พุทธศาสนสุภาษิต นักธรรมชั้นโท

दिनरात बित्छन्, जीवन घट्दै जान्छ, प्राणीहरूको आयु साना खोलाको पानीझैँ सकिँदै जान्छ।

สํ. ส. ๑๕/๑๕๙. ขุ. มหา. ๒๙/๑๔๔.

मानिसको आयु थोरै छ; सज्जनले त्यो आयुलाई तुच्छ ठानोस् र टाउकोमा आगो लागेको मानिसझैँ आचरण गरोस्; मृत्यु नआउने भन्ने हुँदैन।

สํ. ส. ๑๕/๑๕๘. ขุ. มหา. ๑๙/๑๔๓.

बालक र वृद्ध, मूर्ख र पण्डित — सबै मृत्युको वशमा जान्छन्; सबैका अगाडि मृत्यु छ।

นัย. ที. มหา. ๑๐/๑๔๑. ขุ. สุ. ๒๕/๔๔๘.

आकाशमा बसे पनि, समुद्रबीच बसे पनि, पहाडको चिरामा पसे पनि मृत्युबाट उम्किँदैन; बस्नेमाथि मृत्युले आक्रमण नगर्ने ठाउँ पृथ्वीमा छैन।

ขุ. ธ. ๒๕/๓๒.

फूल (कामगुण) टिप्ने, नाना आलम्बनमा आसक्त चित्त भएको, काममा अतृप्त मानिसलाई मृत्युले आफ्नो वशमा पार्छ।

ขุ. ธ. ๒๕/๒๑.

गोठालोले लट्ठीले गाईहरूलाई चरनतिर धपाएझैँ, जरा र मृत्युले प्राणीहरूको आयु धपाउँछन्।

ขุ. ธ. ๒๕/๓๓.

कुमालेले बनाएका माटाका भाँडा सबैको अन्त्य फुट्नु भएझैँ, प्राणीहरूको जीवन पनि त्यस्तै हो।

นัย. ที. มหา. ๑๐/๑๔๑. ขุ. สุ. ๒๕/๔๔๘.

किनारसम्म भरिएको नदीले किनारमा उम्रेका रूखहरू बगाएझैँ, सबै प्राणी जरा र मृत्युद्वारा बगाइन्छन्।

ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๑๖๔.