พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “สติมโต สุเว เสยฺโย” แปลว่า “คนมีสติ เป็นผู้ประเสริฐทุกวัน” สอนให้เห็นว่า สติเป็นธรรมสำคัญที่ช่วยให้เราดำเนินชีวิตอย่างดีงามในแต่ละวัน เพราะช่วยเตือนให้ไม่เผลอไผล ไม่ลืมหน้าที่ และไม่ปล่อยให้อารมณ์นำไปสู่การทำผิด คำว่า “ผู้ประเสริฐ” ในที่นี้มุ่งถึงผู้มีความดีงามในการดำเนินชีวิต เมื่อฝึกสติร่วมกับการใช้ปัญญาและความเพียร ก็ย่อมช่วยให้รู้จักแก้ไขข้อบกพร่องและพัฒนาตนให้ดีขึ้นได้

ผู้ที่เผลอเรออาจทำผิดซ้ำ เพราะไม่ได้ทบทวนสิ่งที่ตนทำ ส่วนผู้ที่ฝึกสติจะหมั่นระลึกว่า วันนี้ตนได้คิด พูด และทำสิ่งใดไปบ้าง แล้วพิจารณาว่าสิ่งใดดีควรรักษาไว้ สิ่งใดไม่ดีควรละเว้นหรือแก้ไข การทบทวนตนเองเช่นนี้เป็นวิธีหนึ่งที่ช่วยให้เราเรียนรู้จากความผิดพลาด และค่อย ๆ พัฒนาความประพฤติให้ดีงาม ทั้งนี้ ไม่ได้หมายความว่าผู้มีสติจะไม่ผิดพลาดเลย แต่เมื่อผิดพลาดแล้วก็พร้อมที่จะเรียนรู้และปรับปรุงตน

ในมณิภัททสูตรซึ่งเป็นที่มาของสุภาษิตนี้ พระพุทธองค์ทรงแสดงว่า สติเกื้อหนุนความเจริญและความสุข แต่เพียงมีสติยังไม่เพียงพอที่จะพ้นจากเวร พระองค์จึงตรัสต่อไปถึงการมีเมตตาและยินดีในความไม่เบียดเบียน คำสอนนี้เตือนให้เราฝึกสติควบคู่กับความปรารถนาดีต่อผู้อื่น ไม่ใช้คำพูดหรือการกระทำสร้างความเดือดร้อน และไม่ผูกใจคิดแก้แค้นเมื่อเกิดความขัดแย้ง

ในชีวิตประจำวัน นักเรียนที่มีสติ เมื่อครูชี้ข้อผิดพลาดในการทำการบ้าน ก็ใส่ใจฟังและนำคำแนะนำไปปรับปรุง คนทำงานที่มีสติก็หมั่นตรวจดูงานของตน เมื่อพบข้อบกพร่องก็แก้ไข ผู้ที่เคยพูดจาไม่สุภาพ หากฝึกเตือนตนก่อนพูดและคำนึงถึงความรู้สึกของผู้ฟัง ก็สามารถค่อย ๆ เปลี่ยนคำพูดให้สุภาพขึ้นได้ สิ่งเหล่านี้เป็นตัวอย่างของการใช้สติสร้างความดีงามในแต่ละวัน

เราจึงควรฝึกสติทั้งในเวลาทำหน้าที่และเวลาทบทวนตนเอง รู้จักรักษาสิ่งที่ดี แก้ไขสิ่งที่ผิด และปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยเมตตา เมื่อฝึกอย่างสม่ำเสมอ สติย่อมช่วยให้ดำเนินชีวิตอย่างรอบคอบและมีความดีงามเป็นหลักประจำใจ สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “คนมีสติ เป็นผู้ประเสริฐทุกวัน”

The saying "satimato suve seyyo" means "The mindful one is better every day." It teaches that mindfulness is an important quality that helps us live well each day, because it reminds us not to be careless, not to forget our duties and not to let emotions lead us into wrongdoing. The word "better" here refers to one who is good in the way he lives. When mindfulness is trained together with wisdom and effort, it helps us learn to correct our shortcomings and improve ourselves.

A careless person may repeat mistakes because he does not review what he has done. One who trains in mindfulness regularly recalls what he has thought, said and done today, and then considers what is good and should be kept, and what is not good and should be avoided or corrected. Reviewing oneself in this way is one method that helps us learn from our mistakes and gradually improve our conduct. This does not mean that a mindful person never makes mistakes, but that when he does, he is ready to learn and improve.

