พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “โย ปุพฺเพ กตกลฺยาโณ กตตฺโถ นาวพุชฺฌติ อตฺถา ตสฺส ปลุชฺชนฺติ เย โหนฺติ อภิปตฺถิตา” แปลว่า “ผู้ใด อันผู้อื่นทำความดี ทำประโยชน์ให้ในกาลก่อน แต่ไม่รู้สึก (คุณของเขา) ประโยชน์ที่ผู้นั้นปรารถนาย่อมฉิบหาย” สุภาษิตนี้กล่าวถึงโทษของความอกตัญญู คือการไม่รู้คุณหรือไม่เห็นค่าของความดีที่ผู้อื่นเคยทำให้ตน

ผู้ที่ไม่รู้คุณผู้อื่นมักเห็นความช่วยเหลือที่ได้รับเป็นเรื่องธรรมดาหรือเป็นสิทธิ์ของตน เมื่อได้รับประโยชน์แล้วก็ลืม หรือบางครั้งกลับตอบแทนด้วยการกระทำที่ไม่ดี ผลคือผู้คนเสื่อมความเชื่อถือ ไม่อยากช่วยเหลืออีก เมื่อถึงคราวที่ตนต้องการความช่วยเหลือหรือปรารถนาสิ่งใด ก็ขาดผู้สนับสนุน ประโยชน์ที่หวังไว้จึงเสื่อมสูญไป

พระพุทธศาสนายกย่องความกตัญญูว่าเป็นเครื่องหมายของคนดี บุคคลที่หาได้ยากในโลกประการหนึ่ง คือผู้ที่รู้คุณผู้อื่นและตอบแทนคุณ ความอกตัญญูจึงไม่ใช่เพียงข้อบกพร่องเล็กน้อย แต่เป็นสิ่งที่ทำลายความสัมพันธ์และทำลายโอกาสในชีวิต ทั้งนี้ การรู้คุณไม่จำเป็นต้องตอบแทนด้วยสิ่งของมีค่าเสมอไป เพียงระลึกถึง แสดงความขอบคุณ และไม่ทำร้ายผู้ที่เคยช่วยเหลือ ก็เป็นพื้นฐานสำคัญแล้ว

ในชีวิตประจำวัน ลูกที่ได้รับการเลี้ยงดูจากพ่อแม่ แต่เมื่อเติบโตแล้วกลับละเลยไม่ดูแล ย่อมสูญเสียความอบอุ่นในครอบครัวและถูกสังคมติเตียน ลูกศิษย์ที่ครูช่วยเหลือจนประสบความสำเร็จ แต่กลับพูดดูหมิ่นครู ย่อมเสียความน่าเชื่อถือ พนักงานที่องค์กรให้โอกาสพัฒนาตนแล้วแต่นำความลับขององค์กรไปเปิดเผย ย่อมไม่มีใครอยากไว้วางใจอีก

ผู้ที่ปรารถนาความเจริญจึงควรระลึกถึงความดีที่ผู้อื่นเคยทำให้ตนอยู่เสมอ แสดงความขอบคุณ และไม่ตอบแทนความดีด้วยความไม่ดี สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ผู้ใด อันผู้อื่นทำความดี ทำประโยชน์ให้ในกาลก่อน แต่ไม่รู้สึก (คุณของเขา) ประโยชน์ที่ผู้นั้นปรารถนาย่อมฉิบหาย”

The saying "yo pubbe katakalyāṇo katattho nāvabujjhati, atthā tassa palujjanti ye honti abhipatthitā" means "Whoever, having received kindness and benefit from others before, does not recognise it, the benefits he longs for will perish." This saying speaks of the harm of ingratitude, that is, not recognising or not valuing the good that others have done for us.

Those who do not recognise the kindness of others tend to see the help they receive as ordinary or as their right. Having received a benefit, they forget it, or sometimes even repay it with bad actions. As a result, people lose trust in them and no longer wish to help. When the time comes that they need help or long for something, they lack supporters, and so the benefits they hoped for are lost.

Buddhism praises gratitude as the mark of a good person. One of the kinds of people who are hard to find in the world is the one who recognises the kindness of others and repays it. Ingratitude is therefore not a minor flaw, but something that destroys relationships and destroys opportunities in life. Recognising kindness does not always require repaying it with valuable things; simply remembering it, expressing thanks and not harming those who have helped us is already an important foundation.

