พุทธศาสนสุภาษิต

สำหรับวิชากระทู้ธรรม — บาลี คำแปล คัมภีร์ที่มา และคำอธิบายความหมาย เพื่อใช้ศึกษาและเป็นแบบอย่างในการแต่งกระทู้ธรรม

คำอธิบายเป็นเพียงตัวอย่างการตีความ ไม่ใช่เฉลย — ใช้เป็นแนวทางเบื้องต้น และควรศึกษาเพิ่มเติมจากพระไตรปิฎกและคัมภีร์อื่น ๆ

นักธรรม
ธรรมศึกษา (ในประเทศ)
ธรรมศึกษา (ต่างประเทศ)
นักธรรมชั้นเอก · พุทธศาสนสุภาษิต เล่ม ๓ · ๒๑๘ บท · มีคำอธิบายแล้ว ๓ บท
ปุคคลวรรค — หมวดบุคคล
ปุคคลวรรค — หมวดบุคคล · นักธรรมชั้นเอก
บาลี (อักษรไทย)
โสกปริเทวมจฺฉรํ
น ชหนฺติ คิทฺธา มมายิเต
ตสฺมา มุนโย ปริคฺคหํ
หิตฺวา อจรึสุ เขมทสฺสิโน.
Pāli (Roman) ถอดอัตโนมัติ
Sokaparidevamaccharaṃ
Na jahanti giddhā mamāyite
Tasmā munayo pariggahaṃ
Hitvā acariṃsu khemadassino.
คัมภีร์ที่มา : ขุ. สุ. ๒๕/๑๙๓. ขุ. มหา. ๒๙/๑๕๔.
คำแปล : ผู้ติดในสิ่งที่ยึดถือว่าของเรา ย่อมละความโศกเศร้า ความรำพัน และความตระหนี่ไม่ได้ เพราะฉะนั้น มุนีทั้งหลายผู้เห็นความปลอดภัย จึงละความยึดถือไปได้.
日本語 : 「我がもの」と執するものに執着する者は、憂いと悲嘆と物惜しみを捨てられない。ゆえに安穏を見る聖者たちは、所有への執着を捨て去る。
คำแปลทุกภาษา / All languages (9)
ไทยผู้ติดในสิ่งที่ยึดถือว่าของเรา ย่อมละความโศกเศร้า ความรำพัน และความตระหนี่ไม่ได้ เพราะฉะนั้น มุนีทั้งหลายผู้เห็นความปลอดภัย จึงละความยึดถือไปได้.
EnglishOne attached to what is regarded as ‘mine’ cannot abandon sorrow, lamentation and stinginess; therefore the sages, seeing security, leave behind possessiveness.
IndonesiaOrang yang melekat pada apa yang dianggap ‘milikku’ tidak dapat meninggalkan kesedihan, ratap tangis, dan kekikiran; karena itu para muni, yang melihat keamanan, meninggalkan sikap memiliki.
中文着于“我所”之物者，不能舍离忧愁、悲叹与悭吝；故见安稳的牟尼们，舍弃执取而去。
DeutschWer an dem hängt, was er als ‚mein‘ ansieht, kann Kummer, Klage und Geiz nicht aufgeben; darum lassen die Weisen, die Sicherheit sehen, das Besitzergreifen hinter sich.
DanskDen, der hænger ved det, han anser for »mit«, kan ikke opgive sorg, klage og gerrighed; derfor lader de vise, der ser tryghed, ejendomsfølelsen bag sig.
हिन्दीजो ‘मेरा’ मानी हुई वस्तुओं में आसक्त है, वह शोक, विलाप और कृपणता को नहीं छोड़ सकता; इसलिए क्षेम को देखने वाले मुनि ममत्व को छोड़ जाते हैं।
日本語「我がもの」と執するものに執着する者は、憂いと悲嘆と物惜しみを捨てられない。ゆえに安穏を見る聖者たちは、所有への執着を捨て去る。
नेपाली‘मेरो’ ठानेका कुरामा आसक्त हुनेले शोक, विलाप र कञ्जुसीपन छोड्न सक्दैन; त्यसैले क्षेम देख्ने मुनिहरू ममत्व छोडेर जान्छन्।
คำอธิบาย
คำอธิบายของบทนี้อยู่ระหว่างจัดทำและตรวจทาน
« บทก่อนหน้า บทถัดไป »
สุภาษิตในวรรคเดียวกัน — เลือกใช้เป็นกระทู้เชื่อมได้
อกฺโกธโน อนุปนาหี อมกฺขี สุทฺธตํ คโต / สมฺปนฺนทิฏฺฐิ เมธาวี ตํ ชญฺญา อริโย อิติ.