In the Maṇibhadda Sutta, from which this saying comes, the Buddha showed that mindfulness supports progress and happiness, but mindfulness alone is not enough to be free from enmity. He therefore went on to speak of loving-kindness and delight in harmlessness. This teaching reminds us to train mindfulness together with goodwill towards others, not to use words or actions to cause trouble, and not to hold grudges or seek revenge when conflict arises.

In daily life, a mindful student, when the teacher points out mistakes in his homework, listens attentively and uses the advice to improve. A mindful worker regularly checks his own work and corrects any shortcomings he finds. Someone who used to speak rudely, if he trains himself to pause before speaking and to consider the feelings of the listener, can gradually make his speech more polite. These are examples of using mindfulness to build goodness each day.

We should therefore train mindfulness both while carrying out our duties and while reviewing ourselves, keeping what is good, correcting what is wrong and treating others with loving-kindness. With regular practice, mindfulness helps us live carefully, with goodness as the principle of our hearts, just as the saying goes: "The mindful one is better every day."

Kata mutiara "satimato suve seyyo" berarti "Orang yang penuh perhatian menjadi lebih baik setiap hari." Kata mutiara ini mengajarkan bahwa perhatian penuh adalah kualitas penting yang membantu kita menjalani hidup dengan baik setiap hari, karena ia mengingatkan kita agar tidak ceroboh, tidak melupakan kewajiban, dan tidak membiarkan emosi menuntun kita berbuat salah. Kata "lebih baik" di sini menunjuk pada orang yang baik dalam cara hidupnya. Bila perhatian penuh dilatih bersama kebijaksanaan dan usaha, ia membantu kita belajar memperbaiki kekurangan dan mengembangkan diri.

Orang yang ceroboh dapat mengulangi kesalahan karena tidak meninjau apa yang telah dilakukannya. Orang yang melatih perhatian penuh secara teratur mengingat apa yang telah ia pikirkan, ucapkan, dan lakukan hari ini, lalu menimbang apa yang baik dan patut dipertahankan, serta apa yang tidak baik dan patut dihindari atau diperbaiki. Meninjau diri dengan cara ini adalah salah satu cara yang membantu kita belajar dari kesalahan dan perlahan-lahan memperbaiki perilaku. Ini tidak berarti bahwa orang yang penuh perhatian tidak pernah berbuat salah, tetapi ketika berbuat salah, ia siap belajar dan memperbaiki diri.

Dalam Maṇibhadda Sutta, yang menjadi sumber kata mutiara ini, Sang Buddha menunjukkan bahwa perhatian penuh menunjang kemajuan dan kebahagiaan, tetapi perhatian penuh saja belum cukup untuk bebas dari permusuhan. Karena itu Beliau melanjutkan dengan berbicara tentang cinta kasih dan bersenang hati dalam ketidakkerasan. Ajaran ini mengingatkan kita untuk melatih perhatian penuh bersama niat baik kepada orang lain, tidak menggunakan kata-kata atau perbuatan untuk menimbulkan kesulitan, dan tidak memendam dendam atau membalas ketika terjadi pertikaian.

Dalam kehidupan sehari-hari, siswa yang penuh perhatian, ketika guru menunjukkan kesalahan dalam pekerjaan rumahnya, mendengarkan dengan saksama dan menggunakan nasihat itu untuk memperbaiki diri. Pekerja yang penuh perhatian secara teratur memeriksa pekerjaannya sendiri dan memperbaiki kekurangan yang ditemukannya. Orang yang dulu biasa berbicara kasar, bila melatih diri untuk berhenti sejenak sebelum berbicara dan memperhatikan perasaan pendengar, dapat perlahan-lahan membuat ucapannya lebih sopan. Inilah contoh-contoh menggunakan perhatian penuh untuk membangun kebaikan setiap hari.

Karena itu, kita hendaknya melatih perhatian penuh baik saat menjalankan tugas maupun saat meninjau diri, mempertahankan apa yang baik, memperbaiki apa yang salah, dan memperlakukan orang lain dengan cinta kasih. Dengan latihan yang teratur, perhatian penuh membantu kita hidup dengan cermat, dengan kebaikan sebagai pegangan hati, sesuai dengan kata mutiara: "Orang yang penuh perhatian menjadi lebih baik setiap hari."

