พุทธศาสนสุภาษิต

สำหรับวิชากระทู้ธรรม — บาลี คำแปล คัมภีร์ที่มา และคำอธิบายความหมาย เพื่อใช้ศึกษาและเป็นแบบอย่างในการแต่งกระทู้ธรรม

คำอธิบายเป็นเพียงตัวอย่างการตีความ ไม่ใช่เฉลย — ใช้เป็นแนวทางเบื้องต้น และควรศึกษาเพิ่มเติมจากพระไตรปิฎกและคัมภีร์อื่น ๆ

นักธรรม
ธรรมศึกษา (ในประเทศ)
ธรรมศึกษา (ต่างประเทศ)
นักธรรมชั้นโท · พุทธศาสนสุภาษิต เล่ม ๒ · ๒๐๑ บท · มีคำอธิบายแล้ว ๒๙ บท
ปุคคลวรรค — หมวดบุคคล
ปุคคลวรรค — หมวดบุคคล · นักธรรมชั้นโท
บาลี (อักษรไทย)
ยํ อุสฺสุกฺกา สงฺฆรนฺติอลกฺขิกา พหุํ ธนํ
สิปฺปวนฺโต อสิปฺปา วาลกฺขิกา ตานิ ภุญฺชเร.
Pāli (Roman) ถอดอัตโนมัติ
Yaṃ ussukkā saṅgharantiAlakkhikā bahuṃ dhanaṃ
Sippavanto asippā vāLakkhikā tāni bhuñjare.
คัมภีร์ที่มา : ขุ. ชา. ติก. ๒๗/๑๑๗.
คำแปล : คนไม่มีโชค มีศิลป์หรือไม่มีศิลป์ก็ตาม ขวนขวายรวบรวม ทรัพย์ใดไว้ได้เป็นอันมาก ส่วนคนมีโชค ย่อมบริโภคทรัพย์เหล่านั้น.
Dansk : Hvad de uheldige, dygtige eller udygtige, samler af rigdom i mængde, det nyder de heldige.
คำแปลทุกภาษา / All languages (9)
ไทยคนไม่มีโชค มีศิลป์หรือไม่มีศิลป์ก็ตาม ขวนขวายรวบรวม ทรัพย์ใดไว้ได้เป็นอันมาก ส่วนคนมีโชค ย่อมบริโภคทรัพย์เหล่านั้น.
EnglishWhatever wealth the unfortunate, skilled or unskilled, strive to gather in abundance, the fortunate enjoy it.
IndonesiaHarta apa pun yang dikumpulkan dengan susah payah oleh orang yang tidak beruntung, baik terampil maupun tidak, orang yang beruntunglah yang menikmatinya.
中文无福之人不论有无技艺，辛勤积聚大量财物；而有福之人却享用这些财物。
DeutschWas die Glücklosen, geschickt oder ungeschickt, an Reichtum in Fülle zusammentragen, das genießen die Glücklichen.
DanskHvad de uheldige, dygtige eller udygtige, samler af rigdom i mængde, det nyder de heldige.
हिन्दीभाग्यहीन, शिल्पी हो या अशिल्पी, प्रयत्न करके जो प्रचुर धन इकट्ठा करते हैं, भाग्यवान उस धन का भोग करते हैं।
日本語運のない者は技能があってもなくても励んで多くの財を集めるが、運のある者がその財を享受する。
नेपालीभाग्यहीनले सीप भए पनि नभए पनि प्रयत्न गरेर थुप्रै धन जम्मा गर्छ, तर भाग्यमानीले त्यो धन भोग गर्छ।
คำอธิบาย
คำอธิบายของบทนี้อยู่ระหว่างจัดทำและตรวจทาน
« บทก่อนหน้า บทถัดไป »
สุภาษิตในวรรคเดียวกัน — เลือกใช้เป็นกระทู้เชื่อมได้
อจฺจยํ เทสยนฺตีนํ โย เจ น ปฏิคณฺหติ / โกปนฺตโร โทสครุ ส เวรํ ปฏิมุจฺจติ.
Når nogen beder om tilgivelse, og man er forbitret, rasende og nægter at tage imod den, siges man at ruge over fjendskab.
สํ. ส. ๑๕/๓๔.
อปฺปกา เต มนุสฺเสสุ เย ชนา ปารคามิโน / อถายํ อิตรา ปชา ตีรเมวานุธาวติ.
Blandt mennesker når få den anden bred (nibbāna); de øvrige folk løber blot langs denne bred.
