พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ทเทยฺย ปุริโส ทานํ” แปลว่า “คนควรให้ของที่ควรให้” สุภาษิตนี้สอนว่า คนควรให้ของที่ควรให้ ข้อความนี้มีความหมายสองชั้น ชั้นแรกเป็นคำชักชวนว่า มนุษย์ควรเป็นผู้ให้ ไม่ควรเป็นคนตระหนี่ เพราะการให้เป็นคุณธรรมเบื้องต้นของความเป็นคนดี ชั้นที่สองเป็นเครื่องเตือนว่า สิ่งที่ให้ต้องเป็นของที่ควรให้ คือเป็นของที่ได้มาโดยสุจริต และเป็นประโยชน์แก่ผู้รับ ไม่ใช่สิ่งที่นำโทษหรือความเสื่อมมาให้

ของที่ควรให้ ได้แก่ สิ่งที่ได้มาด้วยความสุจริต สิ่งที่ช่วยบรรเทาความทุกข์ เช่น อาหาร ยารักษาโรค เครื่องนุ่งห่ม ที่อยู่อาศัย รวมทั้งความรู้ คำแนะนำที่ถูกต้อง และธรรมะ ส่วนของที่ไม่ควรให้ ได้แก่ สิ่งที่ได้มาโดยการลักขโมยหรือฉ้อโกง สิ่งที่เป็นเหตุแห่งความประมาทและความเสื่อม เช่น สุรา ยาเสพติด อาวุธที่ใช้ทำร้ายผู้อื่น หรือการให้ที่ทำให้ผู้รับเกียจคร้านไม่พึ่งตนเอง การให้ของที่ไม่ควรให้ แม้ผู้ให้จะมีเจตนาดี ก็อาจก่อความเสียหายแก่ผู้รับและสังคมได้

ในชีวิตจริง ผู้ที่ต้องการเลี้ยงฉลองให้เพื่อน ควรเลือกเลี้ยงอาหารที่ดีมีประโยชน์ มากกว่าการเลี้ยงสิ่งมึนเมา ผู้ที่อยากช่วยเหลือญาติที่ตกงาน ควรช่วยหางานหรือให้ทุนประกอบอาชีพ มากกว่าให้เงินใช้จ่ายไปวัน ๆ จนเขาไม่ขวนขวายหาเลี้ยงตัวเอง พ่อแม่ที่รักลูก ควรให้การศึกษาและการอบรมที่ดีแก่ลูก ซึ่งมีค่ากว่าการตามใจให้ทุกอย่างที่ลูกขอ

การให้จึงเป็นทั้งคุณธรรมและศิลปะ ต้องมีทั้งใจที่เสียสละและปัญญาที่รู้ว่าสิ่งใดควรให้ สิ่งใดไม่ควรให้ ผู้ที่ให้ถูกต้องย่อมได้บุญและได้ช่วยผู้อื่นอย่างแท้จริง สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “คนควรให้ของที่ควรให้”

The saying "dadeyya puriso dānaṃ" means "One should give what ought to be given." This saying teaches that one should give what ought to be given. This statement has two levels of meaning. The first level is an encouragement: human beings should be givers and should not be stingy, because giving is the basic virtue of being a good person. The second level is a warning: what is given must be something that ought to be given, that is, something obtained honestly and beneficial to the receiver, not something that brings harm or decline.

Things that ought to be given include things obtained honestly and things that help to relieve suffering, such as food, medicine, clothing and shelter, as well as knowledge, right advice and the Dhamma. Things that ought not to be given include things obtained by theft or fraud, things that are causes of heedlessness and decline, such as alcohol, drugs and weapons used to harm others, or giving that makes the receiver lazy and not self-reliant. Giving what ought not to be given, even if the giver has good intentions, may cause damage to the receiver and to society.

In real life, one who wants to throw a celebration for friends should choose to treat them to good and wholesome food rather than to intoxicants. One who wants to help a relative who has lost his job should help him find work or give him capital to earn a living, rather than giving him money to spend from day to day until he makes no effort to support himself. Parents who love their children should give them good education and upbringing, which is worth more than indulging them by giving them everything they ask for.

Giving is therefore both a virtue and an art. It requires both a mind of self-sacrifice and the wisdom to know what ought to be given and what ought not to be given. One who gives rightly gains merit and truly helps others, just as the saying goes: "One should give what ought to be given."

