พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ททโต ปุญฺญํ ปวฑฺฒติ” แปลว่า “เมื่อให้ บุญก็เพิ่มขึ้น” สุภาษิตนี้สอนว่า เมื่อให้ บุญก็เพิ่มขึ้น คำว่า “บุญ” หมายถึงความดีที่ชำระใจให้สะอาด และเป็นเหตุแห่งความสุข ทุกครั้งที่บุคคลให้ด้วยใจที่เสียสละ บุญย่อมเกิดขึ้นในใจและพอกพูนขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนน้ำที่หยดลงในตุ่มทีละหยด แม้จะน้อย แต่เมื่อหยดอยู่เสมอก็ย่อมเต็มได้

ที่ว่าบุญเพิ่มขึ้นเมื่อให้ เพราะในขณะที่ให้ ใจของผู้ให้ได้สละความตระหนี่ออกไปส่วนหนึ่ง ความโลภซึ่งเป็นกิเลสที่ทำให้ใจคับแคบก็เบาบางลง ใจจึงกว้างขวางและผ่องใสขึ้น นี้คือบุญที่เห็นได้ในปัจจุบัน ยิ่งให้บ่อยเท่าใด การให้ก็ยิ่งกลายเป็นนิสัย ใจก็ยิ่งมั่นคงในความดี พุทธภาษิตนี้ปรากฏคู่กับข้อความว่า เมื่อคอยระวังอยู่ เวรย่อมไม่ก่อขึ้น แสดงว่าการให้ทำให้ความดีเพิ่มพูน ส่วนการสำรวมระวังทำให้ความชั่วไม่เกิด ทั้งสองอย่างนี้เป็นคู่กันในการดำเนินชีวิตที่ดีงาม

ในชีวิตจริง ผู้ที่เริ่มต้นใส่บาตรเพียงวันละทัพพี เมื่อทำไปนาน ๆ ใจก็จะอิ่มเอิบ อยากทำความดีอื่น ๆ เพิ่มขึ้น เช่น ช่วยงานวัด รักษาศีล หรือบริจาคช่วยสังคม นักเรียนที่ช่วยครูถือของหรือช่วยเพื่อนเก็บห้องเรียน เมื่อทำบ่อยเข้าก็กลายเป็นคนมีน้ำใจที่ใคร ๆ รัก การให้เพียงเล็กน้อยแต่สม่ำเสมอ จึงสร้างบุญที่ใหญ่หลวงได้ในระยะยาว

ผู้ที่ปรารถนาบุญกุศลจึงไม่ควรรอให้มีทรัพย์มากก่อนจึงค่อยทำ แต่ควรหมั่นให้ตามกำลังในทุกโอกาส เพราะทุกครั้งที่ให้ บุญย่อมเพิ่มขึ้นทันที และบุญนั้นเป็นทรัพย์ที่ติดตามตัวไปทุกหนทุกแห่ง สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “เมื่อให้ บุญก็เพิ่มขึ้น”

The saying "dadato puññaṃ pavaḍḍhati" means "When one gives, merit increases." This saying teaches that when one gives, merit increases. The word "merit" (puñña) means goodness that cleanses the mind and is a cause of happiness. Every time a person gives with a mind of self-sacrifice, merit arises in the mind and accumulates more and more, like water dripping into a jar one drop at a time: although each drop is small, when it drips constantly, the jar can become full.

Merit is said to increase when one gives because, at the moment of giving, the giver's mind lets go of a portion of stinginess, and greed, a defilement that makes the mind narrow, grows weaker. The mind therefore becomes broader and clearer. This is merit that can be seen in the present. The more often one gives, the more giving becomes a habit, and the more firmly the mind is established in goodness. This saying of the Buddha appears together with the words "when one keeps restraint, enmity does not arise", which shows that giving makes goodness increase, while restraint prevents evil from arising. These two go together as a pair in living a good life.

In real life, one who begins by offering just one ladleful of rice to the monks each day, after doing so for a long time, feels joy in the mind and wants to do more other good deeds, such as helping with work at the monastery, keeping the precepts or donating to help society. A student who helps the teacher carry things or helps friends tidy the classroom, when he does so often, becomes a kind-hearted person whom everyone loves. Giving only a little but regularly can therefore build up great merit in the long run.

