พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ททํ ปิโย โหติ ภชนฺติ นํ พหู” แปลว่า “ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก คนหมู่มากย่อมคบเขา” สุภาษิตนี้กล่าวถึงผลของการให้ไว้สองประการ ประการแรก ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก คือเป็นที่รักใคร่ชอบพอของคนทั้งหลาย ประการที่สอง คนหมู่มากย่อมคบเขา คือมีผู้คนอยากเข้าใกล้ อยากคบหาสมาคม และยินดีจะอยู่ร่วมด้วย ผลทั้งสองนี้เกิดขึ้นเพราะการให้ทำให้ผู้อื่นได้รับประโยชน์และความสุข เมื่อคนได้รับความสุขจากผู้ใด ก็ย่อมรักและอยากคบหาผู้นั้น

ในพระสูตรที่มาของสุภาษิตนี้ พระพุทธองค์ทรงแสดงอานิสงส์ของการให้ไว้หลายประการ เช่น ผู้ให้ย่อมเป็นที่รักของคนหมู่มาก สัตบุรุษย่อมคบหา กิตติศัพท์อันดีงามย่อมขจรไป เข้าสู่ที่ประชุมใดก็องอาจไม่เก้อเขิน และเมื่อตายไปย่อมไปสู่สุคติ จะเห็นได้ว่า ความเป็นที่รักและการมีผู้คบหามากเป็นผลที่เห็นได้ในปัจจุบันชาตินี้เอง ไม่ต้องรอถึงชาติหน้า และคนที่คบหาผู้ให้ก็มักเป็นคนดีด้วย เพราะคนดีย่อมชื่นชมความดีด้วยกัน

ในชีวิตประจำวัน ครูที่ทุ่มเทให้ความรู้แก่ศิษย์อย่างเต็มกำลังโดยไม่หวงวิชา ย่อมเป็นที่รักของศิษย์ และศิษย์ก็ระลึกถึงแม้จบการศึกษาไปนานแล้ว ผู้นำชุมชนที่เสียสละทั้งเวลาและทรัพย์เพื่อพัฒนาหมู่บ้าน ย่อมเป็นที่รักของชาวบ้าน และเมื่อจะทำการใดก็มีผู้คนมาร่วมมือมากมาย นักเรียนที่มีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่น ย่อมมีเพื่อนมากและเป็นที่ไว้วางใจของครู

ผู้ที่ปรารถนาจะเป็นที่รักของผู้อื่นจึงไม่ต้องไปหาเครื่องรางหรือเสน่ห์ใด ๆ เพียงแต่เป็นผู้ให้อยู่เสมอ ให้ด้วยความจริงใจตามกำลังของตน ความรักและมิตรภาพก็จะตามมาเอง สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก คนหมู่มากย่อมคบเขา”

The saying "dadaṃ piyo hoti bhajanti naṃ bahū" means "One who gives is loved; many people associate with him." This saying mentions two results of giving. First, one who gives is loved, that is, he is loved and liked by people in general. Second, many people associate with him, that is, people want to come close to him, want to associate with him and are glad to be with him. Both of these results arise because giving brings benefit and happiness to others. When people receive happiness from someone, they love that person and want to associate with him.

In the sutta that is the source of this saying, the Buddha set out many benefits of giving, for example: one who gives is loved by many people, good people associate with him, his good reputation spreads, whatever assembly he enters he is confident and not ill at ease, and when he dies he goes to a happy destination. It can be seen that being loved and having many people associate with one are results seen in this very present life, without having to wait for the next life. And those who associate with one who gives are usually good people as well, because good people appreciate goodness in one another.

In daily life, a teacher who devotes himself fully to giving knowledge to his pupils without holding back what he knows is loved by his pupils, and they remember him even long after they have finished their studies. A community leader who sacrifices both time and wealth to develop the village is loved by the villagers, and whenever he undertakes something, many people come to cooperate. A student who is kind and likes to help others has many friends and is trusted by the teachers.

Those who wish to be loved by others therefore have no need to seek amulets or love charms of any kind. They only need to be givers constantly, giving sincerely according to their means, and love and friendship will follow of their own accord, just as the saying goes: "One who gives is loved; many people associate with him."