In daily life, children who were raised by their parents but neglect to care for them once grown lose the warmth of family and are criticised by society. A student whom a teacher helped to succeed, but who then speaks contemptuously of that teacher, loses credibility. An employee who was given the opportunity to develop by an organisation but then reveals its secrets will no longer be trusted by anyone.

Those who wish for prosperity should therefore always remember the good that others have done for them, express their thanks, and never repay goodness with harm, just as the saying goes: "Whoever, having received kindness and benefit from others before, does not recognise it, the benefits he longs for will perish."

Kata mutiara "yo pubbe katakalyāṇo katattho nāvabujjhati, atthā tassa palujjanti ye honti abhipatthitā" berarti "Siapa pun yang dahulu telah menerima kebaikan dan manfaat dari orang lain tetapi tidak menyadarinya, manfaat yang ia dambakan akan lenyap." Kata mutiara ini berbicara tentang bahaya tidak tahu berterima kasih, yaitu tidak menyadari atau tidak menghargai kebaikan yang telah dilakukan orang lain kepada kita.

Orang yang tidak menyadari kebaikan orang lain cenderung menganggap pertolongan yang diterimanya sebagai hal biasa atau sebagai haknya. Setelah menerima manfaat, ia melupakannya, atau terkadang bahkan membalasnya dengan perbuatan buruk. Akibatnya orang kehilangan kepercayaan kepadanya dan tidak mau menolong lagi. Ketika tiba saatnya ia membutuhkan pertolongan atau mendambakan sesuatu, ia tidak memiliki pendukung, sehingga manfaat yang diharapkannya pun lenyap.

Agama Buddha memuji rasa terima kasih sebagai tanda orang baik. Salah satu jenis orang yang sulit ditemukan di dunia adalah orang yang menyadari kebaikan orang lain dan membalasnya. Tidak tahu berterima kasih karena itu bukan kekurangan kecil, melainkan sesuatu yang merusak hubungan dan menghancurkan kesempatan dalam hidup. Menyadari kebaikan tidak selalu harus dibalas dengan barang berharga; cukup mengingatnya, mengucapkan terima kasih, dan tidak menyakiti orang yang pernah menolong kita, sudah merupakan landasan yang penting.

Dalam kehidupan sehari-hari, anak yang dibesarkan orang tuanya tetapi setelah dewasa lalai merawat mereka kehilangan kehangatan keluarga dan dicela masyarakat. Murid yang dibantu gurunya hingga berhasil, tetapi kemudian berbicara merendahkan gurunya, kehilangan kepercayaan. Karyawan yang diberi kesempatan berkembang oleh organisasi tetapi kemudian membocorkan rahasianya tidak akan lagi dipercaya siapa pun.

Maka mereka yang menginginkan kemajuan hendaknya senantiasa mengingat kebaikan yang telah dilakukan orang lain kepada mereka, mengucapkan terima kasih, dan tidak membalas kebaikan dengan keburukan, sesuai dengan kata mutiara: "Siapa pun yang dahulu telah menerima kebaikan dan manfaat dari orang lain tetapi tidak menyadarinya, manfaat yang ia dambakan akan lenyap."

格言“yo pubbe katakalyāṇo katattho nāvabujjhati, atthā tassa palujjanti ye honti abhipatthitā”意为“曾经受过他人恩惠与帮助却不知感恩的人，他所希求的利益将会毁坏。”这句格言讲述忘恩负义的过患，即不认识或不珍惜他人为我们所做的善事。

不知感恩的人往往把所受的帮助视为理所当然或自己的权利。得到利益后便忘记，有时甚至以恶行回报。结果，人们对他失去信任，不再愿意帮助他。当他需要帮助或希求某事的时候，便无人支持，所希望的利益也就落空了。

佛教赞叹感恩是善人的标志。世间难得的人之一，就是知恩并报恩的人。因此，忘恩负义并不是小缺点，而是破坏人际关系、断送人生机会的东西。知恩不一定总要用贵重的东西回报；只要记住恩情、表达谢意、不伤害曾经帮助过自己的人，就已经是重要的基础。

在日常生活中，由父母养育成人却在长大后疏于照顾父母的子女，会失去家庭的温暖，并受到社会的指责。在老师帮助下取得成功，却反过来轻视老师的学生，会失去信誉。组织给予发展机会，却泄露组织机密的员工，再也不会被任何人信任。