ขุ. ธ. ๒๕/๒๖.
อสุภาย จิตฺตํ ภาเวหิ เอกคฺคํ สุสมาหิตํ / สติ กายคตา ตฺยตฺถุ นิพฺพิทาพหุโล ภว.
Øv sindet til fasthed gennem opfattelsen af det urene; vær opmærksom på kroppen; hav megen lede (ved alle betingede ting).
สํ. ส. ๑๕/๒๗๗.
อหึสกา เย มุนโย นิจฺจํ กาเยน สํวุตา / เต ยนฺติ อจฺจุตํ ฐานํ ยตฺถ คนฺตฺวา น โสจเร.
De vise, der ikke skader nogen og altid er beherskede i kroppen, går til det uforgængelige sted, hvor de, når de er kommet dertil, ikke sørger.
ขุ. ธ. ๒๕/๔๕.
เอวํ กิจฺฉาภโต โปโส ปิตุ อปริจารโก / ปิตริ มิจฺฉา จริตฺวาน นิรยํ โส อุปปชฺชติ.
Den, der, opfostret med sådan møje af (mor og) far, ikke forsørger dem og forgår sig mod dem, går til helvede.
ขุ. ชา. สตฺตติ. ๒๘/๖๖.
เอวํ พุทฺธํ สรนฺตานํ ธมฺมํ สงฺฆญฺจ ภิกฺขโว / ภยํ วา ฉมฺภิตตฺตํ วา โลมหํโส น เหสฺสติ.
I munke! Når man på denne måde mindes Buddha, Dhamma og Sangha, vil der ingen frygt, ingen skælven, ingen gysen være.
สํ. ส. ๑๕/๓๒๓.
เอวํ มนฺทสฺส โปสสฺส พาลสฺส อวิชานโต / สารมฺภา ชายเต โกโธ โสปิ เตเนว ฑยฺหติ.
Vrede opstår i den uvidende tåbe af kappestrid; og netop af den vrede brændes han.
ขุ. ชา. ทสก. ๒๗/๒๘๐.
โอโนทโร โย สหเต ชิฆจฺฉํ / ทนฺโต ตปสฺสี มิตปานโภชโน / อาหารเหตุ น กโรติ ปาปํ / ตํ เว นรํ สมณมาหุ โลเก.
Den, der med tom mave tåler sulten, er trænet og flittig, mådeholden i mad og drikke, og ikke gør ondt for madens skyld – ham kalder man asket i verden.
ขุ. ชา. ทสก. ๒๗/๒๗๔.
กาเม คิทฺธา กามรตา กาเมสุ อธิมุจฺฉิตา / นรา ปาปานิ กตฺวาน อุปปชฺชนฺติ ทุคฺคตึ.
Et menneske, der begærer sanselyster, glæder sig ved dem, er opslugt af dem og gør ondt, går til en ond skæbne.
ขุ. ชา สฏฺฐิ. ๒๘/๓๓.
คาเม วา ยทิวารญฺเญ นินฺเน วา ยทิวา ถเล / ยตฺถ อรหนฺโต วิหรนฺติ ตํ ภูมิรามเณยฺยกํ.
Hvor end arahanterne bor – i landsby eller skov, i lavland eller højland – det sted er skønt.
ขุ. ธ. ๒๕/๒๘.
โจทิตา เทวทูเตหิ เย ปมชฺชนฺติ มาณวา / เต ทีฆรตฺตํ โสจนฺติ หีนกายูปคา นรา.
De, der, skønt advaret af gudernes sendebud, forbliver forsømmelige, får et ringe legeme og sørger i lang tid.
ม. อุป. ๑๔/๓๔๖.
โจโร ยถา สนฺธิมุเข คหีโต / สกมฺมุนา หญฺญติ ปาปธมฺโม / เอวํ ปชา เปจฺจ ปรมฺหิ โลเก / สกมฺมุนา หญฺญติ ปาปธมฺโม.
Som en ond tyv, grebet på fersk gerning, lider under sin egen gerning, sådan lider onde mennesker efter døden under deres egne gerninger i den næste verden.
ขุ. เถร. ๒๖/๓๗๙.
ชาติถทฺโธ ธนถทฺโธ โคตฺตถทฺโธ จ โย นโร / สญฺญาตึ อติมญฺเญติ ตํ ปราภวโต มุขํ.
Den, der er stolt af fødsel, stolt af rigdom, stolt af slægt og foragter sine egne slægtninge – det er årsagen til hans forfald.