Kata mutiara "dadeyya puriso dānaṃ" berarti "Seseorang hendaknya memberikan apa yang patut diberikan." Kata mutiara ini mengajarkan bahwa seseorang hendaknya memberikan apa yang patut diberikan. Pernyataan ini memiliki dua lapis makna. Lapis pertama adalah ajakan bahwa manusia hendaknya menjadi orang yang memberi, dan hendaknya tidak menjadi orang yang kikir, karena memberi adalah kebajikan dasar dari menjadi orang yang baik. Lapis kedua adalah peringatan bahwa apa yang diberikan haruslah sesuatu yang patut diberikan, yaitu sesuatu yang diperoleh dengan jujur dan bermanfaat bagi si penerima, bukan sesuatu yang membawa bahaya atau kemerosotan.

Barang yang patut diberikan adalah sesuatu yang diperoleh dengan jujur, sesuatu yang membantu meringankan penderitaan, seperti makanan, obat-obatan, pakaian, dan tempat tinggal, termasuk juga pengetahuan, nasihat yang benar, dan Dhamma. Adapun barang yang tidak patut diberikan adalah sesuatu yang diperoleh dengan mencuri atau menipu, sesuatu yang menjadi sebab kelengahan dan kemerosotan, seperti minuman keras, narkoba, senjata yang digunakan untuk mencelakai orang lain, atau pemberian yang membuat si penerima malas dan tidak bergantung pada dirinya sendiri. Memberikan barang yang tidak patut diberikan, meskipun si pemberi memiliki niat baik, dapat menimbulkan kerugian bagi si penerima dan bagi masyarakat.

Dalam kehidupan nyata, orang yang ingin menjamu teman-temannya dalam suatu perayaan hendaknya memilih untuk menjamu dengan makanan yang baik dan bermanfaat, daripada menjamu dengan minuman yang memabukkan. Orang yang ingin membantu kerabatnya yang kehilangan pekerjaan hendaknya membantu mencarikan pekerjaan atau memberikan modal usaha, daripada memberikan uang untuk dihabiskan dari hari ke hari hingga ia tidak berusaha mencari nafkah sendiri. Orang tua yang mencintai anaknya hendaknya memberikan pendidikan dan didikan yang baik kepada anaknya, yang lebih berharga daripada menuruti dan memberikan segala sesuatu yang diminta anaknya.

Karena itu, memberi adalah suatu kebajikan sekaligus suatu seni, yang harus disertai baik oleh hati yang rela berkorban maupun oleh kebijaksanaan yang mengetahui apa yang patut diberikan dan apa yang tidak patut diberikan. Orang yang memberi dengan benar tentu memperoleh jasa kebajikan dan benar-benar telah menolong orang lain, sesuai dengan kata mutiara: "Seseorang hendaknya memberikan apa yang patut diberikan."

格言“dadeyya puriso dānaṃ”意为“人应当施予应当施予之物。”这句格言教导：人应当施予应当施予之物。这句话有两层意义：第一层是劝勉，人应当成为布施者，不应当悭吝，因为布施是做一个好人最基本的德行；第二层是提醒，所施之物必须是应当施予之物，也就是以正当方式得来、并且对受者有益的东西，而不是带来过患或堕落的东西。

应当施予之物，包括以正当方式得来的东西，以及能减轻痛苦的东西，例如饮食、药品、衣服、住所，还有知识、正确的建议和佛法。至于不应当施予之物，则包括通过偷盗或欺诈得来的东西，以及导致放逸和堕落的东西，例如酒、毒品、用来伤害他人的武器，或是使受者变得懒惰、不能自立的给予。施予不应当施予之物，即使施者的本意是好的，也可能对受者和社会造成损害。

在现实生活中，想要请朋友庆祝的人，应当选择请吃美好而有益的食物，而不是请喝令人迷醉的东西。想要帮助失业亲戚的人，应当帮他找工作或给他谋生的资金，而不是给他钱让他一天天花掉，以致他不再努力养活自己。爱孩子的父母，应当给孩子良好的教育和教养，这比顺从孩子、给他所要求的一切更有价值。

因此，布施既是德行，也是艺术，必须既有舍离的心，又有知道什么应当给、什么不应当给的智慧。布施得正确的人，必定得到功德，也真正地帮助了他人，正如格言所说：“人应当施予应当施予之物。”