Those who wish for merit should therefore not wait until they have much wealth before doing it, but should diligently give according to their means at every opportunity, because every time one gives, merit increases immediately, and that merit is a treasure that follows one everywhere, just as the saying goes: "When one gives, merit increases."

Kata mutiara "dadato puññaṃ pavaḍḍhati" berarti "Ketika memberi, jasa kebajikan pun bertambah." Kata mutiara ini mengajarkan bahwa ketika memberi, jasa kebajikan pun bertambah. Kata "jasa kebajikan" (puñña) berarti kebaikan yang membersihkan pikiran dan menjadi sebab kebahagiaan. Setiap kali seseorang memberi dengan hati yang rela berkorban, jasa kebajikan timbul di dalam pikirannya dan terus bertambah sedikit demi sedikit, bagaikan air yang menetes ke dalam tempayan setetes demi setetes, meskipun sedikit, tetapi bila terus menetes, tempayan itu pun dapat menjadi penuh.

Dikatakan bahwa jasa kebajikan bertambah ketika memberi karena pada saat memberi, pikiran si pemberi telah melepaskan sebagian kekikirannya, keserakahan, yang merupakan kekotoran batin yang membuat pikiran sempit, pun menipis, sehingga pikiran menjadi lapang dan jernih. Inilah jasa kebajikan yang dapat dilihat dalam kehidupan sekarang. Makin sering memberi, memberi makin menjadi kebiasaan, dan pikiran pun makin teguh dalam kebaikan. Sabda Sang Buddha ini muncul berpasangan dengan pernyataan bahwa bagi orang yang mengendalikan diri, permusuhan tidak tertimbun, yang menunjukkan bahwa memberi membuat kebaikan bertambah, sedangkan pengendalian diri membuat kejahatan tidak timbul. Keduanya merupakan pasangan dalam menjalani kehidupan yang baik.

Dalam kehidupan nyata, orang yang mulai mempersembahkan dana makanan kepada bhikkhu yang berpindapata hanya satu sendok nasi setiap hari, bila melakukannya dalam waktu lama, hatinya akan menjadi penuh sukacita dan ingin menambah kebaikan-kebaikan lain, seperti membantu pekerjaan di vihara, menjalankan sila, atau menyumbang untuk membantu masyarakat. Pelajar yang membantu guru membawakan barang atau membantu teman merapikan ruang kelas, bila sering melakukannya, akan menjadi orang yang murah hati yang disukai oleh semua orang. Karena itu, memberi walaupun hanya sedikit tetapi secara teratur dapat membangun jasa kebajikan yang sangat besar dalam jangka panjang.

Karena itu, orang yang menginginkan jasa kebajikan hendaknya tidak menunggu memiliki banyak harta terlebih dahulu baru berbuat, tetapi hendaknya rajin memberi sesuai dengan kemampuannya pada setiap kesempatan, karena setiap kali memberi, jasa kebajikan langsung bertambah, dan jasa kebajikan itu adalah harta yang mengikuti dirinya ke mana pun ia pergi, sesuai dengan kata mutiara: "Ketika memberi, jasa kebajikan pun bertambah."

格言“dadato puññaṃ pavaḍḍhati”意为“布施时，功德就会增长。”这句格言教导：布施时，功德就会增长。“功德”是指清净内心、并成为快乐之因的善。每当一个人以舍离之心布施时，功德就会在心中生起，并不断地累积增长，就像水一滴一滴地滴进水缸里，虽然每一滴很少，但只要经常滴，终究能够装满。

之所以说布施时功德就会增长，是因为在布施的当下，施者的心舍掉了一部分悭吝，使心胸狭窄的烦恼——贪欲也随之减弱，心因此变得宽广而明净，这就是在现世就能见到的功德。布施得越频繁，布施就越成为习惯，心也就越稳固于善。这句佛语与“常自防护，怨仇不生”这句话并列出现，说明布施使善增长，而约束防护使恶不生起，这两者在美好的生活中是相辅相成的。

在现实生活中，开始时每天只供养一勺饭的人，做得久了，心就会充满喜悦，想要多做其他善事，例如帮忙寺院的事务、持戒，或捐助社会。帮老师拿东西或帮同学整理教室的学生，做得多了，就会成为人人喜爱、有爱心的人。因此，即使给予得很少，只要持之以恒，长远来看也能造就广大的功德。