怒らず、怨みを抱かず、軽んじず、清浄に達し、見が完全で、智慧ある者――そのような人を聖者と知れ。
ขุ. ปฏิ. ๓๑/๒๔๑.
อกฺโกธสฺส กุโต โกโธ ทนฺตสฺส สมชีวิโน / สมฺมทญฺญา วิมุตฺตสฺส อุปสนฺตสฺส ตาทิโน.
怒りなく、調えられ、等しく生き、正しく知って解脱し、寂静で安住する者――どこから怒りが来ようか。
ขุ. เถร. ๒๖/๓๓๔.
อจฺฉิทฺทวุตฺตึ เมธาวึ ปญฺญาสีลสมาหิตํ / เนกฺขํ ชมฺโพนทสฺเสว โก ตํ นินฺทิตุมรหติ.
行いに欠けるところなく、智慧と戒に安住し、閻浮檀金の塊のような賢い人を、誰が非難できようか。
ขุ. ธ. ๒๕/๔๕.
อนาคตปฺปชปฺปาย อตีตสฺสานุโสจนา / เอเตน พาลา สุสฺสนฺติ นโฬว หริโต ลุโต.
愚者はまだ来ぬものを思い、過ぎ去ったものを憂えて、刈られた青い葦のようにやつれる。
สํ. ส. ๑๕/๗.
อนุทฺธโต อจปโล นิปโก สํวุตินฺทฺริโย / กลฺยาณมิตฺโต เมธาวี ทุกฺขสฺสนฺตกโร สิยา.
浮つかず、揺らがず、智慧があり、諸根を制し、善き友をもつ賢い人は、苦の終わりをなすことができる。
ขุ. เถร. ๒๖/๓๖๖.
อปฺปสฺสาทา ทุกฺขา กามา อิติ วิญฺญาย ปณฺฑิโต / อปิ ทิพฺเพสุ กาเมสุ รตึ โส นาธิคจฺฉติ.
諸々の欲は楽しみ少なく苦多い。これを知る賢者は、天の欲にさえ心を寄せない。
ขุ. ธ. ๒๕/๔๐.
อสฺสทฺโธ อกตญฺญู จ สนฺธิจฺเฉโท จ โย นโร / หตาวกาโส วนฺตาโส ส เว อุตฺตมโปริโส.
（人の言葉を）信じず、作られざるもの（涅槃）を知り、結び目を断ち、機会を滅ぼし、望みを吐き捨てた人――その人こそ最上の人である。
ขุ. ธ. ๒๕/๒๘.
อโยเค ยุญฺชมตฺตานํ โยคสฺมิญฺจ อโยชยํ / อตฺถํ หิตฺวา ปิยคฺคาหี ปิเหตตฺตานุโยคินํ.
励むべきでないことに励み、励むべきことに励まず、目的を捨てて好むままに執る者は、正しく励む人々を羨む。
ขุ. ธ. ๒๕/๔๓.
อสตญฺจ สตญฺจ ญตฺวา ธมฺมํ / อชฺฌตฺตํ พหิทฺธา จ สพฺพโลเก / เทวมนุสฺเสหิ จ ปูชิโต โย / โส สงฺคชาลมติจฺจ โส มุนิ.
内にも外にも悪人と善人の法を知り、あらゆる世において神々と人々に敬われる者――その人は執着の網を超えた聖者である。
ขุ. สุ. ๒๕/๔๓๒. ขุ. มหา. ๒๙/๔๐๖.
อากาเสว ปทํ นตฺถิ สมโณ นตฺถิ พาหิเร / สงฺขารา สสฺสตา นตฺถิ นตฺถิ พุทฺธานมิญฺชิตํ.
（この教えの）外に沙門はなく、常住の諸行はなく、諸仏に動揺はない。空中に足跡がないように。
ขุ. ธ. ๒๕/๔๙.
อุฏฺฐานวโต สตีมโต สุจิกมฺมสฺส นิสมฺมการิโน / สญฺญตสฺส จ ธมฺมชีวิโน อปฺปมตฺตสฺส ยโสภิวฑฺฒติ.
勤勉で、念があり、行いが清く、よく考えて行い、自制し、法によって生き、不放逸である者の名誉は増す。
ขุ. ธ. ๒๕/๑๘.