格言“satimato suve seyyo”意为“有念之人日日更胜”。它教导我们：念是帮助我们每天好好生活的重要品质，因为它提醒我们不要粗心，不要忘记自己的责任，也不要让情绪把我们引向错误。这里的“更胜”是指生活方式良善的人。当念与智慧、精进一同修习时，它帮助我们学会改正缺点、提升自己。

粗心的人可能一再犯错，因为他不回顾自己做过的事。修习念的人会经常回想今天自己想了什么、说了什么、做了什么，然后思量什么是好的、应当保持，什么是不好的、应当避免或改正。这样回顾自己，是帮助我们从错误中学习、逐渐改善行为的方法之一。这并不是说有念之人从不犯错，而是犯错之后愿意学习、愿意改进。

在这句格言所出的《摩尼跋陀经》（Maṇibhadda Sutta）中，佛陀指出，念支持进步与快乐，但仅有念还不足以免于怨仇。因此，佛陀接着讲到慈心与乐于不害。这一教导提醒我们：修习念要与对他人的善意相结合，不以言语或行为制造麻烦，发生冲突时也不怀恨、不报复。

在日常生活中，有念的学生在老师指出作业中的错误时，会专心聆听，并用建议来改进。有念的工作者经常检查自己的工作，发现不足就加以改正。曾经说话不礼貌的人，如果训练自己说话前先停一停，并顾及听者的感受，就能逐渐使言语变得更有礼貌。这些都是运用念在每一天建立善行的例子。

因此，我们应当在履行职责时和回顾自己时都修习念，保持好的，改正错的，并以慈心对待他人。坚持练习，念会帮助我们谨慎地生活，以善作为内心的准则，正如格言所说：“有念之人日日更胜。”

Der Spruch „satimato suve seyyo“ bedeutet „Der Achtsame ist jeden Tag besser.“ Er lehrt, dass Achtsamkeit eine wichtige Eigenschaft ist, die uns hilft, jeden Tag gut zu leben, weil sie uns daran erinnert, nicht unachtsam zu sein, unsere Pflichten nicht zu vergessen und uns nicht von Gefühlen zu Fehlverhalten verleiten zu lassen. Das Wort „besser“ bezieht sich hier auf jemanden, der in seiner Lebensweise gut ist. Wird Achtsamkeit zusammen mit Weisheit und Anstrengung geübt, hilft sie uns, unsere Schwächen zu korrigieren und uns weiterzuentwickeln.

Ein unachtsamer Mensch wiederholt vielleicht Fehler, weil er nicht überprüft, was er getan hat. Wer Achtsamkeit übt, ruft sich regelmäßig in Erinnerung, was er heute gedacht, gesagt und getan hat, und überlegt dann, was gut ist und beibehalten werden sollte und was nicht gut ist und vermieden oder korrigiert werden sollte. Sich auf diese Weise selbst zu prüfen, ist eine Methode, die uns hilft, aus Fehlern zu lernen und unser Verhalten allmählich zu verbessern. Das heißt nicht, dass ein achtsamer Mensch nie Fehler macht, sondern dass er, wenn er einen Fehler macht, bereit ist, zu lernen und sich zu verbessern.

Im Maṇibhadda Sutta, aus dem dieser Spruch stammt, zeigte der Buddha, dass Achtsamkeit Fortschritt und Glück fördert, Achtsamkeit allein aber nicht genügt, um von Feindschaft frei zu sein. Deshalb sprach er weiter von liebender Güte und von der Freude an der Gewaltlosigkeit. Diese Lehre erinnert uns daran, Achtsamkeit zusammen mit Wohlwollen gegenüber anderen zu üben, weder Worte noch Taten einzusetzen, um anderen Schwierigkeiten zu bereiten, und bei Konflikten keinen Groll zu hegen und keine Rache zu suchen.

Im Alltag hört ein achtsamer Schüler, wenn der Lehrer Fehler in seinen Hausaufgaben aufzeigt, aufmerksam zu und nutzt den Rat, um sich zu verbessern. Ein achtsamer Arbeitnehmer überprüft regelmäßig seine eigene Arbeit und behebt die Mängel, die er findet. Wer früher unhöflich sprach, kann seine Sprache nach und nach höflicher machen, wenn er sich darin übt, vor dem Sprechen innezuhalten und die Gefühle des Zuhörers zu bedenken. Das sind Beispiele dafür, wie man mit Achtsamkeit jeden Tag Gutes aufbaut.

