พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ยสฺส อจฺจนฺตทุสฺสีลฺยํ มาลุวา สาลมิโวตฺถตํ กโรติ โส ตถตฺตานํ ยถา นํ อิจฺฉตี ทิโส” แปลว่า “ผู้ใดมีความไร้ศีลธรรมครอบคลุม เหมือนย่านทรายคลุมไม้สาละ ผู้นั้นชื่อว่าทำตนเหมือนถูกผู้ร้ายคุมตัว” สุภาษิตนี้แสดงโทษของความเป็นผู้ทุศีล คือไม่มีศีล มีความประพฤติทางกายและวาจาที่เสียหาย คำว่า “อจฺจนฺตทุสฺสีลฺยํ” หมายถึงความทุศีลอย่างยิ่ง หรือทุศีลจนครอบงำตนไปทั้งหมด ส่วน “มาลุวา” คือเถาย่านทราย เป็นไม้เถาที่เลื้อยพันต้นไม้ใหญ่ เมื่อเติบโตขึ้นก็ปกคลุมจนต้นไม้นั้นหักโค่นลงในที่สุด ท่อนท้ายว่า “ยถา นํ อิจฺฉตี ทิโส” แปลตามศัพท์ว่า “เหมือนอย่างที่ศัตรูปรารถนาต่อเขา” คำว่า “ทิโส” หมายถึงผู้เป็นศัตรูหรือผู้คิดร้าย หนังสือแปลโดยใจความว่า “ถูกผู้ร้ายคุมตัว” เพื่อให้เห็นภาพว่า ผู้ทุศีลย่อมตกอยู่ในสภาพที่ศัตรูอยากเห็น คือถูกความชั่วของตนผูกมัดไว้ ไม่เป็นอิสระ ความหมายสำคัญของบทจึงอยู่ที่ว่า ผู้ทุศีลทำร้ายตนเองได้เท่ากับที่ศัตรูจะพึงทำร้าย

ในอรรถกถาธรรมบท พระคาถานี้ตรัสปรารภพระเทวทัต ผู้มีความริษยาและกระทำความชั่วหลายประการ ความชั่วเหล่านั้นสั่งสมขึ้นจนนำความพินาศมาสู่ตนเอง พระพุทธองค์จึงทรงเปรียบว่า ความทุศีลย่อมครอบงำผู้นั้นดุจเถาย่านทรายคลุมต้นสาละ ผู้ที่ทุศีลย่อมทำร้ายตนเองได้เท่ากับที่ศัตรูหรือผู้ร้ายปรารถนาจะทำแก่เขา โดยไม่ต้องให้ใครมาทำร้าย

ข้อที่ควรสังเกตคือ อุปมาเรื่องเถาย่านทรายแสดงว่า ความชั่วมักเริ่มจากสิ่งเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ เลื้อยพันจนยากจะแก้ออก เช่นเดียวกับการล่วงศีลที่เริ่มจากความเผลอหรือความเคยชิน แต่หากปล่อยไว้ก็จะกลายเป็นนิสัย สุภาษิตนี้มิได้ประณามผู้ที่เคยพลาด เพราะผู้ที่รู้ตัวแล้วกลับมารักษาศีลย่อมตัดเถานั้นได้ ในหมวดธรรม ศีลเป็นพื้นฐานของสมาธิและปัญญา ผู้ที่ศีลบกพร่องจึงยากจะก้าวหน้าในธรรมขั้นสูง

ในชีวิตประจำวัน ภิกษุสามเณรที่ละเลยสิกขาบทเล็ก ๆ บ่อยครั้งเข้า อาจกลายเป็นผู้ไม่เคารพพระวินัยและเสื่อมจากเพศบรรพชิต นักเรียนที่เริ่มจากการโกหกเล็กน้อย อาจต้องโกหกซ้อนจนไม่มีใครเชื่อถือ คนทำงานที่ยอมทุจริตครั้งแรกเพราะคิดว่าไม่มีใครรู้ อาจถลำลึกจนสูญเสียทั้งหน้าที่การงานและเกียรติยศ ความเสียหายเหล่านี้ล้วนเกิดจากการกระทำของตนเอง

เราจึงควรรักษาศีลด้วยความเห็นคุณค่า หมั่นสำรวจความประพฤติของตนอยู่เสมอ เมื่อรู้ตัวว่าพลาดก็รีบแก้ไข ไม่ปล่อยให้ความเคยชินในทางผิดเติบโตขึ้น และคบหาผู้ที่ช่วยเตือนสติให้อยู่ในทางที่ถูก เพราะผู้ทุศีลย่อมเป็นศัตรูของตนเองโดยไม่รู้ตัว สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ผู้ใดมีความไร้ศีลธรรมครอบคลุม เหมือนย่านทรายคลุมไม้สาละ ผู้นั้นชื่อว่าทำตนเหมือนถูกผู้ร้ายคุมตัว”