ขุ. สุ. ๒๕/๓๔๗.
ตํ พฺรูมิ อุปสนฺโตติ กาเมสุ อนเปกฺขินํ / คนฺถา ตสฺส น วิชฺชนฺติ อตาริ โส วิสตฺติกํ.
Den, der ingen længsel har efter sanselyster, kalder jeg »den fredfyldte«; han har ingen bånd, og derfor har han krydset begærets forvirring.
ขุ. สุ. ๒๕/๕๐๑. ขุ. มหา. ๒๙/๒๙๕,๒๙๗.
เตชวาปิ หิ นโร วิจกฺขโณ / สกฺกโต พหุชนสฺส ปูชิโต / นารีนํ วสงฺคโต น ภาสติ / ราหุนา อุปหโตว จนฺทิมา.
Selv den, der har stor værdighed og skarp visdom og æres af mange, stråler ikke, når han først er under en kvindes magt – som månen formørket af Rāhu.
ขุ. ชา อสีติ. ๒๘/๑๒๗.
ทูเร สนฺโต ปกาเสนฺติ หิมวนฺโตว ปพฺพโต / อสนฺเตตฺถ น ทิสฺสนฺติ รตฺตึ ขิตฺตา ยถา สรา.
De gode ses langt borte fra, som Himalaya-bjergene; de onde, selv om de sidder lige her, ses ikke, som pile skudt i natten.
ขุ. ธ. ๒๕/๕๕.
ธีโร โภเค อธิคมฺม สงฺคณฺหาติ จ ญาตเก / เตน โส กิตฺตึ ปปฺโปติ เปจฺจ สคฺเค ปโมทติ.
Den vise, der har vundet rigdom, støtter sine slægtninge; ved den støtte vinder han ære, og når han er gået bort, glæder han sig i himlen.
ขุ. ชา. ฉกฺก. ๒๗/๒๐๕.
น ปณฺฑิตา อตฺตสุขสฺส เหตุ / ปาปานิ กมฺมานิ สมาจรนฺติ / ทุกฺเขน ผุฏฺฐา ขลิตาปิ สนฺตา / ฉนฺทา จ โทสา น ชหนฺติ ธมฺมํ.
De vise gør ikke ondt for deres egen lykkes skyld; de gode, selv når de rammes af lidelse og snubler, opgiver ikke Dhamma af begær eller had.
ขุ. ชา. ทสก. ๒๗/๑๔๖๗/๒๙๗.
น เว อนตฺถกุสเลน อตฺถจริยา สุขาวหา / หาเปติ อตฺถํ ทุมฺเมโธ กปิ อารามิโก ยถา.
At virke til gavn uden at forstå sig på gavn bringer slet ingen lykke; den uvise sætter gavnen over styr, som aben, der vogtede haven.
ขุ. ชา เอก. ๒๗/๑๕.
น หิ สพฺเพสุ ฐาเนสุ ปุริโส โหติ ปณฺฑิโต / อิตฺถีปิ ปณฺฑิตา โหติ ตตฺถ ตตฺถ วิจกฺขณา.
Ikke i alt er manden den vise; også en kvinde kan være vis, med skarp forstand i denne eller hin sag.
ขุ. ชา. อฏฺฐก. ๒๗/๒๔๑.
นินฺทาย นปฺปเวเธยฺย / น อุณฺณเมยฺย ปสํสิโต ภิกฺขุ / โลกํ สห มจฺฉริเยน / โกธํ เปสุณิยญฺจ ปนูเทยฺย.
En munk bør ikke rystes af dadel og ikke opblæses af ros; han bør fordrive griskhed sammen med gerrighed, vrede og bagtalelse.
ขุ. สุ. ๒๕/๕๑๖. ขุ. มหา. ๒๙/๔๖๔,๔๖๖.
ปณฺฑิโต จ วิยตฺโต จ วิภาวี จ วิจกฺขโณ / ขิปฺปํ โมเจสิ อตฺตานํ มา ภายิตฺถาคมิสฺสติ.
Den kloge og skarpsindige, der klart forklarer, hvad der er årsag, og hvad der ikke er, og forudser den tydelige følge, befrier sig straks (fra lidelsen) – frygt ikke, han vil komme tilbage.
ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๓๔๔.
ปณฺฑิโตติ สมญฺญาโต เอกจริยํ อธิฏฺฐิโต / อถาปิ เมถุเน ยุตฺโต มนฺโทว ปริกิสฺสติ.