Wir sollten daher Achtsamkeit sowohl bei der Erfüllung unserer Pflichten als auch bei der Selbstprüfung üben, das Gute bewahren, das Falsche korrigieren und anderen mit liebender Güte begegnen. Bei regelmäßiger Übung hilft uns die Achtsamkeit, sorgfältig zu leben, mit dem Guten als Grundsatz des Herzens, so wie der Spruch sagt: „Der Achtsame ist jeden Tag besser.“

Ordsproget „satimato suve seyyo“ betyder „Den opmærksomme bliver bedre dag for dag.“ Det lærer, at opmærksomhed er en vigtig egenskab, der hjælper os til at leve godt hver dag, fordi den minder os om ikke at være skødesløse, ikke at glemme vores pligter og ikke at lade følelser føre os til forkerte handlinger. Ordet „bedre“ henviser her til en person, der er god i sin måde at leve på. Når opmærksomhed øves sammen med visdom og anstrengelse, hjælper den os til at lære at rette vores svagheder og udvikle os.

En skødesløs person gentager måske fejl, fordi han ikke gennemgår det, han har gjort. Den, der øver opmærksomhed, genkalder sig regelmæssigt, hvad han har tænkt, sagt og gjort i dag, og overvejer derefter, hvad der er godt og bør bevares, og hvad der ikke er godt og bør undgås eller rettes. At gennemgå sig selv på denne måde er én metode, der hjælper os til at lære af vores fejl og gradvist forbedre vores adfærd. Det betyder ikke, at et opmærksomt menneske aldrig begår fejl, men at han, når han gør det, er parat til at lære og forbedre sig.

I Maṇibhadda Sutta, som ordsproget stammer fra, viste Buddha, at opmærksomhed fremmer fremgang og lykke, men at opmærksomhed alene ikke er nok til at blive fri af fjendskab. Derfor talte han videre om kærlig venlighed og glæde ved ikke at skade. Denne lære minder os om at øve opmærksomhed sammen med velvilje over for andre, ikke at bruge ord eller handlinger til at skabe vanskeligheder og ikke at bære nag eller søge hævn, når der opstår konflikter.

I hverdagen lytter en opmærksom elev, når læreren påpeger fejl i hans lektier, opmærksomt og bruger rådet til at forbedre sig. En opmærksom medarbejder tjekker jævnligt sit eget arbejde og retter de mangler, han finder. Den, der tidligere talte uhøfligt, kan gradvist gøre sin tale mere høflig, hvis han øver sig i at standse op, før han taler, og tage hensyn til tilhørerens følelser. Det er eksempler på at bruge opmærksomhed til at opbygge det gode hver dag.

Vi bør derfor øve opmærksomhed både, når vi udfører vores pligter, og når vi gennemgår os selv, bevare det gode, rette det forkerte og behandle andre med kærlig venlighed. Ved regelmæssig øvelse hjælper opmærksomheden os til at leve omhyggeligt med det gode som hjertets princip, sådan som ordsproget siger: „Den opmærksomme bliver bedre dag for dag.“

सूक्ति "सतिमतो सुवे सेय्यो" का अर्थ है "स्मृतिवान दिन-प्रतिदिन श्रेष्ठ होता है।" यह सिखाती है कि स्मृति एक महत्त्वपूर्ण गुण है जो हमें हर दिन अच्छी तरह जीने में सहायता करता है, क्योंकि वह हमें याद दिलाती है कि असावधान न हों, अपने कर्तव्य न भूलें और भावनाओं को हमें ग़लत कर्म की ओर न ले जाने दें। यहाँ "श्रेष्ठ" का अर्थ है वह व्यक्ति जो अपने जीने के ढंग में भला है। जब स्मृति का अभ्यास प्रज्ञा और वीर्य के साथ किया जाता है, तो वह हमें अपनी कमियाँ सुधारना और स्वयं को उन्नत करना सिखाती है।