Der Spruch „dadeyya puriso dānaṃ“ bedeutet „Der Mensch soll geben, was zu geben angemessen ist.“ Dieser Spruch lehrt, dass der Mensch geben soll, was zu geben angemessen ist. Diese Aussage hat eine zweifache Bedeutung. Auf der ersten Ebene ist sie eine Aufforderung: Der Mensch soll ein Gebender sein und nicht geizig, denn das Geben ist die grundlegende Tugend eines guten Menschen. Auf der zweiten Ebene ist sie eine Mahnung: Was man gibt, muss etwas sein, das zu geben angemessen ist, das heißt, es muss auf redliche Weise erworben sein und dem Empfänger nützen, und es darf ihm keinen Schaden und keinen Niedergang bringen.

Zu den Dingen, die zu geben angemessen ist, gehören Dinge, die auf redliche Weise erworben wurden, und Dinge, die Leiden lindern, zum Beispiel Nahrung, Arznei, Kleidung und Unterkunft, sowie Wissen, richtiger Rat und der Dhamma. Zu den Dingen, die zu geben nicht angemessen ist, gehören Dinge, die durch Diebstahl oder Betrug erworben wurden, Dinge, die Ursache von Nachlässigkeit und Niedergang sind, zum Beispiel Alkohol, Drogen und Waffen, mit denen man anderen schadet, oder ein Geben, das den Empfänger träge macht, sodass er sich nicht mehr auf sich selbst verlässt. Das Geben dessen, was zu geben nicht angemessen ist, kann dem Empfänger und der Gesellschaft Schaden zufügen, selbst wenn der Gebende gute Absichten hat.

Im wirklichen Leben sollte, wer seine Freunde zu einer Feier einladen möchte, sie lieber mit gutem und bekömmlichem Essen bewirten als mit berauschenden Getränken. Wer einem arbeitslosen Verwandten helfen möchte, sollte ihm lieber helfen, Arbeit zu finden, oder ihm ein Startkapital für einen Erwerb geben, als ihm Geld für die täglichen Ausgaben zu geben, bis er sich nicht mehr bemüht, seinen eigenen Lebensunterhalt zu verdienen. Eltern, die ihre Kinder lieben, sollten ihnen eine gute Bildung und Erziehung geben, was wertvoller ist, als ihnen nachzugeben und ihnen alles zu geben, worum sie bitten.

Das Geben ist daher sowohl eine Tugend als auch eine Kunst: Es braucht ein opferbereites Herz und eine Weisheit, die weiß, was zu geben angemessen ist und was nicht. Wer richtig gibt, erwirbt Verdienst und hilft anderen wahrhaftig, so wie der Spruch sagt: „Der Mensch soll geben, was zu geben angemessen ist.“

Ordsproget „dadeyya puriso dānaṃ“ betyder „Et menneske bør give det, der bør gives.“ Ordsproget lærer, at et menneske bør give det, der bør gives. Denne sætning har to lag af betydning. Det første lag er en opfordring: Mennesker bør være givere og ikke være gerrige, fordi det at give er den grundlæggende dyd i det at være et godt menneske. Det andet lag er en påmindelse om, at det, man giver, skal være noget, der bør gives, det vil sige noget, der er erhvervet ærligt og er til gavn for modtageren, og ikke noget, der bringer skade eller forfald.

Det, der bør gives, er ting, der er erhvervet ærligt, og ting, der lindrer lidelse, såsom mad, medicin, klæder og husly, samt viden, rigtige råd og Dhamma. Det, der ikke bør gives, er ting, der er erhvervet ved tyveri eller svindel, ting, der er årsag til skødesløshed og forfald, såsom spiritus, narkotika og våben, der bruges til at skade andre, eller en gave, der gør modtageren doven, så han ikke står på egne ben. At give det, der ikke bør gives, kan skade modtageren og samfundet, selv om giveren har gode hensigter.

I det virkelige liv bør den, der vil holde fest for sine venner, hellere vælge at byde på god og sund mad end på berusende drikke. Den, der vil hjælpe en slægtning, der har mistet sit arbejde, bør hellere hjælpe med at finde arbejde eller give startkapital til et erhverv end give penge til dagligt forbrug, så slægtningen ikke anstrenger sig for at forsørge sig selv. Forældre, der elsker deres børn, bør give dem en god uddannelse og opdragelse, hvilket er mere værd end at give efter for alt, hvad børnene beder om.