อุตฺตมํ ธมฺมตํ ปตฺโต สพฺพโลเก อนตฺถิโก / อาทิตฺตาว ฆรา มุตฺโต มรณสฺมึ น โสจติ.
最上の法に達し、あらゆる世において何も欲しない者は、燃える家から逃れ出た人のように、死において憂えない。
ขุ. เถร. ๒๖/๓๗๐.
อุยฺยุญฺชนฺติ สตีมนฺโต น นิเกเต รมนฺติ เต / หํสาว ปลฺลลํ หิตฺวา โอกโมกํ ชหนฺติ เต.
念ある人々は出て行き、住処を楽しまない。白鳥が泥沼を捨てるように、彼らは住処を捨てる。
ขุ. ธ. ๒๕/๒๗.
กายมุนึ วาจามุนึ เจโตมุนิมนาสวํ / มุนึ โมเนยฺยสมฺปนฺนํ อาหุ สพฺพปหายินํ.
身において静まり、語において静まり、意において静まり、漏なく、智慧を具え、すべてを捨てた者を、賢者は聖者と呼ぶ。
องฺ. ติก. ๒๐/๓๕๒.
กายสุจึ วาจาสุจึ เจโตสุจิมนาสวํ / สุจึ โสเจยฺยสมฺปนฺนํ อาหุ นินฺหาตปาปกํ.
身において清く、語において清く、意において清く、漏なく、清浄を具え、悪を洗い流した者を、賢者は清浄なる者と呼ぶ。
องฺ. ติก. ๒๐/๓๕๒.
โกธโน อุปนาหี จ ปาปมกฺขี จ โย นโร / วิปนฺนทิฏฺฐิ มายาวี ตํ ชญฺญา วสโล อิติ.
怒りっぽく、怨みを抱き、悪をもって他人を軽んじ、見解が壊れ、欺きのある者――そのような者を卑しい者と知れ。
ขุ. สุ. ๒๕/๓๔๙.
ขตฺติยา พฺราหฺมณา เวสฺสา สุทฺทา จณฺฑาลปุกฺกุสา / สพฺเพว โสรตา ทนฺตา สพฺเพว ปรินิพฺพุตา.
王族も婆羅門も庶民も奴隷も賤民も下働きの者もみな、静まり調えられたなら、等しく般涅槃する。
ขุ. ชา. ปกิณฺณก. ๒๗/๓๗๖.
โจรํ หรนฺตํ วาเรนฺติ หรนฺโต สมโณ ปิโย / สมณํ ปุนปฺปุนายนฺตํ อภินนฺทนฺติ ปณฺฑิตา.
賢者は物を持ち去る盗賊を阻むが、物を持ち去る沙門は愛される。賢者はたびたび訪れる沙門を喜んで迎える。
สํ. ส. ๒๕/๖๐.
ชยํ เวรํ ปสวติ ทุกฺขํ เสติ ปราชิโต / อุปสนฺโต สุขํ เสติ หิตฺวา ชยปราชยํ.
勝者は怨みを生み、敗者は苦しんで臥す。勝ち負けを捨てて心静まった者は、安らかに臥す。
ขุ. ธ. ๒๕/๔๒.
ตสฺมา สตญฺจ อสตญฺจ นานา โหติ อิโต คติ / อสนฺโต นิรยํ ยนฺติ สนฺโต สคฺคปรายนา.
（善人の法は悪人には従いがたいゆえに）この世を去った後の善人と悪人の行き先は異なる。悪人は地獄へ、善人は天界へ行く。
ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๔๓๕.
ตสฺมา หิ ธีโร อิธุปฏฺฐิตาสติ / กาเม จ ปาเป จ อเสวมาโน / สหาปิ ทุกฺเขน ชเหยฺย กาเม / ปฏิโสตคามีติ ตมาหุ ปุคฺคลํ.
賢者はこの法と律において念を確立し、欲と悪に親しまず、苦とともに欲を捨てるゆえに、その人は「流れに逆らう者」と呼ばれる。
องฺ. จตุกฺก. ๒๑/๗.
ทุทฺททํ ททมานานํ ทุกฺกรํ กมฺมกุพฺพตํ / อสนฺโต นานุกุพฺพนฺติ สตํ ธมฺโม ทุรนฺวโย.
善人が与えがたいものを与え、なしがたいことをなすとき、悪人はそれに倣うことができない。善人の法は悪人には従いがたいからである。
ขุ. ชา. ทุก. ๒๗/๖๓.