因此，希望兴盛的人应当常常记住他人为自己所做的善事，表达谢意，绝不以恶报善，正如格言所说：“曾经受过他人恩惠与帮助却不知感恩的人，他所希求的利益将会毁坏。”

Der Spruch „yo pubbe katakalyāṇo katattho nāvabujjhati, atthā tassa palujjanti ye honti abhipatthitā“ bedeutet „Wer früher Güte und Nutzen von anderen empfangen hat und es nicht anerkennt, dessen erhoffter Nutzen geht zugrunde.“ Der Spruch spricht vom Schaden der Undankbarkeit, also davon, das Gute, das andere für uns getan haben, nicht zu erkennen oder nicht zu schätzen.

Wer die Güte anderer nicht anerkennt, betrachtet empfangene Hilfe gern als selbstverständlich oder als sein Recht. Hat er einen Nutzen erhalten, vergisst er ihn oder vergilt ihn manchmal sogar mit schlechten Taten. Die Folge ist, dass die Menschen das Vertrauen in ihn verlieren und nicht mehr helfen wollen. Wenn er dann Hilfe braucht oder sich etwas wünscht, fehlen ihm die Unterstützer, und so geht der erhoffte Nutzen verloren.

Der Buddhismus preist die Dankbarkeit als Kennzeichen eines guten Menschen. Zu den in der Welt schwer zu findenden Menschen gehört derjenige, der die Güte anderer anerkennt und vergilt. Undankbarkeit ist daher kein kleiner Makel, sondern etwas, das Beziehungen und Lebenschancen zerstört. Güte anzuerkennen erfordert nicht immer, sie mit wertvollen Dingen zu vergelten; sich an sie zu erinnern, Dank auszusprechen und denen, die geholfen haben, nicht zu schaden, ist bereits eine wichtige Grundlage.

Im Alltag verlieren Kinder, die von ihren Eltern großgezogen wurden, sich aber als Erwachsene nicht um sie kümmern, die Wärme der Familie und werden von der Gesellschaft getadelt. Ein Schüler, dem ein Lehrer zum Erfolg verholfen hat, der aber dann verächtlich über diesen Lehrer spricht, verliert an Glaubwürdigkeit. Ein Angestellter, dem eine Organisation Entwicklungsmöglichkeiten gab, der dann aber ihre Geheimnisse preisgibt, wird von niemandem mehr Vertrauen erhalten.

Wer Gedeihen wünscht, sollte sich daher stets an das Gute erinnern, das andere für ihn getan haben, seinen Dank aussprechen und Güte nie mit Schaden vergelten, so wie der Spruch sagt: „Wer früher Güte und Nutzen von anderen empfangen hat und es nicht anerkennt, dessen erhoffter Nutzen geht zugrunde.“

Ordsproget „yo pubbe katakalyāṇo katattho nāvabujjhati, atthā tassa palujjanti ye honti abhipatthitā“ betyder „Den, der tidligere har modtaget godhed og gavn fra andre og ikke anerkender det, hans ønskede gavn går til grunde.“ Ordsproget taler om utaknemmelighedens skade, det vil sige om ikke at erkende eller værdsætte det gode, andre har gjort for os.

Den, der ikke anerkender andres godhed, betragter gerne modtaget hjælp som en selvfølge eller som sin ret. Når han har fået en gavn, glemmer han den eller gengælder den endda nogle gange med dårlige handlinger. Følgen er, at folk mister tilliden til ham og ikke længere vil hjælpe. Når han så har brug for hjælp eller ønsker sig noget, mangler han støtter, og den gavn, han håbede på, går tabt.

Buddhismen priser taknemmelighed som kendetegn på et godt menneske. Blandt de mennesker, der er svære at finde i verden, er den, der anerkender andres godhed og gengælder den. Utaknemmelighed er derfor ikke en lille fejl, men noget, der ødelægger relationer og livsmuligheder. At anerkende godhed kræver ikke altid, at man gengælder den med værdifulde ting; at huske den, sige tak og ikke skade dem, der har hjulpet en, er allerede et vigtigt grundlag.

