พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ททมาโน ปิโย โหติ” แปลว่า “ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก” คำว่า “ผู้ให้” ในพุทธศาสนสุภาษิตนี้ หมายถึงผู้ที่มีความเสียสละเป็นนิสัย พร้อมจะแบ่งปันสิ่งที่ตนมีเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น ส่วนคำว่า “ย่อมเป็นที่รัก” หมายความว่าย่อมได้รับความรักใคร่ ความเอ็นดู และความปรารถนาดีจากผู้คนรอบข้าง พุทธภาษิตนี้ชี้ให้เห็นกฎธรรมชาติข้อหนึ่งว่า ความรักของผู้อื่นไม่อาจเรียกร้องหรือบังคับเอาได้ แต่ย่อมเกิดขึ้นเองต่อผู้ที่ให้

เหตุที่ผู้ให้เป็นที่รัก เพราะมนุษย์ทุกคนปรารถนาความสุขและไม่ต้องการความทุกข์ ผู้ใดทำให้เขามีความสุข ช่วยให้เขาพ้นจากความลำบาก เขาย่อมรักผู้นั้น ตรงกันข้าม คนที่เอาแต่รับ ไม่เคยให้ และคอยเอาเปรียบผู้อื่น แม้จะมีทรัพย์หรืออำนาจมากเพียงใด ก็อาจมีคนอยู่รอบตัวเพียงเพราะหวังผลประโยชน์ เมื่อผลประโยชน์หมดไป คนเหล่านั้นก็จากไป ความรักที่เกิดจากการให้ด้วยใจจริงจึงมั่นคงกว่าความรักที่ซื้อด้วยอำนาจหรือผลประโยชน์

ตัวอย่างเช่น พ่อแม่ที่ให้ความรัก ความเอาใจใส่ และการอบรมแก่ลูกมาตลอดชีวิต ย่อมเป็นที่รักของลูกยิ่งกว่าผู้ใด พี่ที่แบ่งของเล่นหรือขนมให้น้อง และคอยปกป้องน้องเมื่อมีภัย ย่อมเป็นที่รักของน้อง พนักงานที่ยิ้มแย้มและให้บริการด้วยน้ำใจ ย่อมเป็นที่รักของลูกค้า แม้เพียงการให้รอยยิ้มและคำพูดที่อ่อนโยน ก็ทำให้เราเป็นที่รักของผู้อื่นได้โดยไม่ต้องเสียทรัพย์แม้แต่น้อย

ผู้ที่ต้องการเป็นที่รักจึงควรถามตนเองอยู่เสมอว่า วันนี้เราได้ให้อะไรแก่ผู้อื่นบ้าง แล้วหมั่นให้ตามโอกาสและกำลังของตน การให้เช่นนี้เป็นทั้งบุญกุศลและเป็นเสน่ห์ที่แท้จริงของมนุษย์ สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ผู้ให้ย่อมเป็นที่รัก”

The saying "dadamāno piyo hoti" means "One who gives is loved." The words "one who gives" in this saying mean one who has self-sacrifice as a habit and is ready to share what he has for the benefit of others. The words "is loved" mean that he receives affection, kindness and goodwill from the people around him. This saying of the Buddha points to a law of nature: the love of others cannot be demanded or forced, but arises of its own accord towards one who gives.

The reason one who gives is loved is that all human beings wish for happiness and do not want suffering. Whoever makes them happy and helps them out of difficulty, they love that person. Conversely, those who only take, never give, and keep taking advantage of others, no matter how much wealth or power they have, may have people around them only because those people hope for some benefit. When the benefit runs out, those people leave. Love that arises from sincere giving is therefore more stable than love bought with power or benefits.

For example, parents who have given love, care and upbringing to their children throughout their lives are loved by their children more than anyone else. An elder brother or sister who shares toys or snacks with the younger ones and protects them when there is danger is loved by the younger ones. An employee who smiles and serves with kindness is loved by the customers. Even merely giving a smile and gentle words can make us loved by others without spending any wealth at all.