The saying "yassa accantadussīlyaṃ māluvā sālamivotthataṃ karoti so tathattānaṃ yathā naṃ icchatī diso" means "Whoever is overspread by immorality, as a māluvā creeper covers a sāla tree, is said to make himself like one held captive by a villain." This saying shows the danger of being unvirtuous, that is, lacking precepts, with bodily and verbal conduct that is corrupt. The word "accantadussīlyaṃ" means extreme lack of virtue, or lack of virtue that overwhelms oneself completely. "Māluvā" is the māluvā creeper, a vine that winds around large trees; as it grows, it covers the tree until the tree finally breaks and falls. The final line, "yathā naṃ icchatī diso", literally means "just as an enemy wishes for him." The word "diso" means an enemy or one who wishes harm. The book translates it by its sense as "held captive by a villain," to make it vivid that the unvirtuous person falls into the very state his enemy wishes to see: bound by his own evil and not free. The key meaning of the verse is therefore that the unvirtuous person harms himself as much as an enemy would harm him.

In the Dhammapada commentary, this verse was spoken concerning Devadatta, who was envious and committed many evil deeds. Those evil deeds accumulated until they brought ruin upon himself. The Buddha therefore compared this, saying that lack of virtue overwhelms such a person like a māluvā creeper covering a sāla tree. The unvirtuous person harms himself as much as an enemy or villain would wish to do to him, without anyone else needing to harm him.

It should be noted that the simile of the māluvā creeper shows that evil often begins with something small and then gradually winds around until it is hard to undo, just as breaking the precepts starts from carelessness or habit, but if left alone becomes one's character. This saying does not condemn those who have once gone wrong, for one who becomes aware and returns to keeping the precepts can cut that creeper away. In the Dhamma teachings, virtue is the foundation of concentration and wisdom, so one whose virtue is deficient finds it hard to progress in the higher Dhamma.

In daily life, monks and novices who often neglect minor training rules may come to disrespect the Vinaya and fall away from the monastic state. A student who starts with small lies may have to pile lie upon lie until no one trusts him. A worker who commits fraud for the first time, thinking no one will know, may sink so deep that he loses both his job and his honour. All this harm arises from one's own actions.

We should therefore keep the precepts with appreciation of their value, constantly examine our own conduct, correct ourselves quickly when we realize we have gone wrong, not let wrong habits grow, and associate with those who help remind us to stay on the right path, for the unvirtuous person is his own enemy without knowing it, just as the saying goes: "Whoever is overspread by immorality, as a māluvā creeper covers a sāla tree, is said to make himself like one held captive by a villain."

Kata mutiara "yassa accantadussīlyaṃ māluvā sālamivotthataṃ karoti so tathattānaṃ yathā naṃ icchatī diso" berarti "Barang siapa diliputi oleh ketiadaan moral, seperti tanaman menjalar māluvā menyelimuti pohon sāla, ia disebut membuat dirinya seperti orang yang ditawan oleh penjahat." Kata mutiara ini menunjukkan bahaya dari keadaan tidak bermoral, yaitu tidak memiliki sila, dengan perilaku jasmani dan ucapan yang rusak. Kata "accantadussīlyaṃ" berarti ketiadaan moral yang sangat parah, atau ketiadaan moral yang menguasai diri sepenuhnya. Adapun "māluvā" adalah tanaman menjalar māluvā, yaitu tanaman merambat yang melilit pohon besar; ketika tumbuh, ia menyelimuti pohon itu hingga akhirnya pohon itu patah dan tumbang. Baris terakhir, "yathā naṃ icchatī diso", secara harfiah berarti "sebagaimana yang diinginkan musuh terhadapnya." Kata "diso" berarti musuh atau orang yang berniat jahat. Buku menerjemahkannya menurut maknanya sebagai "ditawan oleh penjahat", agar tergambar bahwa orang yang tidak bermoral jatuh ke dalam keadaan yang ingin dilihat oleh musuhnya, yaitu terbelenggu oleh kejahatannya sendiri dan tidak bebas. Makna utama bait ini karena itu terletak pada kenyataan bahwa orang yang tidak bermoral dapat mencelakai dirinya sendiri sama seperti musuh mencelakainya.