น ชจฺจา วสโล โหติ น ชจฺจา โหติ พฺราหฺมโณ / กมฺมุนา วสโล โหติ กมฺมุนา โหติ พฺราหฺมโณ.
生まれによって卑しいのではなく、生まれによって尊いのでもない。（そうではなく）行いによって卑しく、行いによって尊いのである。
ขุ. สุ. ๒๕/๓๕๒.
นิฏฺฐํ คโต อสนฺตาสี วีตตณฺโห อนงฺคโณ / อจฺฉินฺทิ ภวสลฺลานิ อนฺติโมยํ สมุสฺสโย.
成就（阿羅漢果）に達し、怯えず、渇愛なく、誘惑する煩悩なく、生存へ導く矢を断った者――この身はその最後の身である。
ขุ. ธ. ๒๕/๖๓.
นิลฺโลลุโป นิกฺกุโห นิปฺปิปาโส / นิมฺมกฺโข นิทฺธนฺตกสาวโมโห / นิราสโส สพฺพโลเก ภวิตฺวา / เอโก จเร ขคฺควิสาณกปฺโป.
貪らず、偽らず、渇望せず、軽んぜず、渋液を除くように愚かさを除き、望みなく、全世界を征して、犀の角のように独り歩むべきである。
ขุ. สุ. ๒๕/๓๓๖. ขุ. จู. ๓๐/๓๗๙.
ปาปํ น กยิรา วจสา มนสา / กาเยน วา กิญฺจน สพฺพโลเก / กาเม ปหาย สติมา สมฺปชาโน / ทุกฺขํ น เสเวถ อนตฺถสญฺหิตํ.
あらゆる世において絆となる悪を、身によっても語によっても意によってもなしてはならない。念と正知をもち、諸々の欲を捨てて、無益なものと結びついた苦に親しんではならない。
สํ. ส. ๑๕/๔๒.
มทนิมฺมทนํ โสกนุทํ สํสารปริโมจนํ / สพฺพทุกฺขกฺขยํ มคฺคํ สกฺกจฺจํ ปฏิปชฺชถ.
酔いを醒まし、憂いを除き、輪廻から解き放ち、あらゆる苦の尽きる道を、敬意をもって歩め。
ขุ. พุ. ๓๓/๔๑๕.
มานํ ปหาย สุสมาหิตตฺโต / สุเจตโส สพฺพธิ วิปฺปมุตฺโต / เอโก อรญฺเญ วิหรํ อปฺปมตฺโต / ส มจฺจุเธยฺยสฺส ตเรยฺย ปารํ.
慢を捨て、自らによく安立し、善き心をもち、あらゆる点で解脱し、森に独り住んで不放逸である者――その人は死の領域を渡るであろう。
สํ. ส. ๒๕/๖.
โมสวชฺเช น นิยฺเยถ รูเป เสฺนหํ น กุพฺพเย / มานญฺจ ปริชาเนยฺย สาหสา วิรโต จเร.
偽りの言葉を好んではならず、容色に愛着を抱いてはならない。慢を遍知し、性急さを離れるべきである。
ขุ. สุ. ๒๕/๕๑๘. ขุ. มหา. ๒๙/๕๑๗.
มาเนน วญฺจิตา เส สงฺขาเรสุ สงฺกิลิสฺสมานา เส / ลาภาลาเภน มถิตา สมาธึ นาธิคจฺฉนฺติ.
慢に欺かれ、諸行のうちに汚れ、利得と利得の喪失に苦しめられる者は、三昧に達しない。
ขุ. เถร. ๒๖/๒๘๓.
ยมฺหิ สจฺจญฺจ ธมฺโม จ อหึสา สญฺญโม ทโม / ส เว วนฺตมโล ธีโร โส เถโรติ ปวุจฺจติ.
真実、法、不害、自制、調御のある人――その人こそ智慧あり垢なき者であり、長老と呼ばれる。
ขุ. ธ. ๒๕/๕๐.
ยทา ทุกฺขํ ชรามรณนฺติ ปณฺฑิโต / อวิทฺทสู ยตฺถ สิตา ปุถุชฺชนา / ทุกฺขํ ปริญฺญาย สโต ว ฌายติ / ตโต รตึ ปรมตรํ น วินฺทติ.
賢者が老いと死は苦であると知り、凡夫の拠り所である苦を遍知し、念をもって禅定して住するとき、それにまさる喜びに出会うことはない。
ขุ. เถร. ๒๖/๓๔๔.