Kata mutiara "dadaṃ piyo hoti bhajanti naṃ bahū" berarti "Orang yang memberi akan dicintai, dan banyak orang akan bergaul dengannya." Kata mutiara ini menyebutkan dua hasil dari memberi. Pertama, orang yang memberi akan dicintai, yaitu disayangi dan disukai oleh semua orang. Kedua, banyak orang akan bergaul dengannya, yaitu ada banyak orang yang ingin mendekatinya, ingin bergaul dengannya, dan senang hidup bersamanya. Kedua hasil ini timbul karena memberi membuat orang lain memperoleh manfaat dan kebahagiaan. Ketika seseorang memperoleh kebahagiaan dari orang tertentu, ia tentu mencintai dan ingin bergaul dengan orang itu.

Dalam sutta yang menjadi sumber kata mutiara ini, Sang Buddha menunjukkan banyak manfaat dari memberi, seperti orang yang memberi dicintai oleh banyak orang, orang-orang baik bergaul dengannya, nama baiknya tersebar luas, ke mana pun ia memasuki suatu pertemuan ia penuh percaya diri dan tidak canggung, dan ketika meninggal dunia ia pergi ke alam bahagia (sugati). Dapat dilihat bahwa dicintai dan memiliki banyak orang yang bergaul dengannya adalah hasil yang dapat dilihat dalam kehidupan sekarang ini juga, tanpa perlu menunggu kehidupan berikutnya, dan orang-orang yang bergaul dengan orang yang memberi pun biasanya adalah orang baik, karena orang baik tentu menghargai kebaikan satu sama lain.

Dalam kehidupan sehari-hari, guru yang mencurahkan seluruh tenaganya untuk memberikan pengetahuan kepada murid-muridnya tanpa menyembunyikan ilmunya tentu dicintai oleh murid-muridnya, dan murid-murid itu pun mengenangnya meskipun telah lama lulus. Pemimpin masyarakat yang merelakan waktu dan hartanya untuk membangun desa tentu dicintai oleh warga desa, dan ketika ia hendak melakukan sesuatu, banyak orang datang bekerja sama. Pelajar yang murah hati dan suka membantu orang lain tentu memiliki banyak teman dan dipercaya oleh gurunya.

Karena itu, orang yang ingin dicintai oleh orang lain tidak perlu mencari jimat atau pemikat apa pun, cukup dengan selalu menjadi orang yang memberi, memberi dengan tulus sesuai dengan kemampuannya, maka cinta dan persahabatan akan datang dengan sendirinya, sesuai dengan kata mutiara: "Orang yang memberi akan dicintai, dan banyak orang akan bergaul dengannya."

格言“dadaṃ piyo hoti bhajanti naṃ bahū”意为“布施者为人所爱，众人都会亲近他。”这句格言说明布施的两种果报：第一，布施者为人所爱，也就是受到众人的喜爱和欢迎；第二，众人都会亲近他，也就是人们想要接近他、与他交往，并乐于和他共处。这两种果报之所以生起，是因为布施使他人得到利益和快乐；当人们从某人那里得到快乐时，自然就会喜爱他、想要亲近他。

在这句格言所出自的经中，佛陀说明了布施的许多功德，例如：布施者为众人所爱，善士与他亲近，美好的名声远扬，进入任何集会都从容自信而不羞怯，死后往生善趣。由此可见，为人所爱和有许多人亲近，是在今生就能见到的果报，不必等到来世；而且亲近布施者的人，往往也是好人，因为好人自然欣赏彼此的善行。

在日常生活中，全心全意把知识教给学生、毫不保留的老师，必定为学生所爱，学生即使毕业多年仍会怀念他。牺牲时间和财物来建设村庄的社区领袖，必定为村民所爱，每当要做什么事，都有许多人前来合作。有爱心、乐于帮助别人的学生，必定朋友众多，并受到老师的信任。

因此，希望为他人所爱的人，不必去寻求护身符或任何魅力，只要经常做一个布施者，量力而以真诚的心给予，爱与友谊自然就会随之而来，正如格言所说：“布施者为人所爱，众人都会亲近他。”

Der Spruch „dadaṃ piyo hoti bhajanti naṃ bahū“ bedeutet „Wer gibt, ist beliebt, und viele Menschen pflegen Umgang mit ihm.“ Dieser Spruch nennt zwei Früchte des Gebens. Erstens ist, wer gibt, beliebt, das heißt, er wird von allen Menschen geschätzt und gemocht. Zweitens pflegen viele Menschen Umgang mit ihm, das heißt, die Menschen möchten in seine Nähe kommen, möchten mit ihm verkehren und sind gern mit ihm zusammen. Diese beiden Früchte entstehen, weil das Geben anderen Nutzen und Glück bringt; und wenn Menschen von jemandem Glück empfangen, lieben sie ihn und möchten mit ihm Umgang pflegen.