Det at give er derfor både en dyd og en kunst, som kræver både et opofrende sind og en visdom, der ved, hvad der bør gives, og hvad der ikke bør gives. Den, der giver rigtigt, opnår fortjeneste og hjælper andre i sand forstand, sådan som ordsproget siger: „Et menneske bør give det, der bør gives.“

सूक्ति "ददेय्य पुरिसो दानं" का अर्थ है "मनुष्य को देने योग्य वस्तु का दान देना चाहिए।" यह सूक्ति सिखाती है कि मनुष्य को देने योग्य वस्तु देनी चाहिए। इस कथन के दो स्तरों पर अर्थ हैं। पहला स्तर एक प्रेरणा है कि मनुष्य को देने वाला होना चाहिए, कंजूस नहीं, क्योंकि देना एक अच्छा व्यक्ति होने का प्राथमिक सद्गुण है। दूसरा स्तर एक चेतावनी है कि जो दिया जाए वह देने योग्य होना चाहिए, अर्थात् ईमानदारी से प्राप्त और लेने वाले के लिए हितकारी हो, न कि ऐसी वस्तु जो हानि या पतन लाए।

देने योग्य वस्तुएँ हैं: ईमानदारी से प्राप्त वस्तुएँ, दुःख को कम करने वाली वस्तुएँ, जैसे भोजन, औषधि, वस्त्र और आवास, साथ ही ज्ञान, सही परामर्श और धम्म। जो वस्तुएँ नहीं देनी चाहिए, वे हैं: चोरी या धोखाधड़ी से प्राप्त वस्तुएँ, प्रमाद और पतन का कारण बनने वाली वस्तुएँ, जैसे मदिरा, नशीले पदार्थ और दूसरों को हानि पहुँचाने वाले हथियार, या ऐसा देना जो लेने वाले को आलसी और आत्मनिर्भरता से विमुख बना दे। देने के अयोग्य वस्तु देना, भले ही देने वाले की चेतना अच्छी हो, लेने वाले और समाज को हानि पहुँचा सकता है।

वास्तविक जीवन में, जो व्यक्ति मित्रों के लिए उत्सव का भोज देना चाहता है, उसे नशीले पेय के बजाय अच्छा और पौष्टिक भोजन चुनना चाहिए। जो व्यक्ति बेरोज़गार हुए संबंधी की सहायता करना चाहता है, उसे दिन-प्रतिदिन खर्च करने के लिए इतना धन देने के बजाय कि वह अपनी आजीविका कमाने का प्रयास ही छोड़ दे, उसे काम खोजने में सहायता करनी चाहिए या व्यवसाय आरंभ करने के लिए पूँजी देनी चाहिए। जो माता-पिता अपनी संतान से प्रेम करते हैं, उन्हें संतान को अच्छी शिक्षा और संस्कार देने चाहिए, जो संतान की हर माँग पूरी करके उसे प्रसन्न रखने से अधिक मूल्यवान है।

अतः देना एक सद्गुण भी है और एक कला भी; इसके लिए त्यागमय मन और यह जानने वाली प्रज्ञा दोनों चाहिए कि क्या देना चाहिए और क्या नहीं। जो सही ढंग से देता है, वह पुण्य पाता है और सचमुच दूसरों की सहायता करता है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "मनुष्य को देने योग्य वस्तु का दान देना चाहिए।"

「ダデッイャ・プリソー・ダーナン」という格言は、「人は与えるべきものを与えるべきである」という意味です。この格言は、人は与えるべきものを与えるべきであると教えています。この言葉には二重の意味があります。第一の意味は、人は与える者となるべきであり、物惜しみする人となるべきではないという勧めです。与えることは善い人であるための基本的な徳だからです。第二の意味は、与えるものは与えるにふさわしいもの、すなわち正直に得たもので、受ける人の利益となるものでなければならず、害や堕落をもたらすものであってはならないという戒めです。