ยสฺส ราโค จ โทโส จ มาโน มกฺโข จ ปาติโต / สาสโปริว อารคฺคา ตมหํ พฺรูมิ พฺราหฺมณํ.
針の先から芥子粒が落ちるように、貪・瞋・慢・覆を落とす者――その人をわたしは婆羅門と呼ぶ。
ขุ. ธ. ๒๕/๖๙.
ยสฺสาลยา น วิชฺชนฺติ อญฺญาย อกถงฺกถี / อมโตคธํ อนุปฺปตฺตํ ตมหํ พฺรูมิ พฺราหฺมณํ.
執着なく、知って疑いなく、不死に入り、目的に達した者――その人をわたしは婆羅門と呼ぶ。
ขุ. ธ. ๒๕/๗๐.
เย เกจิ กาเมสุ อสญฺญตา ชนา / อวีตราคา อิธ กามโภคิโน / ปุนปฺปุนํ ชาติชรูปคา หิ เต. / ตณฺหาธิปนฺนา อนุโสตคามิโน.
欲において制せず、貪りを離れず、この世で欲楽を享受する人々――彼らは渇愛に征され、（渇愛の）流れに流されて、くり返し生と老いに至らねばならない。
องฺ. จตุกฺก. ๒๑/๗.
เย จ โข พาลา ทุมฺเมธา ทุมฺมนฺตี โมหปารุตา / ตาทิสา ตตฺถ รชฺชนฺติ มารกฺขิตฺตสฺมิ พนฺธเน.
愚かで、智慧に乏しく、悪しき思いをもち、愚かさに覆われた人々――そのような人は魔の仕掛けた束縛にかかる。
ขุ. เถร. ๒๖/๓๑๒.
เย จ สีเลน สมฺปนฺนา ปญฺญายูปสเม รตา / อารกา วิรตา ธีรา น โหนฺติ ปรปตฺติยา.
戒を具え、智慧によって寂静を喜ぶ智慧ある人々――そのような人々は悪から遠く離れ、他人を信じる必要がない。
ขุ. ชา. จตุกฺก. ๒๗/๑๔๓.
เย ฌานปสุตา ธีรา เนกฺขมฺมูปสเม รตา / เทวาปิ เตสํ ปิหยนฺติ สมฺพุทฺธานํ สตีมตํ.
禅定に励み、出離から生じる寂静を喜ぶ智慧ある人々――神々もまた、そのようによく目覚め、念ある智慧ある人々を好む。
ขุ. ธ. ๒๕/๓๙.
เยสํ ราโค จ โทโส จ อวิชฺชา จ วิราชิตา / ตาที ตตฺถ น รชฺชนฺติ ฉินฺนสุตฺตา อพนฺธนา.
貪・瞋・無明から解脱した者――その人は安定し、綱は断たれ、束縛なく、そこに執着しない。
ขุ. เถร. ๒๖/๓๑๒.
โย จ คุตฺเตน จิตฺเตน สุณาติ ชินสาสนํ / เขเปตฺวา อาสเว สพฺเพ สจฺฉิกตฺวา อกุปฺปตํ / ปปฺปุยฺย ปรมํ สนฺตึ ปรินิพฺพาติ อนาสโว.
守られた心で勝者の教えを聞く者――その人はあらゆる漏を尽くし、不動の法を証し、最上の寂静に達し、漏なく完全に寂滅する。
ขุ. เถร. ๒๖/๓๒๓.
โย เตสุ คุตฺโต วิทิตินฺทฺริโย จเร / ธมฺเม ฐิโต อชฺชวมทฺทเว รโต / สงฺคาติโค สพฺพทุกฺขปฺปหีโน / น ลิมฺปตี ทิฏฺฐสุเตสุ ธีโร.
それらの根を守り、六根を知り、法に住し、正直と柔和を喜び、絡めとる煩悩を超え、あらゆる苦を捨てて歩む者――その堅固な人は、見たもの聞いたものに執着しない。
ขุ. สุ. ๒๕/๓๗๔.
โรสโก กทริโย จ ปาปิจฺโฉ มจฺฉรี สโฐ / อหิริโก อโนตฺตปฺปี ตํ ชญฺญา วสโล อิติ.
怒りっぽく、物惜しみし、悪しき願いをもち、けちで、自慢し、恥なく、悪を恐れない者――そのような者を卑しい者と知れ。
ขุ. สุ. ๒๕/๓๕๑.
ลาภกมฺยา น สิกฺขติ อลาเภ จ น กุปฺปติ / อวิรุทฺโธ จ ตณฺหาย รเส จ นานุคิชฺฌติ.