In dem Sutta, aus dem dieser Spruch stammt, legt der Buddha viele Vorteile des Gebens dar, zum Beispiel: Wer gibt, ist bei vielen Menschen beliebt; gute Menschen pflegen Umgang mit ihm; sein guter Ruf verbreitet sich; in welche Versammlung er auch eintritt, er ist selbstsicher und nicht verlegen; und nach dem Tod gelangt er in einen glücklichen Daseinsbereich. Man sieht, dass das Beliebtsein und der Umgang mit vielen Menschen Früchte sind, die schon in diesem gegenwärtigen Leben sichtbar werden, ohne dass man auf das nächste Leben warten muss. Und wer mit dem Gebenden Umgang pflegt, ist meist selbst ein guter Mensch, denn gute Menschen schätzen das Gute aneinander.

Im Alltag ist ein Lehrer, der sich mit ganzer Kraft der Weitergabe von Wissen an seine Schüler widmet, ohne sein Wissen zurückzuhalten, bei seinen Schülern beliebt, und die Schüler denken an ihn, auch wenn sie ihren Abschluss längst gemacht haben. Ein Gemeindeleiter, der Zeit und Besitz für die Entwicklung des Dorfes opfert, ist bei den Dorfbewohnern beliebt, und wann immer er etwas unternimmt, arbeiten viele Menschen mit ihm zusammen. Ein hilfsbereiter Schüler, der gern anderen hilft, hat viele Freunde und genießt das Vertrauen der Lehrer.

Wer bei anderen beliebt sein möchte, braucht daher weder Amulette noch irgendeinen Liebeszauber zu suchen; er muss nur stets ein Gebender sein und aufrichtig nach seinen eigenen Kräften geben, dann folgen Liebe und Freundschaft von selbst, so wie der Spruch sagt: „Wer gibt, ist beliebt, und viele Menschen pflegen Umgang mit ihm.“

Ordsproget „dadaṃ piyo hoti bhajanti naṃ bahū“ betyder „Den, der giver, er afholdt, og mange søger hans selskab.“ Ordsproget nævner to frugter af det at give. For det første er den, der giver, afholdt, det vil sige elsket og vellidt af alle. For det andet søger mange hans selskab, det vil sige, at folk ønsker at komme nær ham, ønsker at omgås ham og gerne vil være sammen med ham. Begge disse frugter opstår, fordi det at give bringer andre gavn og lykke, og når mennesker får lykke fra nogen, elsker de ham og ønsker at omgås ham.

I den sutta, som ordsproget stammer fra, viste Buddha mange fordele (ānisaṃsa) ved at give, for eksempel at giveren er elsket af mange, at gode mennesker (sappurisa) omgås ham, at hans gode ry breder sig, at han træder frem i enhver forsamling med selvtillid og uden forlegenhed, og at han efter døden går til en lykkelig tilstand (sugati). Man kan se, at det at være afholdt og have mange, der søger ens selskab, er frugter, der kan ses allerede i dette liv, uden at man må vente til det næste liv. Og de, der omgås giveren, er ofte også gode mennesker, fordi gode mennesker værdsætter det gode hos hinanden.

I dagliglivet er en lærer, der af al kraft giver sine elever viden uden at holde noget tilbage, afholdt af sine elever, og eleverne husker ham, selv længe efter at de har afsluttet deres uddannelse. En leder i lokalsamfundet, der ofrer både tid og penge for at udvikle landsbyen, er afholdt af landsbyens folk, og når han vil gøre noget, kommer mange for at samarbejde. En elev, der er hjælpsom og gerne hjælper andre, har mange venner og nyder lærernes tillid.