Dalam kitab komentar Dhammapada, syair ini diucapkan berkenaan dengan Devadatta, yang penuh iri hati dan melakukan banyak kejahatan. Kejahatan-kejahatan itu menumpuk hingga membawa kehancuran bagi dirinya sendiri. Karena itu Sang Buddha membandingkan bahwa ketiadaan moral menguasai orang itu seperti tanaman menjalar māluvā menyelimuti pohon sāla. Orang yang tidak bermoral mencelakai dirinya sendiri sama seperti yang diinginkan musuh atau penjahat terhadapnya, tanpa perlu ada orang lain yang mencelakainya.

Hal yang patut diperhatikan adalah bahwa perumpamaan tanaman menjalar māluvā menunjukkan bahwa kejahatan sering bermula dari hal kecil, lalu perlahan-lahan melilit hingga sulit dilepaskan, sama seperti pelanggaran sila yang bermula dari kelengahan atau kebiasaan, tetapi jika dibiarkan akan menjadi watak. Kata mutiara ini tidak mengutuk orang yang pernah berbuat salah, sebab orang yang menyadari dirinya lalu kembali menjaga sila dapat memotong tanaman menjalar itu. Dalam ajaran Dhamma, sila adalah dasar bagi konsentrasi dan kebijaksanaan, sehingga orang yang silanya cacat sulit maju dalam Dhamma yang lebih tinggi.

Dalam kehidupan sehari-hari, bhikkhu dan samanera yang sering mengabaikan aturan latihan kecil dapat menjadi orang yang tidak menghormati Vinaya dan merosot dari kehidupan kebhikkhuan. Pelajar yang bermula dari kebohongan kecil mungkin harus berbohong berulang kali hingga tidak ada lagi yang memercayainya. Pekerja yang mau berbuat curang untuk pertama kalinya karena mengira tidak ada yang tahu dapat terjerumus semakin dalam hingga kehilangan pekerjaan dan kehormatannya. Semua kerugian ini timbul dari perbuatan sendiri.

Karena itu, kita hendaknya menjaga sila dengan menghargai nilainya, senantiasa memeriksa perilaku sendiri, segera memperbaiki diri ketika menyadari telah berbuat salah, tidak membiarkan kebiasaan yang keliru tumbuh, serta bergaul dengan orang yang membantu mengingatkan kita agar tetap berada di jalan yang benar, sebab orang yang tidak bermoral adalah musuh bagi dirinya sendiri tanpa disadarinya, sesuai dengan kata mutiara: "Barang siapa diliputi oleh ketiadaan moral, seperti tanaman menjalar māluvā menyelimuti pohon sāla, ia disebut membuat dirinya seperti orang yang ditawan oleh penjahat."

格言“yassa accantadussīlyaṃ māluvā sālamivotthataṃ karoti so tathattānaṃ yathā naṃ icchatī diso”意为“谁若为无德所笼罩，犹如摩鲁瓦藤覆盖娑罗树，此人便是使自己如同被恶人拘押一般。”这句格言指出无德之过患，即不持戒，身语的行为败坏。“accantadussīlyaṃ”一词是指极度的无德，或无德到完全笼罩自身。“māluvā”是摩鲁瓦藤，一种缠绕大树的藤蔓，长大之后便覆盖那棵树，直到树最终折断倒下。末句“yathā naṃ icchatī diso”按字面意思是“正如敌人对他所希望的那样”。“diso”一词是指敌人或心怀恶意的人。书中按意思译为“被恶人拘押”，是为了让人看到：无德之人会落入敌人希望看到的境地，即被自己的恶行所束缚，不得自由。因此，这一偈的要义在于：无德之人伤害自己，与敌人所能加于他的伤害一样。

在法句经注释书中，这首偈是佛陀就提婆达多而说的。提婆达多心怀嫉妒，造作了许多恶行，这些恶行不断积累，最终给自己带来毁灭。因此佛陀比喻说，无德笼罩那个人，就像摩鲁瓦藤覆盖娑罗树一样。无德之人伤害自己，正如敌人或恶人所希望对他做的那样，无须别人来伤害他。

值得注意的是，摩鲁瓦藤的比喻表明，恶往往从小事开始，然后慢慢缠绕，直到难以解开；正如犯戒始于疏忽或习惯，但若放任不管，便会成为习性。这句格言并不是谴责曾经犯错的人，因为觉察到自己之后重新持戒的人，便能斩断那根藤蔓。在法的教义中，戒是定与智慧的基础，因此戒有缺失的人，难以在更高的法上进步。