Those who wish to be loved should therefore always ask themselves, "What have I given to others today?" and diligently give according to their opportunities and means. Such giving is both merit and the true charm of a human being, just as the saying goes: "One who gives is loved."

Kata mutiara "dadamāno piyo hoti" berarti "Orang yang memberi akan dicintai." Kata "orang yang memberi" dalam kata mutiara ini berarti orang yang memiliki sifat rela berkorban sebagai kebiasaan, siap membagikan apa yang dimilikinya demi manfaat orang lain. Adapun kata "akan dicintai" berarti akan menerima rasa sayang, kasih, dan harapan baik dari orang-orang di sekitarnya. Sabda Sang Buddha ini menunjukkan satu hukum alam, yaitu bahwa cinta dari orang lain tidak dapat dituntut atau dipaksakan, tetapi timbul dengan sendirinya terhadap orang yang memberi.

Orang yang memberi dicintai karena setiap manusia menginginkan kebahagiaan dan tidak menginginkan penderitaan. Siapa pun yang membuat seseorang berbahagia dan membantunya terbebas dari kesulitan, orang itu tentu mencintainya. Sebaliknya, orang yang hanya menerima, tidak pernah memberi, dan terus mengambil keuntungan dari orang lain, meskipun memiliki harta atau kekuasaan sebesar apa pun, mungkin dikelilingi orang hanya karena mereka mengharapkan keuntungan. Ketika keuntungan itu habis, orang-orang itu pun pergi. Karena itu, cinta yang timbul dari memberi dengan tulus lebih kokoh daripada cinta yang dibeli dengan kekuasaan atau keuntungan.

Sebagai contoh, orang tua yang memberikan cinta, perhatian, dan didikan kepada anaknya sepanjang hidup tentu dicintai oleh anaknya lebih daripada siapa pun. Kakak yang membagikan mainan atau makanan ringan kepada adiknya dan selalu melindungi adiknya ketika ada bahaya tentu dicintai oleh adiknya. Pegawai yang murah senyum dan melayani dengan tulus tentu disukai oleh pelanggan. Bahkan hanya dengan memberikan senyuman dan ucapan yang lembut, kita dapat dicintai oleh orang lain tanpa perlu mengeluarkan harta sedikit pun.

Karena itu, orang yang ingin dicintai hendaknya selalu bertanya kepada dirinya sendiri, apa yang telah kita berikan kepada orang lain hari ini, lalu rajin memberi sesuai dengan kesempatan dan kemampuannya. Memberi seperti ini merupakan jasa kebajikan sekaligus daya tarik sejati seorang manusia, sesuai dengan kata mutiara: "Orang yang memberi akan dicintai."

格言“dadamāno piyo hoti”意为“布施者为人所爱。”这句格言中的“布施者”，是指惯于舍己、随时愿意分享自己所有以利益他人的人；而“为人所爱”，是指得到周围人们的喜爱、疼爱与善意。这句佛语指出了一条自然法则：他人的爱是无法要求或强迫得来的，却会自然地向布施者生起。

布施者之所以为人所爱，是因为每个人都希求快乐、不想要痛苦。谁使他快乐、帮助他脱离困苦，他就会爱谁。相反地，只知索取、从不给予、总是占别人便宜的人，无论拥有多少财富或权力，身边的人也可能只是为了利益而围绕着他；一旦利益没有了，这些人就会离去。因此，由真心布施而生起的爱，比用权力或利益买来的爱更加稳固。

例如，一生都给予孩子爱、关怀和教养的父母，必定比任何人都更受孩子的爱戴。把玩具或零食分给弟妹、并在有危险时保护弟妹的兄姐，必定为弟妹所爱。面带微笑、以热心服务的员工，必定为顾客所喜爱。即使只是给予微笑和温和的话语，也能使我们为他人所爱，而丝毫不必花费钱财。