因此，希求功德的人，不应等到拥有许多财物之后才去做，而应当在每一个机会中量力而勤于布施，因为每一次布施，功德都会立即增长，而功德是随身而去、无处不在的财富，正如格言所说：“布施时，功德就会增长。”

Der Spruch „dadato puññaṃ pavaḍḍhati“ bedeutet „Wenn man gibt, wächst der Verdienst.“ Dieser Spruch lehrt, dass der Verdienst wächst, wenn man gibt. Das Wort „Verdienst“ (puñña) bezeichnet das Gute, das den Geist reinigt und die Ursache des Glücks ist. Jedes Mal, wenn ein Mensch mit opferbereitem Herzen gibt, entsteht Verdienst in seinem Herzen und häuft sich immer weiter an, wie Wasser, das Tropfen für Tropfen in ein Gefäß fällt: Auch wenn es wenig ist, wird das Gefäß schließlich voll, wenn es beständig tropft.

Es heißt, dass der Verdienst beim Geben wächst, weil der Gebende im Augenblick des Gebens einen Teil seines Geizes aufgibt; die Gier, eine Befleckung, die das Herz eng macht, wird schwächer, und so wird das Herz weiter und klarer. Dies ist der Verdienst, der in der Gegenwart sichtbar ist. Je öfter man gibt, desto mehr wird das Geben zur Gewohnheit, und desto fester steht das Herz im Guten. Dieses Wort des Buddha erscheint zusammen mit der Aussage: Wer sich in Acht nimmt, bei dem entsteht keine Feindschaft. Dies zeigt, dass das Geben das Gute mehrt, während die Zügelung verhindert, dass Böses entsteht; beides gehört als Paar zu einer guten und edlen Lebensführung.

Im wirklichen Leben wird, wer damit beginnt, jeden Tag nur einen Schöpflöffel Reis in die Almosenschale zu geben, mit der Zeit von Freude erfüllt und möchte mehr Gutes tun, zum Beispiel im Kloster mithelfen, die Sittlichkeit bewahren oder zum Wohl der Gesellschaft spenden. Ein Schüler, der dem Lehrer beim Tragen hilft oder Mitschülern hilft, das Klassenzimmer aufzuräumen, wird, wenn er es oft tut, zu einem hilfsbereiten Menschen, den alle mögen. Ein Geben, das zwar klein, aber beständig ist, schafft daher auf lange Sicht großen Verdienst.

Wer Verdienst und Heilsames erlangen möchte, sollte daher nicht warten, bis er viel Besitz hat, bevor er handelt, sondern bei jeder Gelegenheit nach seinen Kräften fleißig geben; denn jedes Mal, wenn man gibt, wächst der Verdienst sofort, und dieser Verdienst ist ein Schatz, der einen überallhin begleitet, so wie der Spruch sagt: „Wenn man gibt, wächst der Verdienst.“

Ordsproget „dadato puññaṃ pavaḍḍhati“ betyder „Når man giver, vokser fortjenesten.“ Ordsproget lærer, at når man giver, vokser fortjenesten. Ordet „fortjeneste“ (puñña) betyder det gode, der renser sindet og er årsag til lykke. Hver gang et menneske giver med et opofrende sind, opstår der fortjeneste i sindet, og den hober sig op mere og mere, ligesom vand, der drypper ned i en krukke dråbe for dråbe: Selv om det er lidt, bliver krukken fuld, når det drypper uafbrudt.

At fortjenesten vokser, når man giver, skyldes, at giverens sind i det øjeblik, han giver, giver slip på en del af gerrigheden. Grådigheden, som er en urenhed, der gør sindet snævert, svækkes, og sindet bliver derfor vidt og klart. Dette er den fortjeneste, der kan ses i nuet. Jo oftere man giver, desto mere bliver det at give en vane, og desto mere stabilt bliver sindet i det gode. Dette buddhaord optræder sammen med udsagnet om, at når man er på vagt, opstår der ikke fjendskab. Det viser, at det at give får det gode til at vokse, mens beherskelse forhindrer det onde i at opstå. Disse to hører sammen i et godt liv.

