พุทธศาสนสุภาษิต นักธรรมชั้นเอก

อุทฺธโต จปโล ภิกฺขุ มิตฺเต อาคมฺม ปาปเก / สํสีทติ มโหฆสฺมึ อุมฺมิยา ปฏิกุชฺชิโต.

En munk, der er adspredt, vaklende og støtter sig til dårlige venner, kastes af bølgerne og synker i de store vande.

ขุ. เถร. ๒๖/๓๖๖.

ธมฺมกาโม สุตาธาโร ภเวยฺย ปริปุจฺฉโก / สกฺกจฺจํ ปยิรุปาเสยฺย สีลวนฺเต พหุสฺสุเต.

Man bør elske Dhamma, bære det lærte, stille spørgsmål og med ærbødighed sidde nær dem, der er dydige og lærde.

ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๓๓๒.

นิธีนํว ปวตฺตารํ ยํ ปสฺเส วชฺชทสฺสินํ / นิคฺคยฺหวาทึ เมธาวึ ตาทิสํ ปณฺฑิตํ ภเช / ตาทิสํ ภชมานสฺส เสยฺโย โหติ น ปาปิโย.

Ser man en vis, der påpeger ens fejl, som den, der viser en skjult skat, som irettesætter og har visdom, bør man omgås en sådan vis; ved at omgås ham går det bedre, ikke værre.

ขุ. ธ. ๒๕/๒๕.

นิหียติ ปุริโส นิหีนเสวี / น จ หาเยถ กทาจิ ตุลฺยเสวี / เสฏฺฐมุปนมํ อุเทติ ขิปฺปํ / ตสฺมา อตฺตโน อุตฺตรึ ภเชถ.

Til enhver tid bliver den, der omgås de lave, lav; den, der omgås ligemænd, går ikke tilbage; den, der omgås de ædle, stiger hurtigt; derfor bør man omgås dem, der står over én selv.

องฺ. ติก. ๒๐/๑๕๘.

ปสนฺนเมว เสเวยฺย อปฺปสนฺนํ วิวชฺชเย / ปสนฺนํ ปยิรุปาเสยฺย รหทํวุทกตฺถิโก.

Man bør kun omgås dem, der har tillid, undgå dem uden tillid og sidde nær dem, der har tillid, som den, der ønsker vand, går til dammen.

ขุ. ชา. ปญฺญาส. ๒๘/๒๓.

ปิสุเณน จ โกธเนน / มจฺฉรินา จ วิภูตินนฺทินา / สขิตํ น กเรยฺย ปณฺฑิโต / ปาโป กาปุริเสน สงฺคโม.

คำอธิบาย

Den vise bør ikke slutte venskab med bagtaleren, den vrede, den gerrige og den, der svælger i ejendom; for samvær med de onde er nedrigt.

ขุ. เถร. ๒๖/๔๐๕.

ภเช ภชนฺตํ ปุริสํ อภชนฺตํ น ภชฺชเย / อสปฺปุริสธมฺโม โส โย ภชนฺตํ น ภชฺชติ.

Man bør omgås den, der omgås én, ikke den, der ikke gør det; den, der ikke omgås den, som omgås ham, mangler de godes væsen.

ขุ. ชา. ปญฺญาส. ๒๘/๒๓.

สพฺภิเรว สมาเสถ สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ / สตํ สทฺธมฺมมญฺญาย สพฺพทุกฺขา ปมุจฺจติ.

Man bør omgås de gode og blive fortrolig med de gode; den, der fuldt har forstået de godes sande Dhamma, befries fra al lidelse.

สํ. ส. ๑๕/๘๐.