असावधान व्यक्ति भूलें दोहरा सकता है, क्योंकि वह अपने किए की समीक्षा नहीं करता। स्मृति का अभ्यास करने वाला नियमित रूप से याद करता है कि आज उसने क्या सोचा, क्या कहा और क्या किया, फिर विचार करता है कि क्या अच्छा है और रखना चाहिए, और क्या अच्छा नहीं है और छोड़ना या सुधारना चाहिए। इस प्रकार आत्म-समीक्षा करना एक ऐसा उपाय है जो हमें भूलों से सीखने और धीरे-धीरे अपना आचरण सुधारने में सहायता करता है। इसका अर्थ यह नहीं कि स्मृतिवान कभी भूल नहीं करता, बल्कि यह कि भूल होने पर वह सीखने और सुधरने को तैयार रहता है।

मणिभद्द सुत्त में, जिससे यह सूक्ति ली गई है, भगवान बुद्ध ने दिखाया कि स्मृति उन्नति और सुख को सहारा देती है, पर केवल स्मृति वैर से मुक्त होने के लिए पर्याप्त नहीं है। इसलिए उन्होंने आगे मैत्री और अहिंसा में आनंद की बात कही। यह शिक्षा हमें याद दिलाती है कि स्मृति का अभ्यास दूसरों के प्रति सद्भाव के साथ करें, वचन या कर्म से कठिनाई उत्पन्न न करें, और संघर्ष होने पर द्वेष न रखें और बदला न लें।

दैनिक जीवन में, स्मृतिवान विद्यार्थी, जब शिक्षक उसके गृहकार्य की भूलें बताते हैं, ध्यान से सुनता है और सलाह का उपयोग सुधार के लिए करता है। स्मृतिवान कर्मचारी नियमित रूप से अपने काम की जाँच करता है और मिली कमियों को सुधारता है। जो पहले अशिष्ट बोलता था, वह यदि बोलने से पहले रुकने और सुनने वाले की भावनाओं का ध्यान रखने का अभ्यास करे, तो धीरे-धीरे अपनी वाणी को शिष्ट बना सकता है। ये हर दिन स्मृति से भलाई बनाने के उदाहरण हैं।

इसलिए हमें कर्तव्य निभाते समय और आत्म-समीक्षा करते समय दोनों में स्मृति का अभ्यास करना चाहिए, अच्छे को बनाए रखना, ग़लत को सुधारना और दूसरों के साथ मैत्री से व्यवहार करना चाहिए। नियमित अभ्यास से स्मृति हमें सावधानी से जीने में सहायता करती है, भलाई को हृदय का सिद्धांत बनाकर, जैसा कि सूक्ति कहती है: "स्मृतिवान दिन-प्रतिदिन श्रेष्ठ होता है।"

「サティマトー・スヴェー・セッヨー」という格言は、「念のある人は日々よりすぐれた者となる」という意味です。この格言は、念は毎日を善く生きる助けとなる大切な徳であると教えています。念は、不注意にならず、務めを忘れず、感情に引きずられて過ちを犯さないよう私たちに思い出させてくれるからです。ここでいう「すぐれた者」とは、生き方において善い人のことです。念を智慧と精進とともに修めれば、自分の欠点を正し、自分を高めることを学ぶ助けとなります。

不注意な人は、自分のしたことを振り返らないので、同じ過ちを繰り返すかもしれません。念を修める人は、今日自分が何を思い、何を言い、何をしたかを日ごろから思い起こし、何が善く保つべきで、何が善くなく避けたり正したりすべきかを考えます。このように自分を振り返ることは、過ちから学び、少しずつ行いを善くしていく助けとなる方法の一つです。これは、念のある人が決して過ちを犯さないということではなく、過ちを犯したときに学び、改める用意があるということです。

この格言の出典である『マニバッダ・スッタ』の中で、ブッダは、念は進歩と幸せを支えるが、念だけでは怨みから離れるには十分ではないことを示されました。そこでブッダは続けて、慈しみと、害さないことを喜ぶ心について説かれました。この教えは、他者への善意とともに念を修めること、言葉や行いで困難を生み出さないこと、争いが起きたときに恨みを抱いたり仕返しをしたりしないことを、私たちに思い出させてくれます。

日常生活では、念のある生徒は、先生が宿題の誤りを指摘したとき、注意深く耳を傾け、その助言を生かして改めます。念のある働き手は、自分の仕事を日ごろから点検し、見つけた欠点を正します。以前は乱暴な話し方をしていた人も、話す前に立ち止まり、聞き手の気持ちを思いやるよう練習すれば、少しずつ言葉を丁寧にしていくことができます。これらは、念を用いて毎日善を築いていく例です。