因此，希望为人所爱的人，应当经常问自己：“今天我给予了别人什么？”然后按照机会和能力勤于给予。这样的布施既是功德，也是人真正的魅力，正如格言所说：“布施者为人所爱。”

Der Spruch „dadamāno piyo hoti“ bedeutet „Wer gibt, ist beliebt.“ Die Worte „wer gibt“ bezeichnen in diesem Spruch einen Menschen, dem Opferbereitschaft zur Gewohnheit geworden ist und der bereit ist, das, was er hat, zum Nutzen anderer zu teilen. Die Worte „ist beliebt“ bedeuten, dass er Zuneigung, Wohlwollen und gute Wünsche von den Menschen in seiner Umgebung empfängt. Dieses Wort des Buddha weist auf ein Naturgesetz hin: Die Liebe anderer lässt sich weder einfordern noch erzwingen, sondern sie entsteht von selbst gegenüber dem, der gibt.

Wer gibt, ist beliebt, weil alle Menschen sich Glück wünschen und kein Leid wollen. Wer ihnen Glück bringt und ihnen aus Schwierigkeiten hilft, den lieben sie. Umgekehrt hat jemand, der nur nimmt, nie gibt und andere ständig übervorteilt, vielleicht Menschen um sich, so viel Besitz oder Macht er auch haben mag, doch nur, weil sie sich einen Vorteil erhoffen; ist der Vorteil dahin, gehen diese Menschen fort. Die Liebe, die aus aufrichtigem Geben entsteht, ist daher beständiger als eine Liebe, die mit Macht oder Vorteilen erkauft wird.

Eltern zum Beispiel, die ihren Kindern ihr ganzes Leben lang Liebe, Fürsorge und Erziehung gegeben haben, sind ihren Kindern lieber als irgendjemand sonst. Ein älteres Geschwister, das Spielzeug oder Süßigkeiten mit dem jüngeren teilt und es in Gefahr beschützt, ist bei dem jüngeren beliebt. Ein Angestellter, der freundlich lächelt und mit Hilfsbereitschaft bedient, ist bei den Kunden beliebt. Schon ein Lächeln und freundliche Worte zu schenken, macht uns bei anderen beliebt, ohne dass wir auch nur das Geringste an Besitz aufwenden müssen.

Wer beliebt sein möchte, sollte sich daher stets fragen: Was habe ich heute anderen gegeben? Und er sollte fleißig geben, je nach Gelegenheit und nach seinen Kräften. Ein solches Geben ist sowohl Verdienst als auch der wahre Zauber des Menschen, so wie der Spruch sagt: „Wer gibt, ist beliebt.“

Ordsproget „dadamāno piyo hoti“ betyder „Den, der giver, er afholdt.“ Udtrykket „den, der giver“ betyder her et menneske, der har opofrelse som sin natur og er rede til at dele det, han har, til gavn for andre. Udtrykket „er afholdt“ betyder at modtage kærlighed, hengivenhed og velvilje fra menneskene omkring sig. Dette buddhaord peger på en naturlov: Andres kærlighed kan ikke kræves eller tvinges frem, men opstår af sig selv over for den, der giver.

Grunden til, at den, der giver, er afholdt, er, at alle mennesker ønsker lykke og ikke ønsker lidelse. Den, der gør andre lykkelige og hjælper dem ud af vanskeligheder, bliver elsket af dem. Omvendt kan den, der kun tager, aldrig giver og altid udnytter andre, uanset hvor meget rigdom eller magt han har, have folk omkring sig blot fordi de håber på fordele, og når fordelene hører op, går disse mennesker deres vej. Den kærlighed, der opstår ved at give af oprigtigt hjerte, er derfor mere stabil end den kærlighed, der købes med magt eller fordele.

For eksempel er forældre, der hele livet har givet deres børn kærlighed, omsorg og opdragelse, mere elsket af deres børn end nogen anden. En ældre søskende, der deler legetøj eller slik med sine yngre søskende og beskytter dem, når der er fare, er elsket af dem. En medarbejder, der smiler og betjener kunderne med venlighed, er afholdt af kunderne. Selv blot at give et smil og venlige ord kan gøre os afholdt af andre uden at koste den mindste smule penge.

