พุทธศาสนสุภาษิต

สำหรับวิชากระทู้ธรรม — บาลี คำแปล คัมภีร์ที่มา และคำอธิบายความหมาย เพื่อใช้ศึกษาและเป็นแบบอย่างในการแต่งกระทู้ธรรม

คำอธิบายเป็นเพียงตัวอย่างการตีความ ไม่ใช่เฉลย — ใช้เป็นแนวทางเบื้องต้น และควรศึกษาเพิ่มเติมจากพระไตรปิฎกและคัมภีร์อื่น ๆ

นักธรรม
ธรรมศึกษา (ในประเทศ)
ธรรมศึกษา (ต่างประเทศ)
ภาษา / Language : ไทยEnglishIndonesia中文DeutschDanskहिन्दी日本語नेपाली
ธรรมศึกษาชั้นโท ระดับอุดมศึกษาและประชาชนทั่วไป · ขอบข่ายหลักสูตร ๙ ช่วงชั้น ๒๕๖๔ · ๑๕ บท · มีคำอธิบายแล้ว ๐ บท
สีลวรรค — หมวดศีล ๓ บท
อาทิ สีลํ ปติฏฺฐา จ กลฺยาณานญฺจ มาตุกํ / ปมุขํ สพฺพธมฺมานํ ตสฺมา สีลํ วิโสธเย.
Dyd er den første støtte, moderen til alle gode egenskaber, den øverste blandt alle ting; derfor bør man rense sin dyd.
ขุททกนิกาย เถรคาถา (ขุ. เถร. ๒๖/๓๕๘.)
อวณฺณญฺจ อกิตฺติญฺจ ทุสฺสีโล ลภเต นโร / วณฺณํ กิตฺตึ ปสํสญฺจ สทา ลภติ สีลวา.
Den umoralske høster dadel og tab af sit ry; den dydige høster altid berømmelse og ros.
ขุททกนิกาย เถรคาถา (ขุ. เถร. ๒๖/๓๕๗.)
สีลวา หิ พหู มิตฺเต สญฺญเมนาธิคจฺฉติ / ทุสฺสีโล ปน มิตฺเตหิ ธํสเต ปาปมาจรํ.
Den dydige vinder mange venner ved sin beherskelse; den udydige, der opfører sig dårligt, skilles fra sine venner.
ขุททกนิกาย เถรคาถา (ขุ. เถร. ๒๖/๓๕๗.)
ธัมมวรรค — หมวดธรรม ๔ บท
ขตฺติยา พฺราหฺมณา เวสฺสา สุทฺทา จณฺฑาลปุกฺกุสา / อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน ภวนฺติ ติทิเว สมา.
Kshatriyaer, brahmaner, vaishyaer, shudraer, kasteløse og lave arbejdere bliver, når de har praktiseret Dhamma i denne verden, hinanden lige i de Treogtredives himmel.
ขุททกนิกาย ชาดก (ขุ. ชา. ๒๗/๗๖/๑๗๕)
โย อิจฺเฉ ทิพฺพโภคญฺจ ทิพฺพมายุํ ยสํ สุขํ / ปาปานิ ปริวชฺเชตฺวา ติวิธํ ธมฺมมาจเร.
Den, der ønsker himmelsk rigdom, liv, berømmelse og lykke, bør afholde sig fra det onde og praktisere den trefoldige gode vandel.
ขุททกนิกาย ชาดก มหานิบาต (ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๓๐๖.)
นิกฺกุหา นิลฺลปา ธีรา อตฺถทฺธา สุสมาหิตา / เต เว ธมฺเม วิรูหนฺติ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิเต.
Den, der er ærlig, ikke snakkesalig, klog, ikke hovmodig, fast i sindet – han stråler i den Dhamma, som den Fuldkomment Opvågnede har forkyndt.
อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต; ขุททกนิกาย มหานิทเทส (องฺ. จตุกฺก. ๒๑/๓๔. ขุ. มหา. ๒๙/๑๕๑.)
กุหา ถทฺธา ลปา สิงฺคี อุนฺนฬา จาสมาหิตา / น เต ธมฺเม วิรูหนฺติ สมฺมาสมฺพุทฺธเทสิเต.
De bedrageriske, hovmodige, snakkesalige, pralende, indbildske og ustadige vokser ikke i den Dhamma, som den Fuldkomment Opvågnede har forkyndt.
อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต (องฺ. จตุกฺก. ๒๑/๓๔.)
กิเลสวรรค — หมวดกิเลส ๒ บท
โกธสฺส วิสมูลสฺส มธุรคฺคสฺส พฺราหฺมณ / วธํ อริยา ปสํสนฺติ ตญฺหิ เฉตฺวา น โสจติ.
Brahman! De ædle priser den, der dræber vreden, hvis rod er gift, og hvis spids er honning; for den, der har skåret den vrede over, sørger ikke.
สังยุตตนิกาย สคาถวรรค (สํ. ส. ๑๕/๒๓๖.)
โลโภ โทโส จ โมโห จ ปุริสํ ปาปเจตสํ / หึสนฺติ อตฺตสมฺภูตา ตจสารํว สมฺผลํ.
Griskhed, had og forblændelse, født af én selv, skader mennesket med det onde sind, som bambussens egen blomst dræber bambussen.
ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ; ขุททกนิกาย มหานิทเทส (ขุ. อิติ. ๒๕/๒๖๔. ขุ. มหา. ๒๙/๑๘.)
ปุญญวรรค — หมวดบุญ ๓ บท
ปุญฺญญฺเจ ปุริโส กยิรา กยิราเถนํ ปุนปฺปุนํ / ตมฺหิ ฉนฺทํ กยิราถ สุโข ปุญฺญสฺส อุจฺจโย.
Vil et menneske gøre fortjenstfulde gerninger, bør det gøre dem igen og igen; det bør finde glæde deri, for ophobning af fortjeneste bringer lykke.
ขุททกนิกาย ธรรมบท (ขุ. ธ. ๒๕/๓๐.)
มาวมญฺเญถ ปุญฺญสฺส น มตฺตํ อาคมิสฺสติ / อุทพินฺทุนิปาเตน อุทกุมฺโภปิ ปูรติ / อาปูรติ ธีโร ปุญฺญสฺส โถกํ โถกํปิ อาจินํ.
Man bør ikke foragte fortjenesten og tænke »den er lille, den når ikke mig«; som en vandkrukke fyldes af faldende dråber, sådan fyldes den vise, der ophober fortjeneste lidt efter lidt, med fortjeneste.
ขุททกนิกาย ธรรมบท (ขุ. ธ. ๒๕/๓๑.)
สหาโย อตฺถชาตสฺส โหติ มิตฺตํ ปุนปฺปุนํ / สยํ กตานิ ปุญฺญานิ ตํ มิตฺตํ สมฺปรายิกํ.
En kammerat er vennen for den, hvis behov opstår igen og igen; men de fortjenester, man selv har gjort, vil være ens ven i den hinsidige verden.
สังยุตตนิกาย สคาถวรรค (สํ. ส. ๑๕/๕๑.)
วาจาวรรค — หมวดวาจา ๓ บท
กลฺยาณิเมว มุญฺเจยฺย น หิ มุญฺเจยฺย ปาปิกํ / โมกฺโข กลฺยาณิยา สาธุ มุตฺวา ตปฺปติ ปาปิกํ.
Man bør kun tale smukke ord, aldrig onde; at tale smukke ord bringer gavn, mens den, der taler onde ord, kommer i nød.
ขุททกนิกาย ชาดก เอกนิบาต (ขุ. ชา. เอก. ๒๗/๒๘.)
ตเมว วาจํ ภาเสยฺย ยายตฺตานํ น ตาปเย / ปเร จ น วิหึเสยฺย สา เว วาจา สุภาสิตา.
Man bør tale ord, der ikke bringer én selv pine og ikke skader andre; sådan tale er vel talt.
ขุททกนิกาย สุตตนิบาต (ขุ. สุ. ๒๕/๔๑๑.)
นาติเวลํ ปภาเสยฺย น ตุณฺหี สพฺพทา สิยา / อวิกิณฺณํ มิตํ วาจํ ปตฺเต กาเล อุทีริเย.
Man bør ikke tale ud over den rette tid og ikke altid tie; når tiden kommer, bør man tale med måde, uden vidtløftighed.
ขุททกนิกาย ชาดก มหานิบาต (ขุ. ชา. มหา. ๒๘/๓๓๘.)
บาลีอักษรโรมันถอดจากอักษรไทยโดยอัตโนมัติ · คำอธิบายแสดงเฉพาะบทที่ผ่านการตรวจทานแล้ว
ฝึกแต่งกระทู้ธรรม แบบฝึกท่องจำ ปัญหาธรรมศึกษาย้อนหลัง หน้าหลัก