I hverdagen mister børn, der er opdraget af deres forældre, men som voksne forsømmer at tage sig af dem, familiens varme og bliver dadlet af samfundet. En elev, som en lærer hjalp til succes, men som derefter taler nedsættende om læreren, mister troværdighed. En medarbejder, som en organisation gav mulighed for at udvikle sig, men som derefter afslører dens hemmeligheder, vil ikke længere få tillid fra nogen.

Den, der ønsker trivsel, bør derfor altid huske det gode, andre har gjort for ham, udtrykke sin tak og aldrig gengælde godhed med skade, sådan som ordsproget siger: „Den, der tidligere har modtaget godhed og gavn fra andre og ikke anerkender det, hans ønskede gavn går til grunde.“

सूक्ति "यो पुब्बे कतकल्याणो कतत्थो नावबुज्झति, अत्था तस्स पलुज्जन्ति ये होन्ति अभिपत्थिता" का अर्थ है "जिसने पहले दूसरों से उपकार और लाभ पाया, पर उसे नहीं जानता, उसके इच्छित लाभ नष्ट हो जाते हैं।" यह सूक्ति कृतघ्नता की हानि बताती है, अर्थात् दूसरों द्वारा हमारे लिए की गई भलाई को न पहचानना या उसका मूल्य न समझना।

जो दूसरों का उपकार नहीं मानता, वह प्रायः मिली सहायता को सामान्य बात या अपना अधिकार समझता है। लाभ पाने के बाद वह उसे भूल जाता है, या कभी-कभी बुरे कर्मों से उसका बदला भी देता है। परिणामस्वरूप लोग उस पर विश्वास खो देते हैं और सहायता नहीं करना चाहते। जब उसे सहायता की आवश्यकता होती है या वह कुछ चाहता है, तो उसके साथ कोई नहीं होता, और इच्छित लाभ नष्ट हो जाता है।

बुद्धशासन कृतज्ञता को सज्जन का लक्षण बताता है। संसार में दुर्लभ व्यक्तियों में से एक वह है जो दूसरों का उपकार मानता है और उसका प्रतिदान करता है। इसलिए कृतघ्नता कोई छोटा दोष नहीं, बल्कि संबंधों और जीवन के अवसरों को नष्ट करने वाली चीज़ है। उपकार मानने के लिए सदा मूल्यवान वस्तुओं से बदला चुकाना आवश्यक नहीं; उसे याद रखना, धन्यवाद देना और सहायता करने वालों को हानि न पहुँचाना ही महत्त्वपूर्ण नींव है।

दैनिक जीवन में, जिन बच्चों का पालन माता-पिता ने किया, पर बड़े होकर वे उनकी देखभाल की उपेक्षा करते हैं, वे परिवार की आत्मीयता खो देते हैं और समाज की निंदा पाते हैं। जिस विद्यार्थी को शिक्षक ने सफल होने में सहायता की, पर बाद में वह उसी शिक्षक के बारे में अपमानजनक बातें करता है, वह विश्वसनीयता खो देता है। जिस कर्मचारी को संस्था ने विकास का अवसर दिया, पर बाद में उसने संस्था के रहस्य उजागर कर दिए, उस पर फिर कोई विश्वास नहीं करेगा।

इसलिए जो उन्नति चाहता है, उसे सदा दूसरों द्वारा किए गए उपकार को याद रखना चाहिए, धन्यवाद देना चाहिए और भलाई का बदला कभी बुराई से नहीं देना चाहिए, जैसा कि सूक्ति कहती है: "जिसने पहले दूसरों से उपकार और लाभ पाया, पर उसे नहीं जानता, उसके इच्छित लाभ नष्ट हो जाते हैं।"

「ヨー・プッベー・カタカッラーノー・カタットー・ナーヴァブッジャティ、アッター・タッサ・パルッジャンティ・イェー・ホーンティ・アビパッティター」という格言は、「以前に他者から善を施され、利益を受けながら、それを知らない者は、望む利益が壊れてしまう」という意味です。この格言は、恩知らず、すなわち他者が自分のためにしてくれた善を認めず、ありがたく思わないことの害を説いています。

他人の恩を知らない人は、受けた助けを当たり前のこと、あるいは自分の権利とみなしがちです。利益を受けても忘れてしまい、時には悪い行いで返すことさえあります。その結果、人々は彼への信頼を失い、もう助けたいとは思わなくなります。そして彼が助けを必要とするときや何かを望むときには支えてくれる人がおらず、望んでいた利益も失われてしまうのです。