在日常生活中，比丘和沙弥若经常忽视细小的学处，可能会变得不尊重戒律，并从出家身份中退堕。从小谎开始的学生，可能不得不谎上加谎，直到没有人再相信他。第一次因为以为没人知道而舞弊的职员，可能越陷越深，最终失去工作和名誉。这些损失都源于自己的行为。

因此，我们应当珍视戒的价值而持戒，时常检视自己的行为，一旦察觉犯错便立即改正，不让错误的习惯滋长，并亲近那些能提醒我们走在正道上的人，因为无德之人不知不觉中便是自己的敌人，正如格言所说：“谁若为无德所笼罩，犹如摩鲁瓦藤覆盖娑罗树，此人便是使自己如同被恶人拘押一般。”

Der Spruch „yassa accantadussīlyaṃ māluvā sālamivotthataṃ karoti so tathattānaṃ yathā naṃ icchatī diso“ bedeutet „Wer von Sittenlosigkeit überwuchert ist, wie eine Māluvā-Schlingpflanze einen Sāla-Baum bedeckt, von dem heißt es, er mache sich selbst gleich einem, der von einem Übeltäter gefangen gehalten wird.“ Der Spruch zeigt die Gefahr der Sittenlosigkeit, das heißt, keine Sittlichkeit zu haben und ein verdorbenes Verhalten in Taten und Worten zu zeigen. Das Wort „accantadussīlyaṃ“ bezeichnet äußerste Sittenlosigkeit oder eine Sittenlosigkeit, die einen ganz und gar beherrscht. „Māluvā“ ist die Māluvā-Schlingpflanze, eine Kletterpflanze, die sich um große Bäume windet; wenn sie heranwächst, bedeckt sie den Baum, bis er schließlich bricht und umstürzt. Die letzte Zeile, „yathā naṃ icchatī diso“, bedeutet wörtlich „so wie ein Feind es ihm wünscht“. Das Wort „diso“ bezeichnet einen Feind oder jemanden, der Böses im Sinn hat. Das Buch übersetzt sinngemäß „von einem Übeltäter gefangen gehalten“, um anschaulich zu machen, dass der Sittenlose in genau den Zustand gerät, den sein Feind sehen möchte: Er ist durch seine eigenen üblen Taten gebunden und nicht frei. Die Kernaussage des Verses liegt daher darin, dass der Sittenlose sich selbst ebenso schadet, wie ein Feind ihm schaden würde.

Im Kommentar zum Dhammapada wurde dieser Vers in Bezug auf Devadatta gesprochen, der voller Neid war und viele üble Taten beging. Diese üblen Taten häuften sich an, bis sie ihm selbst den Untergang brachten. Der Buddha verglich daher, dass die Sittenlosigkeit einen solchen Menschen überwuchert wie eine Māluvā-Schlingpflanze einen Sāla-Baum bedeckt. Der Sittenlose schadet sich selbst ebenso, wie ein Feind oder Übeltäter es ihm antun möchte, ohne dass ein anderer ihm Schaden zufügen müsste.

Beachtenswert ist, dass das Gleichnis von der Māluvā-Schlingpflanze zeigt, dass das Böse oft mit Kleinigkeiten beginnt und sich dann allmählich herumwindet, bis es schwer zu lösen ist, so wie das Übertreten der Sittlichkeitsregeln aus Unachtsamkeit oder Gewohnheit beginnt, aber, wenn man es gewähren lässt, zur Eigenart wird. Der Spruch verurteilt nicht jene, die einmal gefehlt haben, denn wer sich dessen bewusst wird und wieder die Sittlichkeit hütet, kann diese Schlingpflanze abschneiden. In der Lehre des Dhamma ist die Sittlichkeit die Grundlage von Sammlung und Weisheit; wessen Sittlichkeit mangelhaft ist, dem fällt es daher schwer, im höheren Dhamma voranzukommen.

Im Alltag können Mönche und Novizen, die kleine Übungsregeln häufig vernachlässigen, zu Menschen werden, die den Vinaya nicht achten und aus dem Mönchsstand herabsinken. Ein Schüler, der mit kleinen Lügen beginnt, muss womöglich Lüge auf Lüge häufen, bis ihm niemand mehr glaubt. Ein Arbeitnehmer, der zum ersten Mal betrügt, weil er meint, niemand werde es erfahren, kann so tief sinken, dass er Arbeit und Ansehen verliert. All dieser Schaden entsteht aus dem eigenen Handeln.