I det virkelige liv vil den, der begynder med at give blot en øse ris i almisseskålen om dagen, efterhånden, når han har gjort det længe, få et sind fyldt med glæde og lyst til at gøre mere godt, for eksempel hjælpe i templet, overholde forskrifterne eller donere til gavn for samfundet. En elev, der hjælper læreren med at bære ting eller hjælper kammeraterne med at rydde op i klassen, bliver, når han gør det ofte, et hjælpsomt menneske, som alle holder af. Det at give lidt, men regelmæssigt, skaber derfor på lang sigt en stor fortjeneste.

Den, der ønsker fortjeneste, bør derfor ikke vente med at gøre godt, til han har mange ejendele, men flittigt give efter evne ved enhver lejlighed, for hver gang man giver, vokser fortjenesten straks, og denne fortjeneste er en rigdom, der følger én overalt, sådan som ordsproget siger: „Når man giver, vokser fortjenesten.“

सूक्ति "ददतो पुञ्ञं पवड्ढति" का अर्थ है "देने वाले का पुण्य बढ़ता है।" यह सूक्ति सिखाती है कि देने से पुण्य बढ़ता है। "पुण्य" शब्द का अर्थ है वह सद्गुण जो मन को शुद्ध करता है और सुख का कारण है। जब भी कोई व्यक्ति त्यागमय मन से देता है, तो उसके मन में पुण्य उत्पन्न होता है और निरंतर संचित होता जाता है, जैसे घड़े में एक-एक बूँद टपकता पानी: थोड़ा होने पर भी, यदि वह निरंतर टपकता रहे, तो घड़ा भर जाता है।

देने से पुण्य इसलिए बढ़ता है क्योंकि देते समय देने वाले का मन कंजूसी का एक भाग त्याग देता है, और लोभ, जो मन को संकुचित करने वाला क्लेश है, क्षीण हो जाता है। तब मन विशाल और निर्मल हो जाता है। यह वह पुण्य है जो वर्तमान में ही देखा जा सकता है। व्यक्ति जितनी अधिक बार देता है, देना उतना ही उसका स्वभाव बन जाता है और मन सद्गुण में उतना ही दृढ़ होता है। यह बुद्ध-वचन इस कथन के साथ आता है कि "जो संयम रखता है, उसके प्रति वैर नहीं बढ़ता", जिससे पता चलता है कि देने से सद्गुण बढ़ता है और संयम से पाप उत्पन्न नहीं होता। ये दोनों शुभ जीवन जीने में एक जोड़ी के रूप में साथ चलते हैं।

वास्तविक जीवन में, जो व्यक्ति प्रतिदिन केवल एक कलछी भात से भिक्षा देना आरंभ करता है, लंबे समय तक ऐसा करने पर उसका मन आनंद से भर जाता है और वह अन्य सद्गुण भी अधिक करना चाहता है, जैसे विहार के कार्यों में सहायता करना, शील का पालन करना या समाज की सहायता के लिए दान करना। जो विद्यार्थी शिक्षक का सामान उठाने में या साथियों के साथ कक्षा व्यवस्थित करने में सहायता करता है, बार-बार ऐसा करने पर वह ऐसा उदार व्यक्ति बन जाता है जिसे सब प्रेम करते हैं। इस प्रकार थोड़ा किंतु नियमित देना लंबे समय में महान पुण्य बनाता है।

इसलिए जो पुण्य चाहता है, उसे बहुत धन होने तक प्रतीक्षा नहीं करनी चाहिए, बल्कि हर अवसर पर अपनी सामर्थ्य के अनुसार लगन से देना चाहिए, क्योंकि हर बार देने पर पुण्य तुरंत बढ़ता है, और वह पुण्य ऐसा धन है जो हर जगह व्यक्ति के साथ चलता है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "देने वाले का पुण्य बढ़ता है।"

「ダダトー・プンニャン・パヴァッダティ」という格言は、「与えるとき、功徳は増す」という意味です。この格言は、与えるとき功徳が増すと教えています。「功徳」とは、心を清め、幸せの原因となる善を意味します。人が手放す心をもって与えるたびに、功徳は心の中に生じ、しだいに積み重なっていきます。ちょうど、かめに一滴ずつ落ちる水のように、わずかであっても、絶えず落ち続ければいっぱいになることができるのです。