ですから私たちは、務めを果たすときも自分を振り返るときも念を修め、善いことを保ち、誤りを正し、慈しみをもって人に接するべきです。修行を続ければ、念は私たちが注意深く生き、善を心の拠り所とする助けとなります。格言にあるとおり、「念のある人は日々よりすぐれた者となる」のです。

सूक्ति "सतिमतो सुवे सेय्यो" को अर्थ हो "स्मृतिवान् दिनप्रतिदिन श्रेष्ठ हुन्छ।" यसले सिकाउँछ कि स्मृति एउटा महत्त्वपूर्ण गुण हो जसले हामीलाई हरेक दिन राम्रोसँग बाँच्न सहायता गर्छ, किनकि यसले हामीलाई असावधान नहुन, आफ्ना कर्तव्य नबिर्सन र भावनालाई हामीलाई गलत कर्मतर्फ लैजान नदिन सम्झाउँछ। यहाँ "श्रेष्ठ" को अर्थ हो त्यो व्यक्ति जो आफ्नो बाँच्ने तरिकामा भलो छ। जब स्मृतिको अभ्यास प्रज्ञा र वीर्यसँग गरिन्छ, यसले हामीलाई आफ्ना कमजोरी सुधार्न र आफूलाई उन्नत गर्न सिकाउँछ।

असावधान व्यक्तिले भूल दोहोर्‍याउन सक्छ, किनकि उसले आफूले गरेको कुराको समीक्षा गर्दैन। स्मृतिको अभ्यास गर्नेले नियमित रूपमा सम्झन्छ कि आज उसले के सोच्यो, के भन्यो र के गर्‍यो, अनि विचार गर्छ कि के राम्रो छ र राख्नुपर्छ, र के राम्रो छैन र छाड्नुपर्छ वा सुधार्नुपर्छ। यसरी आत्म-समीक्षा गर्नु एउटा यस्तो उपाय हो जसले हामीलाई भूलबाट सिक्न र बिस्तारै आफ्नो आचरण सुधार्न सहायता गर्छ। यसको अर्थ यो होइन कि स्मृतिवान्ले कहिल्यै भूल गर्दैन, बरु भूल भएपछि ऊ सिक्न र सुध्रिन तयार रहन्छ।

मणिभद्द सुत्तमा, जसबाट यो सूक्ति लिइएको हो, भगवान् बुद्धले देखाउनुभयो कि स्मृतिले उन्नति र सुखलाई सहारा दिन्छ, तर स्मृति मात्र वैरबाट मुक्त हुन पर्याप्त छैन। त्यसैले उहाँले अगाडि मैत्री र अहिंसामा आनन्दको कुरा गर्नुभयो। यो शिक्षाले हामीलाई सम्झाउँछ कि स्मृतिको अभ्यास अरूप्रति सद्भावसँगै गर्नू, वचन वा कर्मले कठिनाइ उत्पन्न नगर्नू, र द्वन्द्व हुँदा द्वेष नराख्नू र बदला नलिनू।

दैनिक जीवनमा, स्मृतिवान् विद्यार्थीले, जब शिक्षकले उसको गृहकार्यका भूल देखाउँछन्, ध्यान दिएर सुन्छ र सल्लाहलाई सुधारका लागि प्रयोग गर्छ। स्मृतिवान् कर्मचारीले नियमित रूपमा आफ्नो कामको जाँच गर्छ र भेटिएका कमजोरी सुधार्छ। पहिले असभ्य बोल्ने व्यक्तिले, यदि बोल्नुअघि रोकिने र सुन्नेको भावनाको ख्याल राख्ने अभ्यास गर्छ भने, बिस्तारै आफ्नो बोलीलाई सभ्य बनाउन सक्छ। यी हरेक दिन स्मृतिले भलाइ बनाउने उदाहरण हुन्।

त्यसैले हामीले कर्तव्य निभाउँदा र आत्म-समीक्षा गर्दा दुवैमा स्मृतिको अभ्यास गर्नुपर्छ, राम्रोलाई कायम राख्नु, गलतलाई सुधार्नु र अरूसँग मैत्रीपूर्वक व्यवहार गर्नुपर्छ। नियमित अभ्यासले स्मृतिले हामीलाई सावधानीपूर्वक बाँच्न सहायता गर्छ, भलाइलाई हृदयको सिद्धान्त बनाएर, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "स्मृतिवान् दिनप्रतिदिन श्रेष्ठ हुन्छ।"