Deshalb sollten wir die Sittlichkeit in Wertschätzung ihres Wertes hüten, unser eigenes Verhalten stets prüfen, uns sofort korrigieren, wenn wir merken, dass wir gefehlt haben, falsche Gewohnheiten nicht wachsen lassen und mit Menschen Umgang pflegen, die uns ermahnen, auf dem rechten Weg zu bleiben, denn der Sittenlose ist, ohne es zu merken, sein eigener Feind, so wie der Spruch sagt: „Wer von Sittenlosigkeit überwuchert ist, wie eine Māluvā-Schlingpflanze einen Sāla-Baum bedeckt, von dem heißt es, er mache sich selbst gleich einem, der von einem Übeltäter gefangen gehalten wird.“

Ordsproget „yassa accantadussīlyaṃ māluvā sālamivotthataṃ karoti so tathattānaṃ yathā naṃ icchatī diso“ betyder „Den, der er overdækket af umoralskhed, sådan som slyngplanten dækker sal-træet, siges at gøre sig selv til en, der er taget til fange af en forbryder.“ Ordsproget viser ulempen ved at være umoralsk, det vil sige ikke at have dyd og at have en fordærvet adfærd i krop og tale. Ordet „accantadussīlyaṃ“ betyder yderste umoralskhed eller umoralskhed, der fuldstændig har overmandet en selv. „Māluvā“ er en slyngplante, en klatreplante der snor sig om store træer; når den vokser, dækker den træet, indtil træet til sidst knækker og vælter. Den sidste linje, „yathā naṃ icchatī diso“, betyder ordret „sådan som fjenden ønsker for ham“. Ordet „diso“ betyder en fjende eller en, der vil én ondt. Bogen oversætter det efter meningen som „taget til fange af en forbryder“ for at give et billede af, at den umoralske havner i den tilstand, som en fjende ønsker at se ham i, nemlig bundet af sin egen ondskab og uden frihed. Versets vigtigste betydning er derfor, at den umoralske kan skade sig selv lige så meget, som en fjende kunne skade ham.

I kommentaren til Dhammapada blev dette vers udtalt i anledning af Devadatta, som var misundelig og begik mange onde gerninger. Disse onde gerninger hobede sig op, indtil de bragte ødelæggelse over ham selv. Buddha sammenlignede derfor, at umoralskhed overmander et sådant menneske, ligesom slyngplanten dækker sal-træet. Den umoralske skader sig selv lige så meget, som en fjende eller forbryder ønsker at gøre mod ham, uden at nogen anden behøver at skade ham.

Det er værd at bemærke, at billedet med slyngplanten viser, at det onde ofte begynder med noget småt og derefter langsomt snor sig om én, indtil det er svært at løsne. Sådan er det også med at overtræde dydens regler: Det begynder med uopmærksomhed eller vane, men hvis det får lov at fortsætte, bliver det til et karaktertræk. Ordsproget fordømmer ikke dem, der engang har fejlet, for den, der bliver sig det bevidst og igen holder fast ved dyden, kan skære slyngplanten over. I Dhamma er dyd grundlaget for koncentration og visdom, og den, hvis dyd er mangelfuld, har derfor svært ved at gøre fremskridt i den højere Dhamma.

I dagligdagen kan munke og novicer, der ofte forsømmer små træningsregler, ende med ikke at respektere Vinaya og falde fra munkelivet. En elev, der begynder med små løgne, kan blive nødt til at lyve igen og igen, indtil ingen længere stoler på ham. En ansat, der første gang giver efter for uærlighed, fordi han tror, at ingen vil opdage det, kan synke så dybt, at han mister både sit arbejde og sin ære. Al denne skade opstår af ens egne handlinger.

Vi bør derfor holde fast ved dyden, fordi vi værdsætter den, altid undersøge vores egen adfærd, straks rette op, når vi opdager, at vi har fejlet, ikke lade vaner i den forkerte retning vokse og omgås dem, der hjælper os med at huske at blive på den rette vej, for den umoralske er sin egen fjende uden at vide det, sådan som ordsproget siger: „Den, der er overdækket af umoralskhed, sådan som slyngplanten dækker sal-træet, siges at gøre sig selv til en, der er taget til fange af en forbryder.“