与えるときに功徳が増すというのは、与えているとき、与える人の心は物惜しみの一部を捨て去り、心を狭くする煩悩である貪りが薄らいで、心が広く澄んでくるからです。これが現世において見ることのできる功徳です。与える回数が多ければ多いほど、与えることは習慣となり、心は善においてますます揺るぎないものとなります。この仏陀の言葉は、「自ら慎んでいれば、恨みは生じない」という言葉と対になって出てきます。これは、与えることが善を増し、慎むことが悪を生じさせないことを示しており、この二つは善い人生を歩むうえで対をなしているのです。

実際の生活では、一日にひとさじのご飯を托鉢の鉢に入れることから始めた人も、長く続けるうちに心が満ち足りて、寺の仕事を手伝ったり、戒を守ったり、社会のために寄付をしたりと、ほかの善も行いたいと思うようになります。先生の荷物を持つのを手伝ったり、友だちと教室を片づけたりする生徒も、何度も行ううちに、誰からも好かれる思いやりのある人になります。ですから、わずかであっても絶えず与えることは、長い目で見れば大きな功徳を生み出すのです。

ですから、功徳を願う人は、多くの財を持つようになるまで待ってから行うのではなく、あらゆる機会に自分の力に応じて努めて与えるべきです。与えるたびに功徳はただちに増し、その功徳は、どこへ行っても自分についてくる財だからです。格言にあるとおり、「与えるとき、功徳は増す」なのです。

सूक्ति "ददतो पुञ्ञं पवड्ढति" को अर्थ हो "दिँदा पुण्य बढ्छ।" यो सूक्तिले सिकाउँछ कि दिँदा पुण्य बढ्छ। "पुण्य" शब्दको अर्थ मनलाई सफा पार्ने र सुखको कारण बन्ने भलाइ हो। व्यक्तिले त्याग गर्ने मनले दिने हरेक पटक पुण्य मनमा उत्पन्न हुन्छ र क्रमशः थुप्रिँदै जान्छ, जसरी गाग्रीमा एक-एक थोपा गरी खस्ने पानी, थोरै भए पनि, निरन्तर खसिरहेमा गाग्री भरिन्छ।

दिँदा पुण्य बढ्छ भनिनुको कारण के हो भने दिँदाको बखत दिने व्यक्तिको मनले कञ्जुस्याइँको एक अंश त्याग्छ, र मनलाई साँघुरो बनाउने क्लेश लोभ पनि पातलिन्छ। त्यसैले मन फराकिलो र प्रसन्न हुन्छ। यो वर्तमानमै देखिने पुण्य हो। जति धेरै दिइन्छ, दिनु त्यति नै बानी बन्छ र मन भलाइमा त्यति नै स्थिर हुन्छ। यो बुद्धवचन "संयम गरिरहँदा वैर उत्पन्न हुँदैन" भन्ने वचनसँग जोडिएर आएको छ, जसले देखाउँछ कि दानले भलाइ बढाउँछ र संयमले खराबी उत्पन्न हुन दिँदैन। यी दुवै असल जीवन बिताउने जोडी हुन्।

वास्तविक जीवनमा, दिनको एक डाडु मात्र भिक्षा दिन सुरु गर्ने व्यक्तिको मन लामो समयसम्म त्यसो गर्दै जाँदा सन्तोषले भरिन्छ, र ऊ अरू भलाइ पनि थप्न चाहन्छ, जस्तै विहारको काममा सहयोग गर्नु, शील पालन गर्नु वा समाजलाई सहयोग गर्न दान दिनु। शिक्षकको सामान बोक्न वा साथीहरूसँग कक्षाकोठा मिलाउन सहयोग गर्ने विद्यार्थी बारम्बार त्यसो गर्दै जाँदा सबैले माया गर्ने उदार मनको व्यक्ति बन्छ। त्यसैले थोरै तर नियमित दानले लामो अवधिमा महान् पुण्य निर्माण गर्छ।

त्यसैले पुण्य चाहनेले धेरै धन भएपछि मात्र गर्ने भनी पर्खिनु हुँदैन, बरु हरेक अवसरमा क्षमताअनुसार निरन्तर दिइरहनुपर्छ, किनकि दिने हरेक पटक पुण्य तुरुन्तै बढ्छ, र त्यो पुण्य जहाँसुकै साथमा जाने धन हो, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "दिँदा पुण्य बढ्छ।"