仏教は、恩を知ることを善人のしるしとして讃えています。世に得がたい人の一つは、他者の恩を知り、それに報いる人です。ですから、恩知らずは小さな欠点ではなく、人間関係を壊し、人生の機会を損なうものなのです。恩を知るとは、必ずしも高価なもので返すことではありません。恩を覚えておき、感謝を伝え、助けてくれた人を傷つけないことが、すでに大切な土台なのです。

日常生活では、親に育てられながら、大人になって親の世話をおろそかにする子どもは、家族のぬくもりを失い、社会から非難されます。先生の助けで成功しながら、後にその先生を見下すようなことを言う生徒は、信頼を失います。組織から成長の機会を与えられながら、その組織の秘密を漏らす社員は、もう誰からも信頼されないでしょう。

ですから、繁栄を願う人は、他者が自分にしてくれた善をいつも覚えておき、感謝を伝え、決して恩を仇で返すことのないようにすべきです。格言にあるとおり、「以前に他者から善を施され、利益を受けながら、それを知らない者は、望む利益が壊れてしまう」のです。

सूक्ति "यो पुब्बे कतकल्याणो कतत्थो नावबुज्झति, अत्था तस्स पलुज्जन्ति ये होन्ति अभिपत्थिता" को अर्थ हो "जसले पहिले अरूबाट उपकार र लाभ पायो, तर त्यसलाई जान्दैन, उसका चाहेका लाभ नष्ट हुन्छन्।" यो सूक्तिले कृतघ्नताको हानि बताउँछ, अर्थात् अरूले हाम्रा लागि गरेको भलाइ नचिन्नु वा त्यसको मूल्य नबुझ्नु।

अरूको उपकार नमान्ने व्यक्ति प्रायः पाएको सहायतालाई सामान्य कुरा वा आफ्नो अधिकार ठान्छ। लाभ पाएपछि ऊ त्यसलाई बिर्सन्छ, वा कहिलेकाहीँ नराम्रो कर्मले त्यसको बदला पनि दिन्छ। परिणामस्वरूप मानिसहरू उसमाथिको विश्वास गुमाउँछन् र सहायता गर्न चाहँदैनन्। जब उसलाई सहायता चाहिन्छ वा ऊ केही चाहन्छ, तब उसको साथमा कोही हुँदैन, र चाहेको लाभ नष्ट हुन्छ।

बुद्धशासनले कृतज्ञतालाई सज्जनको लक्षण भन्छ। संसारमा दुर्लभ व्यक्तिमध्ये एक त्यो हो जसले अरूको उपकार मान्छ र त्यसको प्रतिदान गर्छ। त्यसैले कृतघ्नता कुनै सानो दोष होइन, बरु सम्बन्ध र जीवनका अवसरलाई नष्ट गर्ने कुरा हो। उपकार मान्न सधैं मूल्यवान् वस्तुले बदला चुकाउनु आवश्यक छैन; त्यसलाई सम्झनु, धन्यवाद दिनु र सहायता गर्नेलाई हानि नपुर्‍याउनु नै महत्त्वपूर्ण जग हो।

दैनिक जीवनमा, आमाबुबाले हुर्काएका तर ठूलो भएपछि उनीहरूको हेरचाहको उपेक्षा गर्ने सन्तानले परिवारको आत्मीयता गुमाउँछन् र समाजको निन्दा पाउँछन्। शिक्षकले सफल हुन सहायता गरेको तर पछि त्यही शिक्षकबारे अपमानजनक कुरा गर्ने विद्यार्थीले विश्वसनीयता गुमाउँछ। संस्थाले विकासको अवसर दिएको तर पछि संस्थाका गोप्य कुरा बाहिर ल्याउने कर्मचारीमाथि फेरि कसैले विश्वास गर्दैन।

त्यसैले उन्नति चाहनेले सधैं अरूले गरेको उपकार सम्झनुपर्छ, धन्यवाद दिनुपर्छ र भलाइको बदला कहिल्यै खराबीले दिनु हुँदैन, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "जसले पहिले अरूबाट उपकार र लाभ पायो, तर त्यसलाई जान्दैन, उसका चाहेका लाभ नष्ट हुन्छन्।"