सूक्ति "यस्स अच्चन्तदुस्सील्यं मालुवा सालमिवोत्थतं करोति सो तथत्तानं यथा नं इच्छती दिसो" का अर्थ है "जिसे दुःशीलता ढक लेती है, जैसे मालुवा लता साल वृक्ष को ढक लेती है, वह स्वयं को मानो किसी अपराधी की कैद में डाल देता है।" यह सूक्ति दुःशील होने, अर्थात् शील न होने और शरीर तथा वाणी का आचरण बिगड़ा होने, के दोष को दर्शाती है। "अच्चन्तदुस्सील्यं" का अर्थ है अत्यधिक दुःशीलता, या ऐसी दुःशीलता जो व्यक्ति को पूरी तरह अपने वश में कर ले। "मालुवा" एक लता है, जो बड़े वृक्षों से लिपटकर चढ़ती है; बढ़ने पर वह वृक्ष को इतना ढक लेती है कि अंत में वह वृक्ष टूटकर गिर पड़ता है। अंतिम पंक्ति "यथा नं इच्छती दिसो" का शब्दशः अर्थ है "जैसा शत्रु उसके लिए चाहता है"। "दिसो" शब्द का अर्थ है शत्रु या बुरा चाहने वाला। पुस्तक इसका भावार्थ "किसी अपराधी की कैद में" करती है, ताकि यह चित्र सामने आए कि दुःशील व्यक्ति उसी दशा में पड़ जाता है जिसे शत्रु देखना चाहता है, अर्थात् अपनी ही बुराई से बँधा हुआ, स्वतंत्र नहीं। इसलिए इस गाथा का मुख्य अर्थ यह है कि दुःशील व्यक्ति स्वयं को उतनी ही हानि पहुँचा सकता है जितनी कोई शत्रु पहुँचाता।

धम्मपद अट्ठकथा में यह गाथा देवदत्त के प्रसंग में कही गई है, जो ईर्ष्यालु था और जिसने अनेक बुरे कर्म किए। वे बुरे कर्म इकट्ठे होते गए और अंत में उसी का विनाश ले आए। इसलिए भगवान बुद्ध ने उपमा दी कि दुःशीलता उस व्यक्ति को वैसे ही ढक लेती है जैसे मालुवा लता साल वृक्ष को ढक लेती है। दुःशील व्यक्ति स्वयं को उतनी ही हानि पहुँचाता है जितनी कोई शत्रु या अपराधी उसे पहुँचाना चाहता है, और इसके लिए किसी दूसरे को उसे हानि पहुँचाने की आवश्यकता नहीं होती।

ध्यान देने की बात यह है कि मालुवा लता की उपमा दिखाती है कि बुराई प्रायः छोटी बात से शुरू होती है और फिर धीरे-धीरे लिपटती जाती है, यहाँ तक कि उससे छूटना कठिन हो जाता है। शील का उल्लंघन भी ऐसा ही है: वह असावधानी या आदत से शुरू होता है, पर यदि उसे छोड़ दिया जाए तो वह स्वभाव बन जाता है। यह सूक्ति उन लोगों की निंदा नहीं करती जिनसे कभी भूल हुई हो, क्योंकि जो सचेत होकर फिर से शील का पालन करता है, वह उस लता को काट सकता है। धम्म के वर्गीकरण में शील समाधि और प्रज्ञा का आधार है, इसलिए जिसका शील अधूरा है, उसके लिए उच्चतर धम्म में आगे बढ़ना कठिन होता है।

दैनिक जीवन में, जो भिक्षु और सामणेर छोटे-छोटे शिक्षापदों की बार-बार उपेक्षा करते हैं, वे विनय का सम्मान न करने वाले बन सकते हैं और प्रव्रजित जीवन से च्युत हो सकते हैं। जो विद्यार्थी छोटे झूठ से शुरू करता है, उसे झूठ पर झूठ बोलना पड़ सकता है, यहाँ तक कि कोई उस पर विश्वास नहीं करता। जो कर्मचारी पहली बार यह सोचकर बेईमानी करता है कि किसी को पता नहीं चलेगा, वह इतना गहरा धँस सकता है कि अपनी नौकरी और प्रतिष्ठा दोनों खो दे। ये सारी हानियाँ अपने ही कर्मों से उत्पन्न होती हैं।

इसलिए हमें शील का मूल्य समझते हुए उसका पालन करना चाहिए, सदा अपने आचरण की जाँच करते रहना चाहिए, भूल का पता चलते ही तुरंत उसे सुधारना चाहिए, गलत दिशा की आदतों को बढ़ने नहीं देना चाहिए, और ऐसे लोगों की संगति करनी चाहिए जो हमें सही मार्ग पर रहने के लिए सचेत करें, क्योंकि दुःशील व्यक्ति अनजाने में अपना ही शत्रु होता है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "जिसे दुःशीलता ढक लेती है, जैसे मालुवा लता साल वृक्ष को ढक लेती है, वह स्वयं को मानो किसी अपराधी की कैद में डाल देता है।"