Den, der ønsker at være afholdt af andre, behøver derfor ikke søge amuletter eller nogen form for trolddom, men blot altid være en, der giver, oprigtigt og efter egen evne, så følger kærlighed og venskab af sig selv, sådan som ordsproget siger: „Den, der giver, er afholdt, og mange søger hans selskab.“

सूक्ति "ददं पियो होति भजन्ति नं बहू" का अर्थ है "देने वाला प्रिय होता है, बहुत-से लोग उसकी संगति करते हैं।" यह सूक्ति देने के दो फल बताती है। पहला, देने वाला प्रिय होता है, अर्थात् सब लोग उससे स्नेह करते हैं और उसे पसंद करते हैं। दूसरा, बहुत-से लोग उसकी संगति करते हैं, अर्थात् लोग उसके निकट आना, उससे मेल-जोल रखना और उसके साथ रहना चाहते हैं। ये दोनों फल इसलिए उत्पन्न होते हैं क्योंकि देने से दूसरों को लाभ और सुख मिलता है; और जब लोगों को किसी से सुख मिलता है, तो वे उससे प्रेम करते हैं और उसकी संगति चाहते हैं।

जिस सुत्त से यह सूक्ति ली गई है, उसमें भगवान बुद्ध ने देने के अनेक आनिसंस (लाभ) बताए हैं, जैसे: देने वाला बहुत-से लोगों का प्रिय होता है, सत्पुरुष उसकी संगति करते हैं, उसकी अच्छी कीर्ति फैलती है, वह जिस भी सभा में जाता है वहाँ निर्भीक रहता है और संकोच नहीं करता, और मृत्यु के बाद वह सुगति को प्राप्त होता है। इससे स्पष्ट है कि प्रिय होना और बहुत-से लोगों की संगति पाना ऐसे फल हैं जो इसी वर्तमान जीवन में दिखाई देते हैं, इनके लिए अगले जन्म तक प्रतीक्षा नहीं करनी पड़ती। और जो लोग देने वाले की संगति करते हैं, वे प्रायः स्वयं भी अच्छे लोग होते हैं, क्योंकि अच्छे लोग एक-दूसरे के सद्गुणों की सराहना करते हैं।

दैनिक जीवन में, जो शिक्षक अपने ज्ञान को छिपाए बिना पूरी शक्ति से शिष्यों को ज्ञान देने में लगा रहता है, वह शिष्यों का प्रिय होता है, और शिष्य शिक्षा पूरी होने के बहुत समय बाद भी उसे याद करते हैं। जो सामुदायिक नेता गाँव के विकास के लिए समय और धन दोनों का त्याग करता है, वह ग्रामवासियों का प्रिय होता है, और जब भी वह कोई कार्य करता है, बहुत-से लोग सहयोग के लिए आते हैं। जो विद्यार्थी उदार है और दूसरों की सहायता करना पसंद करता है, उसके बहुत-से मित्र होते हैं और वह शिक्षकों का विश्वासपात्र होता है।

इसलिए जो दूसरों का प्रिय बनना चाहता है, उसे किसी ताबीज़ या वशीकरण की खोज करने की आवश्यकता नहीं है; उसे केवल सदा देने वाला बनना है और अपनी सामर्थ्य के अनुसार सच्चे मन से देना है, तब प्रेम और मित्रता अपने-आप आ जाते हैं, जैसा कि सूक्ति कहती है: "देने वाला प्रिय होता है, बहुत-से लोग उसकी संगति करते हैं।"

「ダダン・ピヨー・ホーティ・バジャンティ・ナン・バフー」という格言は、「与える人は愛され、多くの人がその人と交わる」という意味です。この格言は、与えることの二つの結果を述べています。第一に、与える人は愛されます。すなわち、人々から慕われ好かれます。第二に、多くの人がその人と交わります。すなわち、人々がその人に近づきたい、付き合いたいと思い、喜んで共に過ごそうとします。この二つの結果が生じるのは、与えることによって他の人が利益と幸せを得るからです。人は誰かから幸せを受けると、その人を愛し、その人と付き合いたいと思うものです。

この格言の出典である経典の中で、仏陀は与えることの功徳を数多く示されています。たとえば、与える人は多くの人から愛される、善き人々がその人と交わる、良い評判が広まる、どんな集まりに入っても堂々として気後れしない、そして死後には善趣に赴く、といったものです。このことから、愛されることと多くの人に交わってもらえることは、来世を待つまでもなく、この現世において見ることのできる結果であることがわかります。そして、与える人と交わる人もまた、たいてい善い人です。善い人は互いの善をたたえ合うからです。