与えるべきものとは、正直に得たもの、苦しみを和らげるもの、たとえば食べ物、薬、衣服、住まい、さらに知識、正しい助言、そして法です。一方、与えるべきでないものとは、盗みや詐欺によって得たもの、放逸や堕落の原因となるもの、たとえば酒、麻薬、他の人を傷つけるための武器、あるいは受ける人を怠け者にして自立させなくするような与え方です。与えるべきでないものを与えることは、たとえ与える人に善い意志があったとしても、受ける人や社会に害をもたらすことがあります。

実際の生活では、友だちにごちそうをしてお祝いしたい人は、酔わせるものをふるまうよりも、良くて体に益のある食べ物を選んでふるまうべきです。失業した親類を助けたい人は、その日暮らしのお金を与えて自分で生計を立てようとしなくさせるよりも、仕事探しを手伝ったり、生業を始めるための資金を与えたりすべきです。子どもを愛する親は、子どもにせがまれるものを何でも言いなりに与えるよりも、はるかに価値のある良い教育としつけを与えるべきです。

ですから、与えることは徳であると同時に技でもあり、手放す心と、何を与えるべきで何を与えるべきでないかを知る智慧の両方がなければなりません。正しく与える人は功徳を得て、本当の意味で他の人を助けることができます。格言にあるとおり、「人は与えるべきものを与えるべきである」なのです。

सूक्ति "ददेय्य पुरिसो दानं" को अर्थ हो "मानिसले दिन योग्य वस्तु दिनुपर्छ।" यो सूक्तिले सिकाउँछ कि मानिसले दिन योग्य वस्तु दिनुपर्छ। यस वचनका दुई तहका अर्थ छन्। पहिलो तह प्रेरणा हो: मानिस दिने व्यक्ति बन्नुपर्छ, कञ्जुस बन्नु हुँदैन, किनकि दान असल मानिस हुनुको प्रारम्भिक सद्गुण हो। दोस्रो तह सावधानी हो: दिइने वस्तु दिन योग्य हुनुपर्छ, अर्थात् इमानदारीपूर्वक प्राप्त गरिएको र लिने व्यक्तिका लागि लाभदायी हुनुपर्छ, दोष वा पतन ल्याउने वस्तु होइन।

दिन योग्य वस्तुहरू हुन्: इमानदारीपूर्वक प्राप्त गरिएका वस्तु, दुःख कम गर्न सहयोग गर्ने वस्तु, जस्तै भोजन, औषधि, लुगाफाटा, बासस्थान, साथै ज्ञान, सही सल्लाह र धम्म। दिन अयोग्य वस्तुहरू हुन्: चोरी वा ठगीबाट प्राप्त गरिएका वस्तु, प्रमाद र पतनको कारण बन्ने वस्तु, जस्तै मदिरा, लागूपदार्थ, अरूलाई हानि गर्न प्रयोग हुने हतियार, वा लिने व्यक्तिलाई अल्छी र आत्मनिर्भर नहुने बनाउने दान। दिन अयोग्य वस्तु दिँदा, दिने व्यक्तिको चेतना असल भए पनि, लिने व्यक्ति र समाजलाई हानि पुग्न सक्छ।

वास्तविक जीवनमा, साथीलाई भोज खुवाउन चाहनेले मादक पदार्थभन्दा असल र पोषिलो भोजन छान्नुपर्छ। रोजगारी गुमाएका आफन्तलाई सहयोग गर्न चाहनेले उसले आफ्नो जीविकाका लागि प्रयास नै नगर्ने गरी दिनदिनै खर्च गर्ने पैसा दिनुभन्दा काम खोज्न सहयोग गर्नुपर्छ वा व्यवसाय गर्ने पुँजी दिनुपर्छ। छोराछोरीलाई माया गर्ने आमाबुबाले उनीहरूलाई असल शिक्षा र संस्कार दिनुपर्छ, जुन छोराछोरीले मागेका सबै कुरा दिएर लाड गर्नुभन्दा बढी मूल्यवान् हुन्छ।

त्यसैले दान सद्गुण पनि हो र कला पनि हो। यसमा त्याग गर्ने मन र के दिन योग्य छ, के दिन योग्य छैन भनी जान्ने प्रज्ञा दुवै हुनुपर्छ। सही तरिकाले दिने व्यक्तिले पुण्य पनि पाउँछ र साँच्चै अरूलाई सहयोग पनि गर्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "मानिसले दिन योग्य वस्तु दिनुपर्छ।"