「ヤッサ・アッチャンタドゥッシーリヤン・マールヴァー・サーラミヴォーッタタン・カローティ・ソー・タタッターナン・ヤター・ナン・イッチャティー・ディソー」という格言は、「戒のなさに覆われた者は、マールヴァーの蔓が沙羅の木を覆うように、自らを悪人に捕らえられた者のようにしてしまう」という意味です。この格言は、破戒、すなわち戒を持たず、身と口の行いが損なわれていることの過ちを示しています。「アッチャンタドゥッシーリヤン」という語は、はなはだしい破戒、あるいは自分をすっかり覆い尽くすほどの破戒を意味します。「マールヴァー」とは蔓草の一種で、大木に巻きついて伸びていく植物です。成長するとその木を覆い、ついにはその木を折って倒してしまいます。最後の句「ヤター・ナン・イッチャティー・ディソー」は、語義どおりには「敵が彼に対して望むとおりに」という意味です。「ディソー」という語は、敵、あるいは悪意を抱く者を指します。本書はこれを意味をとって「悪人に捕らえられた」と訳し、破戒の者は敵が見たいと望むような状態、すなわち自らの悪に縛られて自由を失った状態に陥ることを表しています。したがって、この偈の要点は、破戒の者は敵が害するのと同じほどに自分自身を害してしまう、ということにあります。

ダンマパダの注釈書によれば、この偈は、嫉妬心が強く多くの悪行をなしたデーヴァダッタに関して説かれたものです。それらの悪行は積み重なり、ついには彼自身に破滅をもたらしました。そこで仏陀は、破戒はその人を、マールヴァーの蔓が沙羅の木を覆うように覆い尽くす、とたとえられました。破戒の者は、誰かに害されるまでもなく、敵や悪人が彼に対してしようと望むのと同じほどに、自分自身を害してしまうのです。

注目すべきは、マールヴァーの蔓のたとえが、悪はたいてい小さなことから始まり、少しずつ巻きついて、ついにはほどくのが難しくなることを示している点です。戒を破ることも同じで、うっかりや慣れから始まりますが、放っておけば習慣になってしまいます。この格言は、かつて過ちを犯した人を非難しているのではありません。自ら気づいて再び戒を守る人は、その蔓を断ち切ることができるからです。法の体系においては、戒は定と智慧の基礎であり、戒に欠けた人は高い法において進歩することが難しいのです。

日常生活では、小さな学処をたびたびおろそかにする比丘や沙弥は、やがて律を尊ばない者となり、出家の身から退いてしまうこともあります。小さな嘘から始めた生徒は、嘘に嘘を重ねなければならなくなり、ついには誰からも信用されなくなるかもしれません。誰にも知られないだろうと思って初めて不正をした勤め人は、深みにはまり、仕事も名誉も失ってしまうかもしれません。こうした損失はすべて、自らの行いから生じるものです。

ですから私たちは、戒の価値を認めて戒を守り、常に自分の行いを省み、過ちに気づいたらすぐに改め、誤った方向への慣れを育てないようにし、正しい道にとどまるよう念を促してくれる人と交わるべきです。破戒の者は、知らず知らずのうちに自分自身の敵となってしまうからです。格言にあるとおり、「戒のなさに覆われた者は、マールヴァーの蔓が沙羅の木を覆うように、自らを悪人に捕らえられた者のようにしてしまう」のです。