Den, der ønsker at være afholdt, bør derfor altid spørge sig selv, hvad han har givet til andre i dag, og flittigt give efter lejlighed og evne. En sådan givning er både fortjeneste og menneskets sande tiltrækningskraft, sådan som ordsproget siger: „Den, der giver, er afholdt.“

सूक्ति "ददमानो पियो होति" का अर्थ है "देने वाला प्रिय होता है।" इस सूक्ति में "देने वाला" शब्द का अर्थ है वह व्यक्ति जिसका स्वभाव त्यागमय है और जो दूसरों के हित के लिए अपनी वस्तुएँ बाँटने को तत्पर रहता है; और "प्रिय होता है" का अर्थ है कि उसे आसपास के लोगों से स्नेह, वात्सल्य और शुभकामना प्राप्त होती है। यह बुद्ध-वचन प्रकृति के एक नियम की ओर संकेत करता है: दूसरों का प्रेम माँगकर या बलपूर्वक प्राप्त नहीं किया जा सकता, बल्कि वह देने वाले के प्रति अपने-आप उत्पन्न होता है।

देने वाला इसलिए प्रिय होता है क्योंकि हर मनुष्य सुख चाहता है और दुःख नहीं चाहता। जो कोई उसे सुखी बनाता है और कठिनाई से निकलने में सहायता करता है, वह उससे प्रेम करता है। इसके विपरीत, जो व्यक्ति केवल लेता है, कभी देता नहीं और सदा दूसरों का लाभ उठाता है, उसके पास चाहे कितना भी धन या अधिकार हो, उसके आसपास लोग केवल स्वार्थ की आशा से हो सकते हैं; और जब स्वार्थ समाप्त हो जाता है, तो वे लोग चले जाते हैं। अतः सच्चे मन से देने से उत्पन्न प्रेम, अधिकार या स्वार्थ से खरीदे गए प्रेम से अधिक स्थिर होता है।

उदाहरण के लिए, जो माता-पिता जीवन भर अपनी संतान को प्रेम, देखभाल और शिक्षा देते हैं, वे संतान को किसी भी अन्य से अधिक प्रिय होते हैं। जो बड़ा भाई या बहन अपने खिलौने या मिठाई छोटे भाई-बहन के साथ बाँटता है और संकट के समय उनकी रक्षा करता है, वह उनका प्रिय होता है। जो कर्मचारी मुस्कुराते हुए उदारता से सेवा करता है, वह ग्राहकों का प्रिय होता है। केवल एक मुस्कान और कोमल वचन देना भी, बिना थोड़ा-सा धन खर्च किए, हमें दूसरों का प्रिय बना सकता है।

इसलिए जो प्रिय बनना चाहता है, उसे सदा स्वयं से पूछना चाहिए कि "आज मैंने दूसरों को क्या दिया?" और फिर अवसर तथा सामर्थ्य के अनुसार लगन से देना चाहिए। ऐसा देना पुण्य भी है और मनुष्य का सच्चा आकर्षण भी, जैसा कि सूक्ति कहती है: "देने वाला प्रिय होता है।"

「ダダマーノー・ピヨー・ホーティ」という格言は、「与える人は愛される」という意味です。この格言における「与える人」とは、手放すことが習慣となっていて、自分の持っているものを他の人の利益のために進んで分かち合う人を意味します。また「愛される」とは、周りの人々から慕われ、かわいがられ、幸せを願われることを意味します。この仏陀の言葉は、自然の法則の一つを示しています。すなわち、他の人からの愛は、要求したり強制したりして得られるものではなく、与える人に対しておのずと生じるものだということです。

