan de ikke tilpasse sig. Ældre mennesker, der stadig læser, lytter til Dhamma og åbner sig for den yngre generation, bevarer derimod et klart sind og bliver en sjælelig støtte for deres børn og børnebørn. En elev, der studerer flittigt og læser ud over pensum, får bred viden og vokser med kvalitet.

Den, der ikke vil ældes meningsløst, bør derfor altid holde af at lytte, læse og lære og derefter tænke over og praktisere det lærte, sådan som ordsproget siger: „Et menneske, der har lært lidt, bliver gammelt som en okse; hans kød tager til, men hans visdom vokser ikke.“

सूक्ति "अप्पस्सुतायं पुरिसो बलिबद्दोव जीरति, मंसानि तस्स वड्ढन्ति पञ्ञा तस्स न वड्ढति" का अर्थ है "अल्पश्रुत व्यक्ति बैल की तरह बूढ़ा होता है; उसका मांस बढ़ता है, पर उसकी प्रज्ञा नहीं बढ़ती।" "अल्पश्रुत" का अर्थ है वह व्यक्ति जो सुनने, पढ़ने या ज्ञान और धम्म खोजने में रुचि नहीं रखता। यह सूक्ति ऐसे व्यक्ति की तुलना उस बैल से करती है जो हर दिन बूढ़ा होता जाता है: शरीर बढ़ता है, पर जीवन की समझ आयु के साथ नहीं बढ़ती।

बूढ़े बैल की उपमा का अर्थ है कि लंबा जीना सदा किसी को बुद्धिमान नहीं बनाता। बैल स्वभाव से खाता और सोता है, इसलिए उसका शरीर समय के साथ बढ़ता और बूढ़ा होता है। जो मनुष्य बिना सीखे दिन गुज़ारता है, वह भी केवल आयु और वज़न बढ़ाता है, पर तर्क, भलाई और जीवन की समस्याएँ सुलझाने की समझ नहीं बढ़ाता। इसलिए प्रज्ञा-रहित बुढ़ापा जीवन में कोई मूल्य नहीं जोड़ता।

बुद्धशासन में सुनना या सीखना प्रज्ञा का पहला मार्ग है। सुनने और पढ़ने से उत्पन्न प्रज्ञा को श्रुतमयी प्रज्ञा (सुतमया पञ्ञा) कहते हैं। सुनी बात पर चिंतन करने से चिन्तामयी प्रज्ञा उत्पन्न होती है, और उसका अभ्यास करके स्वयं अनुभव करने से भावनामयी प्रज्ञा उत्पन्न होती है। अल्पश्रुत व्यक्ति मानो प्रज्ञा-विकास का पहला द्वार बंद कर देता है। फिर भी यह सूक्ति उन लोगों का अनादर नहीं करती जिन्हें शिक्षा के कम अवसर मिले; यह सबको अपने अवसरों के अनुसार जीवन भर सीखते रहने की याद दिलाती है।

दैनिक जीवन में, कुछ वयस्क दशकों तक काम करते हैं पर कभी कुछ नया नहीं सीखते, और जब दुनिया बदलती है तो वे ढल नहीं पाते। जबकि जो बुज़ुर्ग अब भी पढ़ते हैं, धम्म सुनते हैं और युवा पीढ़ी के लिए मन खुला रखते हैं, उनका मन स्पष्ट रहता है और वे अपने बच्चों-पोतों के लिए मानसिक सहारा बनते हैं। जो विद्यार्थी लगन से पढ़ता है और पाठ्यक्रम के बाहर भी पढ़ता है, उसे व्यापक ज्ञान मिलता है और उसका विकास गुणवत्तापूर्ण होता है।

इसलिए जो निरर्थक बूढ़ा नहीं होना चाहता, उसे सदा सुनने, पढ़ने और सीखने में रुचि रखनी चाहिए, और सीखी बात पर चिंतन और अभ्यास करना चाहिए, जैसा कि सूक्ति कहती है: "अल्पश्रुत व्यक्ति बैल की तरह बूढ़ा होता है; उसका मांस बढ़ता है, पर उसकी प्रज्ञा नहीं बढ़ती।"

「アッパッスターヤン・プリソー・バリバッドーヴァ・ジーラティ、マンサーニ・タッサ・ヴァッダンティ・パンニャー・タッサ・ナ・ヴァッダティ」という格言は、「学ぶことの少ない人は牛のように老いていく。その肉は増えるが、その智慧は増えない」という意味です。「学ぶことの少ない人」とは、聞くこと、読むこと、知識や法を求めることに関心のない人のことです。この格言は、そのような人を日ごとに老いていく牛にたとえています。体は大きくなっても、人生についての理解は年齢とともに深まらないのです。

老いた牛のたとえは、長く生きたからといって必ずしも賢くなるわけではないことを意味しています。牛は本能のままに食べて眠るので、体は時とともに大きくなり、老いていきます。学ぶことなくただ日々を過ごす人も、増えるのは年齢と体重だけで、道理や善、人生の問題を解決する方法についての理解は増えません。ですから、智慧のない老いは人生に価値を加えないのです。