सूक्ति "यस्स अच्चन्तदुस्सील्यं मालुवा सालमिवोत्थतं करोति सो तथत्तानं यथा नं इच्छती दिसो" को अर्थ हो "जसलाई दुःशीलताले ढाक्छ, जसरी मालुवा लहराले साल रूखलाई ढाक्छ, उसले आफूलाई कुनै अपराधीको कैदमा परेजस्तो बनाउँछ।" यो सूक्तिले दुःशील हुनुको, अर्थात् शील नहुनु र शरीर तथा वाणीको आचरण बिग्रिएको हुनुको दोष देखाउँछ। "अच्चन्तदुस्सील्यं" को अर्थ हो अत्यन्त दुःशीलता, वा व्यक्तिलाई पूरै वशमा पार्ने दुःशीलता। "मालुवा" एउटा लहरा हो, जसले ठूला रूखहरूमा बेरिँदै चढ्छ; बढ्दै जाँदा त्यसले रूखलाई यति ढाक्छ कि अन्त्यमा त्यो रूख भाँचिएर ढल्छ। अन्तिम पङ्क्ति "यथा नं इच्छती दिसो" को शाब्दिक अर्थ हो "जस्तो शत्रुले उसका लागि चाहन्छ"। "दिसो" शब्दको अर्थ हो शत्रु वा नराम्रो चिताउने व्यक्ति। पुस्तकले यसको भावार्थ "कुनै अपराधीको कैदमा परेजस्तो" भनी गरेको छ, ताकि दुःशील व्यक्ति शत्रुले देख्न चाहेको अवस्थामा पर्छ, अर्थात् आफ्नै खराबीले बाँधिएको र स्वतन्त्र नभएको हुन्छ भन्ने चित्र देखियोस्। त्यसैले यस गाथाको मुख्य अर्थ यो हो कि दुःशील व्यक्तिले आफूलाई त्यति नै हानि पुर्‍याउन सक्छ जति शत्रुले पुर्‍याउन सक्थ्यो।

धम्मपद अट्ठकथामा यो गाथा देवदत्तको प्रसङ्गमा भनिएको हो, जो ईर्ष्यालु थियो र जसले धेरै खराब कर्म गरेको थियो। ती खराब कर्महरू थुप्रिँदै गएर अन्त्यमा उसैको विनाश ल्याए। त्यसैले भगवान् बुद्धले उपमा दिनुभयो कि दुःशीलताले त्यस्तो व्यक्तिलाई मालुवा लहराले साल रूखलाई ढाकेजस्तै ढाक्छ। दुःशील व्यक्तिले आफूलाई त्यति नै हानि पुर्‍याउँछ जति शत्रु वा अपराधीले उसलाई गर्न चाहन्छ, र यसका लागि अरू कसैले उसलाई हानि पुर्‍याउनु पर्दैन।

ध्यान दिनुपर्ने कुरा के हो भने, मालुवा लहराको उपमाले देखाउँछ कि खराबी प्रायः सानो कुराबाट सुरु हुन्छ र बिस्तारै बेरिँदै जान्छ, यहाँसम्म कि त्यसबाट छुट्न गाह्रो हुन्छ। शीलको उल्लङ्घन पनि त्यस्तै हो: त्यो असावधानी वा बानीबाट सुरु हुन्छ, तर छाडिदिए त्यो स्वभाव बन्छ। यो सूक्तिले कहिल्यै भूल गरेकाहरूको निन्दा गर्दैन, किनकि होस आएर फेरि शील पालन गर्नेले त्यो लहरा काट्न सक्छ। धम्मको वर्गीकरणमा शील समाधि र प्रज्ञाको आधार हो, त्यसैले शील अपूर्ण भएको व्यक्तिलाई उच्च धम्ममा अगाडि बढ्न गाह्रो हुन्छ।

दैनिक जीवनमा, साना शिक्षापदहरूको बारम्बार बेवास्ता गर्ने भिक्षु र सामणेरहरू विनयको सम्मान नगर्ने बन्न सक्छन् र प्रव्रजित जीवनबाट च्युत हुन सक्छन्। सानो झूटबाट सुरु गर्ने विद्यार्थीले झूटमाथि झूट बोल्नुपर्ने हुन सक्छ, यहाँसम्म कि कसैले उसलाई विश्वास गर्दैन। कसैले थाहा पाउँदैन भन्ने सोचेर पहिलो पटक बेइमानी गर्ने कर्मचारी यति गहिरो भासिन सक्छ कि उसले आफ्नो जागिर र प्रतिष्ठा दुवै गुमाउँछ। यी सबै हानि आफ्नै कर्मबाट उत्पन्न हुन्छन्।

त्यसैले हामीले शीलको मूल्य बुझेर त्यसको पालन गर्नुपर्छ, सधैं आफ्नो आचरणको जाँच गरिरहनुपर्छ, भूल भएको थाहा पाउनेबित्तिकै तुरुन्तै सुधार्नुपर्छ, गलत दिशाको बानीलाई बढ्न दिनु हुँदैन, र हामीलाई सही मार्गमा रहन सचेत गराउने व्यक्तिहरूसँग सङ्गत गर्नुपर्छ, किनकि दुःशील व्यक्ति थाहै नपाई आफ्नै शत्रु हुन्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "जसलाई दुःशीलताले ढाक्छ, जसरी मालुवा लहराले साल रूखलाई ढाक्छ, उसले आफूलाई कुनै अपराधीको कैदमा परेजस्तो बनाउँछ।"