Den, der beslutter sig for at leve i cølibat, kendes som vis; men tåben, der hælder til samleje, besmittes.
ขุ. สุ. ๒๕/๔๙๔. ขุ. มหา. ๒๙/๑๘๖.
ปหาย ปญฺจาวรณานิ เจตโส / อุปกฺกิเลเส พฺยปนุชฺช สพฺเพ / อนิสฺสิโต เฉตฺวา สิเนหโทสํ / เอโก จเร ขคฺควิสาณกปฺโป.
Den vise, der har fjernet de fem hindringer og alle besmittelser, skåret kærlighed og had over og ikke længere er et støttepunkt for begær og anskuelser, bør vandre alene som næsehornets horn.
ขุ. สุ. ๒๕/๓๓๘. ขุ. จู. ๓๐/๔๑๐.
ปุตฺตา มตฺถิ ธนมตฺถิ อิติ พาโล วิหญฺญติ / อตฺตา หิ อตฺตโน นตฺถิ กุโต ปุตฺตา กุโต ธนํ.
»Jeg har børn, jeg har rigdom« – sådan piner tåben sig selv; men han ejer ikke engang sig selv – hvorfra da børn, hvorfra rigdom?
ขุ. ธ. ๒๕/๒๓.
พฺรหฺมาติ มาตาปิตโร ปุพฺพาจริยาติ วุจฺจเร / อาหุเนยฺยา จ ปุตฺตานํ ปชาย อนุกมฺปกา.
Mor og far, siges det, er Brahmā, de første lærere, deres børns ærbødighed værd og deres børns velgørere.
ขุ. ชา. สตฺตติ. ๒๗/๖๖.
มธุวา มญฺญตี พาโล ยาว ปาปํ น ปจฺจติ, / ยทา จ ปจฺจตี ปาปํ อถ พาโล ทุกฺขํ นิคจฺฉติ.
Så længe det onde ikke modnes, tror tåben, det er sødt; men når det onde modnes, da møder tåben lidelse.
ขุ. ธ. ๒๕/๒๔.
ยํ ยํ ชนปทํ ยาติ นิคเม ราชธานิโย / สพฺพตฺถ ปูชิโต โหติ โย มิตฺตานํ น ทุพฺภติ.
Den, der ikke forråder sine venner, æres overalt, hvilket rige, hvilken by eller hovedstad han end drager til.
ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๑๕๔.
ยโต จ โหติ ปาปิจฺโฉ อหิริโก อนาทโร / ตโต ปาปํ ปสวติ อปายํ เตน คจฺฉติ.
Fordi mennesket med onde ønsker er skamløst og hensynsløst, skaber det ondt, og derfor går det til fortabelsens verden.
ขุ. อิติ. ๒๕/๒๕๖.
ยมฺหา ธมฺมํ วิชาเนยฺย สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิตํ / สกฺกจฺจํ นํ นมสฺเสยฺย อคฺคิหุตฺตํว พฺราหฺมโณ.
Fra hvem man har forstået den Dhamma, som den Fuldkomment Opvågnede har forkyndt, ham bør man ære med agtelse, som en brahman ærer offerilden.
ขุ. ธ. ๒๕/๖๘.
ยสฺส ปาปํ กตํ กมฺมํ กุสเลน ปหียติ / โสมํ โลกํ ปภาเสติ อพฺภา มุตฺโตว จนฺทิมา.
Den, der har gjort ondt, men lægger det bort ved at gøre godt, oplyser denne verden som månen, der træder frem af skyerne.
ม. ม. ๑๒/๔๘๗.
ยสฺส รุกฺขสฺส ฉายาย นิสีเทยฺย สเยยฺย วา / น ตสฺส สาขํ ภญฺเชยฺย มิตฺตทุพฺโภ หิ ปาปโก.
Man bør ikke brække grenen af det træ, i hvis skygge man har siddet eller ligget; for den, der forråder en ven, er nedrig.
ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๒๖.
เย จ ธมฺมสฺส กุสลา โปราณสฺส ทิสํปติ / จาริตฺเตน จ สมฺปนฺนา น เต คจฺฉนฺติ ทุคฺคตึ.
De, der er kyndige i gamle skikke og udrustet med god sæd, går ikke til en ond skæbne.
ขุ. ชา. สตฺตติ. ๒๘/๖๓.
เย น กาหนฺติ โอวาทํ นรา พุทฺเธน เทสิตํ / พฺยสนํ เต คมิสฺสนฺติ รกฺขสีหิว วาณิชา.