賢者は利得を望んで学ばず、利得の喪失に苛立たず、渇愛によって好悪を抱かず、味に執着しない。
ขุ. สุ. ๒๕/๕๐๑. ขุ. มหา. ๒๙/๒๘๔.
สงฺขาย โลกสฺมิ ปโรปรานิ / ยสฺสิญฺชิตํ นตฺถิ กุหิญฺจิ โลเก / สนฺโต วิธูโม อนีโฆ นิราโส / อตาริ โส ชาติชรนฺติ พฺรูมิ.
世における高きと低きを考察して、世のいかなる対象にも動揺しない者――その人は寂静で、（煩悩の）煙なく、苦なく、渇愛を離れ、生と老いを渡り越えたとわたしは説く。
องฺ. ติก. ๒๐/๑๖๙.
สพฺพทา เว สุขํ เสติ พฺราหฺมโณ ปรินิพฺพุโต / โย น ลิมฺปติ กาเมสุ สีติภูโต นิรูปธิ.
涼やかで、依り所なく、欲に執着しない者――その人は婆羅門であり、寂滅した者であり、つねに安楽に住する。
สํ. ส. ๑๕/๓๑๒.
สพฺพโส นามรูปสฺมึ ยสฺส นตฺถิ มมายิตํ / อสตา จ น โสจติ ส เว ภิกฺขูติ วุจฺจติ.
名色に対していかなる点でも「我がもの」という執着がなく、存在しない名色を憂えない者――その人こそ比丘と呼ばれる。
ขุ. ธ. ๒๕/๖๕.
สพฺพา อาสตฺติโย เฉตฺวา วิเนยฺย หทเย ทรํ / อุปสนฺโต สุขํ เสติ สนฺตึ ปปฺปุยฺย เจตโส.
あらゆる執着を断ち、心の苛立ちを鎮めた者――その人は心の寂静に達し、静まって安楽に住する。
องฺ. ติก. ๒๐/๑๗๕.
สพฺเพสุ กาเมสุ โย วีตราโค / อากิญฺจญฺญํ นิสฺสิโต หิตฺวมญฺญํ / สญฺญาวิโมกฺเข ปรเมธิมุตฺโต / ติฏฺเฐยฺย โส ตตฺถ อนานุยายี.
あらゆる欲への執着を離れ、他の禅を超え、無所有処定に依り、勝れた想の解脱に心を向ける者――その人は退くことなく無所有処定にとどまることができる。
ขุ. สุ. ๒๕/๕๓๘. ขุ. จู. ๓๐/๑๓๓.
ส วีตราโค ส วิเนยฺย โทสํ / เมตฺตจิตฺตํ ภาเวยฺย อปฺปมาณํ / สพฺเพสุ ภูเตสุ นิธาย ทณฺฑํ / อนินฺทิโต พฺรหฺมมุเปติ ฐานํ.
貪りを離れ、瞋恚を除いた者は、無量の慈しみの心を修すべきである。すべての生きものに対する暴力を捨てて、その人は非難されず、勝れた処に至る。
ขุ. ชา. จตฺตาฬีส. ๒๗/๕๔๒.
โส อุภนฺตมภิญฺญาย มชฺเฌ มนฺตา น ลิมฺปติ / ตํ พฺรูมิ มหาปุริโสติ โส อิธ สิพฺพินิมจฺจคา.
その（煩悩を滅し尽くし動揺のない）人は、両極を知って、智慧によって中間にも執着しない。その人をわたしは大人と呼ぶ。その人はこの世において心を縫い合わせる渇愛を捨てた。
ขุ. สุ. ๒๕/๕๓๒. ขุ. จู. ๓๐/๓๕.
โสจติ ปุตฺเตหิ ปุตฺติมา / โคมิโก โคหิ ตเถว โสจติ / อุปธีหิ นรสฺส โสจนา / น หิ โส โสจติ โย นิรูปธิ.
子のある者は子ゆえに憂え、牛のある者もまた牛ゆえに憂える。人は依り所ゆえに憂える。依り所のない者は、決して憂えない。
สํ. ส. ๑๕/๙.
บาลีอักษรโรมันถอดจากอักษรไทยโดยอัตโนมัติ · คำอธิบายแสดงเฉพาะบทที่ผ่านการตรวจทานแล้ว
ฝึกแต่งกระทู้ธรรม แบบฝึกท่องจำ ปัญหาธรรมศึกษาย้อนหลัง หน้าหลัก