与える人が愛される理由は、人は誰でも幸せを望み、苦しみを望まないからです。自分を幸せにしてくれる人、苦しい状況から救ってくれる人を、人は愛するものです。反対に、受け取ってばかりで一度も与えず、他の人を利用してばかりいる人は、どれほど多くの財や権力をもっていても、利益目当ての人々が周りにいるだけかもしれません。利益がなくなれば、そうした人々は去っていきます。ですから、誠実な心で与えることから生まれる愛は、権力や利益で買った愛よりも確かなものなのです。

たとえば、生涯にわたって子どもに愛情と心配りと教育を与えてきた両親は、子どもにとって誰よりも愛しい存在です。弟や妹におもちゃやお菓子を分けてあげ、危ないときには守ってあげる兄や姉は、弟や妹から慕われます。笑顔で思いやりをもって接客する店員は、お客から好かれます。笑顔や優しい言葉を与えるだけでも、少しも財を費やすことなく、私たちは他の人から愛されることができるのです。

ですから、愛されたいと願う人は、「今日、自分は他の人に何を与えただろうか」と常に自分に問いかけ、機会と自分の力に応じて努めて与えるべきです。このように与えることは功徳であるとともに、人間の本当の魅力でもあります。格言にあるとおり、「与える人は愛される」なのです。

सूक्ति "ददमानो पियो होति" को अर्थ हो "दिने व्यक्ति प्रिय हुन्छ।" यो सूक्तिमा "दिने व्यक्ति" भन्नाले त्यागलाई स्वभाव बनाएको, आफूसँग भएको कुरा अरूको हितका लागि बाँड्न सधैं तयार रहने व्यक्ति बुझिन्छ। "प्रिय हुन्छ" को अर्थ वरिपरिका मानिसहरूबाट माया, स्नेह र शुभकामना पाउँछ भन्ने हो। यो बुद्धवचनले एउटा प्राकृतिक नियम देखाउँछ: अरूको माया माग्न वा जबरजस्ती लिन सकिँदैन, तर दिने व्यक्तिप्रति त्यो आफैं उत्पन्न हुन्छ।

दिने व्यक्ति प्रिय हुनुको कारण के हो भने हरेक मानिस सुख चाहन्छ र दुःख चाहँदैन। जसले उसलाई सुखी बनाउँछ र कठिनाइबाट मुक्त हुन सहयोग गर्छ, उसलाई ऊ माया गर्छ। यसको विपरीत, लिने मात्र गर्ने, कहिल्यै नदिने र अरूको फाइदा उठाइरहने व्यक्तिसँग जतिसुकै धन वा शक्ति भए पनि, उसको वरिपरि मानिसहरू स्वार्थको आशाले मात्र बसेका हुन सक्छन्। स्वार्थ सकिएपछि ती मानिसहरू छोडेर जान्छन्। त्यसैले इमानदार मनले दिनुबाट उत्पन्न हुने माया शक्ति वा स्वार्थले किनिएको मायाभन्दा बढी स्थिर हुन्छ।

उदाहरणका लागि, जीवनभर छोराछोरीलाई माया, ध्यान र शिक्षा-दीक्षा दिने आमाबुबा छोराछोरीका लागि अरू जोसुकैभन्दा बढी प्रिय हुन्छन्। भाइबहिनीलाई खेलौना वा खाजा बाँड्ने र खतरा आउँदा उनीहरूको रक्षा गर्ने दाजुदिदी भाइबहिनीका प्रिय हुन्छन्। मुस्कुराउँदै सद्भावका साथ सेवा दिने कर्मचारी ग्राहकहरूको प्रिय हुन्छ। मुस्कान र कोमल वचन दिनु मात्रले पनि, अलिकति पनि धन खर्च नगरी, हामी अरूको प्रिय बन्न सक्छौं।

त्यसैले प्रिय बन्न चाहनेले आज मैले अरूलाई के-के दिएँ भनी सधैं आफैंलाई सोध्नुपर्छ, र अवसर तथा क्षमताअनुसार निरन्तर दिइरहनुपर्छ। यस्तो दान पुण्य पनि हो र मानिसको साँचो आकर्षण पनि हो, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "दिने व्यक्ति प्रिय हुन्छ।"