仏教では、聞くこと、学ぶことが智慧に至る最初の道です。聞くことや読むことから生じる智慧を聞所成慧（スタマヤー・パンニャー）といいます。聞いたことをよく考えると思所成慧（チンターマヤー・パンニャー）が生じ、それを実践して自ら確かめると修所成慧（バーヴァナーマヤー・パンニャー）が生じます。学ぶことの少ない人は、いわば智慧を育てる最初の扉を閉ざしているのです。とはいえ、この格言は教育の機会に恵まれなかった人を見下しているのではなく、すべての人に、自分に与えられた機会に応じて生涯学び続けるよう促しているのです。

日常生活では、何十年も働きながら新しいことを一度も学ばず、世の中が変わると適応できない大人もいます。一方、今も本を読み、法を聞き、若い世代に心を開いているお年寄りは、頭がはっきりしていて、子や孫の心の支えとなります。熱心に学び、教科書以外の本も読む生徒は、幅広い知識を身につけ、質の高い成長を遂げます。

ですから、意味もなく老いていきたくない人は、いつも聞くこと、読むこと、学ぶことを好み、学んだことをよく考え、実践すべきです。格言にあるとおり、「学ぶことの少ない人は牛のように老いていく。その肉は増えるが、その智慧は増えない」のです。

सूक्ति "अप्पस्सुतायं पुरिसो बलिबद्दोव जीरति, मंसानि तस्स वड्ढन्ति पञ्ञा तस्स न वड्ढति" को अर्थ हो "अल्पश्रुत व्यक्ति गोरुजस्तै बूढो हुन्छ; उसको मासु बढ्छ, तर उसको प्रज्ञा बढ्दैन।" "अल्पश्रुत" को अर्थ हो सुन्न, पढ्न वा ज्ञान र धम्म खोज्नमा रुचि नराख्ने व्यक्ति। यो सूक्तिले त्यस्तो व्यक्तिलाई दिनदिनै बूढो हुँदै जाने गोरुसँग तुलना गर्छ: शरीर बढ्छ, तर जीवनको बुझाइ उमेरसँगै बढ्दैन।

बूढो गोरुको उपमाको अर्थ हो कि लामो समय बाँच्दैमा सधैं कोही बुद्धिमान् हुँदैन। गोरुले स्वभावैले खान्छ र सुत्छ, त्यसैले उसको शरीर समयसँगै बढ्छ र बूढो हुन्छ। सिकाइविना दिन बिताउने मानिसले पनि उमेर र तौल मात्र बढाउँछ, तर तर्क, भलाइ र जीवनका समस्या समाधान गर्ने बुझाइ बढाउँदैन। त्यसैले प्रज्ञाविनाको बुढेसकालले जीवनमा कुनै मूल्य थप्दैन।

बुद्धशासनमा सुन्नु वा सिक्नु प्रज्ञाको पहिलो मार्ग हो। सुनेर र पढेर उत्पन्न हुने प्रज्ञालाई श्रुतमयी प्रज्ञा (सुतमया पञ्ञा) भनिन्छ। सुनेको कुरामा चिन्तन गर्दा चिन्तामयी प्रज्ञा उत्पन्न हुन्छ, र त्यसको अभ्यास गरेर आफैं अनुभव गर्दा भावनामयी प्रज्ञा उत्पन्न हुन्छ। अल्पश्रुत व्यक्तिले मानौं प्रज्ञा-विकासको पहिलो ढोका बन्द गर्छ। तैपनि यो सूक्तिले शिक्षाका कम अवसर पाएकाहरूको अनादर गर्दैन; यसले सबैलाई आ-आफ्नो अवसरअनुसार जीवनभर सिकिरहन सम्झाउँछ।

दैनिक जीवनमा, केही वयस्कहरू दशकौंसम्म काम गर्छन् तर कहिल्यै केही नयाँ सिक्दैनन्, र संसार बदलिँदा उनीहरू अनुकूल हुन सक्दैनन्। जबकि अझै पढ्ने, धम्म सुन्ने र युवा पुस्ताप्रति मन खुला राख्ने वृद्धवृद्धाहरूको मन स्पष्ट रहन्छ र उनीहरू आफ्ना छोराछोरी र नातिनातिनाका लागि मानसिक सहारा बन्छन्। लगनशील भएर पढ्ने र पाठ्यक्रमबाहिर पनि पढ्ने विद्यार्थीले व्यापक ज्ञान पाउँछ र उसको विकास गुणस्तरीय हुन्छ।

त्यसैले निरर्थक रूपमा बूढो हुन नचाहनेले सधैं सुन्न, पढ्न र सिक्नमा रुचि राख्नुपर्छ, र सिकेको कुरामा चिन्तन र अभ्यास गर्नुपर्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "अल्पश्रुत व्यक्ति गोरुजस्तै बूढो हुन्छ; उसको मासु बढ्छ, तर उसको प्रज्ञा बढ्दैन।"