Den, der ikke vil handle efter det råd, de vidende har givet, vil gå til grunde, som købmændene gik til grunde ved sørøvere.
ขุ. ชา. ทุก. ๒๗/๗๑.
โย จตฺตานํ สมุกฺกํเส ปเร จ อวชานติ / นิหีโน เสน มาเนน ตํ ชญฺญา วสโล อิติ.
Den, der ophøjer sig selv og foragter andre, er nedrig ved sin egen indbildskhed – vid, at en sådan er nedrig.
ขุ. สุ. ๒๕/๓๕๑.
โย จ สีลญฺจ ปญฺญญฺจ สุตญฺจตฺตนิ ปสฺสติ / อุภินฺนมตฺถํ จรติ อตฺตโน จ ปรสฺส จ.
Den, der ser dyd, visdom og lærdom i sig selv, handler til gavn for både sig selv og andre.
ขุ. ชา. สตฺตก. ๒๗/๒๒๑.
โย จ เมตฺตํ ภาวยติ อปฺปมาณํ ปฏิสฺสโต / ตนู สํโยชนา โหนฺติ ปสฺสโต อุปธิกฺขยํ.
For den, der altid er opmærksom og udvikler grænseløs kærlighed, og som ser tilværelsesgrundlagenes ophør, bliver lænkerne tynde.
องฺ. อฏฺฐก. ๒๓/๑๕๒.
โย ทนฺธกาเล ตรติ ตรณีเย จ ทนฺธเย / อโยนิโส สํวิธาเนน พาโล ทุกฺขํ นิคจฺฉติ.
Den, der skynder sig, hvor han burde være langsom, og er langsom, hvor han burde skynde sig, er en tåbe; ved uklog fremgangsmåde møder han lidelse.
ขุ. เถร. ๒๖/๓๑๓.
โย ทนฺธกาเล ทนฺเธติ ตรณีเย จ ตารเย / โยนิโส สํวิธาเนน สุขํ ปปฺโปติ ปณฺฑิโต.
Den, der er langsom, hvor han burde være langsom, og skynder sig, hvor han burde skynde sig, er klog; ved klog fremgangsmåde når han lykke.
ขุ. เถร. ๒๖/๓๑๓.
โย น หนฺติ น ฆาเตติ น ชินาติ น ชาปเย / เมตฺตํโส สพฺพภูตานํ เวรนฺตสฺส น เกนจิ.
Den, der hverken selv dræber eller lader dræbe, hverken selv sejrer eller lader sejre, siges at have kærlighed til alle væsener og fjendskab mod ingen.
องฺ. อฏฺฐก. ๒๓/๑๕๒.
โย มาตรํ ปิตรํ วา มจฺโจ ธมฺเมน โปสติ / อิเธว นํ ปสํสนฺติ เปจฺจ สคฺเค ปโมทติ.
Den, der forsørger mor og far retfærdigt – ham priser de vise i denne verden, og når han er gået bort, glæder han sig i himlen.
ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๑๙๖.
โย เว กตญฺญู กตเวที ธีโร / กลฺยาณมิตฺโต ทฬฺหภตฺติ จ โหติ / ทุกฺขิตสฺส สกฺกจฺจ กโรติ กิจฺจํ / ตถาวิธํ สปฺปุริสํ วทนฺติ.
Den vise, der er taknemmelig og gengælder det gode, som har gode venner som fortrolige, og som villigt hjælper en ven i nød – en sådan kalder man et godt menneske.
ขุ. ชา. จตฺตาฬีส. ๒๗/๕๔๑.
โย หเว อิณมาทาย จุชฺชมาโน ปลายติ / น หิ เต อิณมตฺถีติ ตํ ชญฺญา วสโล อิติ.
Den, der låner og bruger det lånte, og så løber bort med ordene »jeg skylder dig intet« – vid, at en sådan er nedrig.
ขุ. สุ. ๒๕/๓๔๐.
โย โหติ พฺยตฺโต จ วิสารโท จ / พหุสฺสุโต ธมฺมธโร จ โหติ / ธมฺมสฺส โหติ อนุธมฺมจารี / ส ตาทิโส วุจฺจติ สงฺฆโสภโณ.
Den, der er klog, modig, lærd, en Dhamma-bærer og lever i overensstemmelse med Dhamma – om en sådan siges det, at han smykker fællesskabet.
องฺ. จตุกฺก. ๒๑/๑๐.