日常生活では、知識を出し惜しみせず、弟子に全力で教えを与える教師は、弟子から愛され、弟子たちは卒業して長い年月がたってもその教師を思い出します。村の発展のために時間も財も惜しまず差し出す地域の指導者は、村人から愛され、何かをしようとするときには多くの人が協力しに集まってきます。思いやりがあり、他の人を助けるのが好きな生徒は、友だちが多く、先生からも信頼されます。

ですから、他の人から愛されたいと願う人は、お守りやまじないの類を探し求める必要はありません。ただ常に与える人であればよいのです。自分の力に応じて誠実な心で与えていれば、愛と友情はおのずとついてきます。格言にあるとおり、「与える人は愛され、多くの人がその人と交わる」なのです。

सूक्ति "ददं पियो होति भजन्ति नं बहू" को अर्थ हो "दिने व्यक्ति प्रिय हुन्छ, धेरै मानिसले उसको सङ्गत गर्छन्।" यो सूक्तिले दानका दुई फलबारे बताउँछ। पहिलो, दिने व्यक्ति प्रिय हुन्छ, अर्थात् सबै मानिसको माया र रुचिको पात्र बन्छ। दोस्रो, धेरै मानिसले उसको सङ्गत गर्छन्, अर्थात् मानिसहरू उसको नजिक जान, उससँग मित्रता र सङ्गत गर्न र उससँगै बस्न इच्छुक हुन्छन्। यी दुवै फल यसकारण उत्पन्न हुन्छन् कि दानले अरूलाई लाभ र सुख दिन्छ। जसबाट मानिसले सुख पाउँछ, उसलाई उसले माया गर्छ र उसको सङ्गत गर्न चाहन्छ।

यो सूक्ति आएको सुत्तमा भगवान् बुद्धले दानका धेरै आनिसंस देखाउनुभएको छ, जस्तै दिने व्यक्ति धेरै मानिसको प्रिय हुन्छ, सत्पुरुषहरूले उसको सङ्गत गर्छन्, उसको राम्रो कीर्ति फैलिन्छ, जुनसुकै सभामा गए पनि ऊ निर्धक्क र सङ्कोचरहित हुन्छ, र मृत्युपछि सुगतिमा जान्छ। यसबाट देखिन्छ कि प्रिय हुनु र धेरै मानिसले सङ्गत गर्नु यही वर्तमान जीवनमै देखिने फल हुन्, अर्को जन्मसम्म पर्खिनु पर्दैन। अनि दिने व्यक्तिको सङ्गत गर्नेहरू प्रायः असल मानिस नै हुन्छन्, किनकि असल मानिसले एकअर्काको भलाइको प्रशंसा गर्छन्।

दैनिक जीवनमा, विद्या लुकाएर नराखी पूरा क्षमताले शिष्यलाई ज्ञान दिन समर्पित हुने शिक्षक शिष्यहरूको प्रिय हुन्छन्, र पढाइ सकिएको धेरै समयपछि पनि शिष्यहरूले उनलाई सम्झिरहन्छन्। गाउँको विकासका लागि समय र धन दुवै त्याग गर्ने समुदायका अगुवा गाउँलेहरूको प्रिय हुन्छन्, र उनले कुनै काम गर्न लाग्दा धेरै मानिस सहयोग गर्न आउँछन्। उदार मन भएका र अरूलाई सहयोग गर्न रुचाउने विद्यार्थीका धेरै साथी हुन्छन् र ऊ शिक्षकको विश्वासपात्र पनि बन्छ।

त्यसैले अरूको प्रिय बन्न चाहनेले कुनै जन्तर वा वशीकरण खोज्न जानु पर्दैन, केवल सधैं दिने व्यक्ति बन्नुपर्छ, आफ्नो क्षमताअनुसार इमानदार मनले दिनुपर्छ, अनि माया र मित्रता आफैं पछि-पछि आउँछन्, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "दिने व्यक्ति प्रिय हुन्छ, धेरै मानिसले उसको सङ्गत गर्छन्।"