ราคญฺจ โทสญฺจ ปหาย โมหํ / สนฺทาลยิตฺวาน สํโยชนานิ / อสนฺตสํ ชีวิตสงฺขยมฺหิ / เอโก จเร ขคฺควิสาณกปฺโป.
Den vise, der har opgivet begær, had og forblændelse, sønderbrudt lænkerne og ikke skræmmes af livets ophør, bør vandre alene som næsehornets horn.
ขุ. สุ. ๒๕/๓๓๙. ขุ. จู. ๓๐/๔๒๖, ๔๒๗.
สเจ อินฺทฺริยสมฺปนฺโน สนฺโต สนฺติปเท รโต / ธาเรติ อนฺติมํ เทหํ เชตฺวา มารํ สวาหนํ.
Er man fuldkommen i sanserne, rolig og glæder sig ved fredens vej, siges man at have besejret Māra med hans ridedyr og at bære sit sidste legeme.
ขุ. อิติ. ๒๕/๒๗๑.
สเจ ภายถ ทุกฺขสฺส สเจ โว ทุกฺขมปฺปิยํ / มา กตฺถ ปาปกํ กมฺมํ อาวี วา ยทิ วา รโห.
Frygter du lidelsen, elsker du ikke lidelsen, så gør ingen ond gerning, hverken åbenlyst eller i det skjulte.
ขุ. อุ. ๒๕/๑๕๐.
สพฺพา ทิสา อนุปริคมฺม เจตสา / เนวชฺฌคา ปิยตรมตฺตนา กฺวจิ / เอวํ ปิโย ปุถุ อตฺตา ปเรสํ / ตสฺมา น หึเส ปรํ อตฺตกาโม.
Idet jeg med sindet gennemsøgte alle retninger, fandt jeg ingen steder nogen, der var kærere end selvet; også for andre er selvet lige så kært – derfor bør den, der elsker sig selv, ikke skade andre.
สํ. ส. ๑๕/๑๐๙.
สลาภํ นาติมญฺเญยฺย นาญฺเญสํ ปิหยญฺจเร / อญฺเญสํ ปิหยํ ภิกฺขุ สมาธึ นาธิคจฺฉติ.
Man bør ikke foragte sin egen vinding og ikke gå omkring og længes efter andres vinding; en munk, der længes efter andres vinding, opnår ikke koncentration.
ขุ. ธ. ๒๕/๖๕.
สาติเยสุ อนสฺสาวี อติมาเน จ โน ยุโต / สณฺโห จ ปฏิภาณวา น สทฺโธ น วิรชฺชติ.
Den, der ikke løber løbsk efter behagelige genstande, ikke hengiver sig til foragt, som er fin og skarpsindig – han er ikke lettroende og bliver ikke led.
ขุ. สุ. ๒๕/๕๐๑. ขุ. มหา. ๒๙/๒๗๙,๒๘๔.
สารตฺตา กามโภเคสุ คิทฺธา กาเมสุ มุจฺฉิตา / อติสารํ น พุชฺฌนฺติ มจฺฉา ขิปฺปํว โอฑฺฑิตํ.
Den, der hænger ved sansenydelserne, glæder sig ved dem og er opslugt af dem, mærker ikke, at han glider, som en fisk, der uden at ane det farer ind i den udsatte ruse.
สํ. ส. ๑๕/๑๐๘.
สุปิเนน ยถาปิ สงฺคตํ / ปฏิพุทฺโธ ปุริโส น ปสฺสติ / เอวมฺปิ ปิยายิตํ ชนํ / เปตํ กาลกตํ น ปสฺสติ.
Som den, der er vågnet, ikke ser det, han mødte i drømmen, sådan ser de levende ikke de kære, der er døde.
ขุ. สุ. ๒๕/๔๙๒. ขุ. มหา. ๒๙/๑๕๑,๑๕๒.
เสหิ ทาเรหิ อสนฺตุฏฺโฐ เวสิยาสุ ปทุสฺสติ / ทุสฺสติ ปรทาเรสุ ตํ ปราภวโต มุขํ.
Den, der ikke er tilfreds med sin egen hustru, men giver sig af med skøger og forgriber sig på andres hustruer – det er en årsag til forfald.
ขุ. สุ. ๒๕/๓๔๘.
บาลีอักษรโรมันถอดจากอักษรไทยโดยอัตโนมัติ · คำอธิบายแสดงเฉพาะบทที่ผ่านการตรวจทานแล้ว
ฝึกแต่งกระทู้ธรรม แบบฝึกท่องจำ ปัญหาธรรมศึกษาย้อนหลัง หน้าหลัก