พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “โย จ วสฺสสตํ ชีเว ทุปฺปญฺโญ อสมาหิโต เอกาหํ ชีวิตํ เสยฺโย ปญฺญวนฺตสฺส ฌายิโน” แปลว่า “ผู้ใดมีปัญญาทราม มีใจไม่มั่นคง พึงเป็นอยู่ตั้งร้อยปี ส่วนผู้มีปัญญาเพ่งพินิจ มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว ดีกว่า” สุภาษิตนี้สอนว่า คุณค่าของชีวิตไม่ได้วัดที่ความยาวนานของอายุ แต่วัดที่คุณภาพของชีวิต คือการมีปัญญาและมีจิตใจที่ตั้งมั่น

คำว่า “มีใจไม่มั่นคง” หมายถึงจิตที่ฟุ้งซ่าน หวั่นไหวไปตามอารมณ์ ไม่มีสมาธิ ส่วนคำว่า “เพ่งพินิจ” หมายถึงการใช้จิตที่สงบตั้งมั่นพิจารณาสิ่งต่าง ๆ ให้เห็นตามความเป็นจริง ผู้ที่มีชีวิตอยู่ร้อยปีโดยไม่มีปัญญาและจิตใจฟุ้งซ่าน อาจใช้เวลาทั้งชีวิตไปกับความหลงและความทุกข์โดยไม่เข้าใจชีวิต ส่วนผู้มีปัญญาที่ได้เห็นความจริงของชีวิต แม้เพียงวันเดียว ก็ได้สิ่งที่มีค่ามากกว่า

ข้อความนี้เป็นการเปรียบเทียบเพื่อเน้นคุณค่าของปัญญาและสมาธิ มิได้หมายความว่าชีวิตที่ยาวนานไม่มีค่า หรือส่งเสริมให้ปรารถนาชีวิตที่สั้น ตรงกันข้าม ผู้ที่เข้าใจสุภาษิตนี้ย่อมเห็นว่าทุกวันที่ยังมีชีวิตอยู่เป็นโอกาสอันมีค่าในการพัฒนาปัญญาและฝึกจิต จึงไม่ควรปล่อยให้ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์

ในชีวิตประจำวัน ผู้ที่ใช้เวลาแต่ละวันไปกับการเลื่อนดูสิ่งบันเทิงโดยไม่ได้เรียนรู้หรือพัฒนาตน แม้ผ่านไปหลายปีก็อาจไม่ได้อะไรเพิ่มขึ้น ส่วนผู้ที่แบ่งเวลาทบทวนตนเอง ฝึกสมาธิ และอ่านหนังสือที่มีประโยชน์ แม้เพียงวันละเล็กน้อย ย่อมมีชีวิตที่มีคุณภาพขึ้นทุกวัน นักเรียนที่ตั้งใจเรียนและคิดอย่างลึกซึ้งเพียงหนึ่งชั่วโมง อาจได้ความเข้าใจมากกว่าการนั่งเหม่อลอยทั้งวัน

เราจึงควรปรารถนาทั้งการมีชีวิตอยู่และการอยู่อย่างมีปัญญา รักษาชีวิตนี้ไว้เพื่อทำประโยชน์ ฝึกใจให้สงบ และเพิ่มพูนความเข้าใจในธรรม อย่ามัวเสียดายวันที่ผ่านไปจนลืมทำวันนี้ให้ดี เพราะวันที่เราเริ่มรู้จักตน เริ่มละความผิด และเริ่มอบรมใจ ย่อมเป็นวันที่มีคุณค่า สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ผู้ใดมีปัญญาทราม มีใจไม่มั่นคง พึงเป็นอยู่ตั้งร้อยปี ส่วนผู้มีปัญญาเพ่งพินิจ มีชีวิตอยู่เพียงวันเดียว ดีกว่า”

The saying "yo ca vassasataṃ jīve duppañño asamāhito, ekāhaṃ jīvitaṃ seyyo paññavantassa jhāyino" means "Though one should live a hundred years, foolish and unconcentrated, better is a single day's life of one who is wise and meditative." This saying teaches that the value of life is not measured by its length but by its quality, that is, by having wisdom and a steady mind.

"Unconcentrated" means a mind that is scattered, shaken by emotions and without concentration, while "meditative" means using a calm, steady mind to contemplate things as they really are. One who lives a hundred years without wisdom and with a scattered mind may spend his whole life in delusion and suffering without understanding life, while a wise person who has seen the truth of life, even for a single day, has gained something more valuable.

This statement is a comparison to emphasise the value of wisdom and concentration; it does not mean that a long life has no value, nor does it encourage wishing for a short life. On the contrary, one who understands this saying sees every day of life as a precious opportunity to develop wisdom and train the mind, and so should not let it pass in vain.

In daily life, someone who spends each day scrolling through entertainment without learning or developing himself may gain nothing more even after many years. But someone who sets aside time to reflect on himself, practise meditation and read useful books, even a little each day, has a life that grows in quality every day. A student who studies attentively and thinks deeply for just one hour may gain more understanding than one who sits daydreaming all day.

We should therefore wish both to live and to live wisely, preserving this life in order to do what is beneficial, training the mind to be calm and increasing our understanding of the Dhamma. Do not dwell on regret for days gone by until you forget to make today good, for the day on which we begin to know ourselves, begin to give up wrongdoing and begin to train the mind is a day of value, just as the saying goes: "Though one should live a hundred years, foolish and unconcentrated, better is a single day's life of one who is wise and meditative."

Kata mutiara "yo ca vassasataṃ jīve duppañño asamāhito, ekāhaṃ jīvitaṃ seyyo paññavantassa jhāyino" berarti "Meskipun seseorang hidup seratus tahun, dungu dan tidak terpusat batinnya, lebih baik hidup sehari dari orang yang bijaksana dan tekun bermeditasi." Kata mutiara ini mengajarkan bahwa nilai hidup tidak diukur dari panjangnya, melainkan dari kualitasnya, yaitu memiliki kebijaksanaan dan batin yang teguh.

"Tidak terpusat batinnya" berarti batin yang berserakan, terguncang oleh emosi, dan tanpa konsentrasi, sedangkan "tekun bermeditasi" berarti menggunakan batin yang tenang dan teguh untuk merenungkan segala sesuatu sebagaimana adanya. Orang yang hidup seratus tahun tanpa kebijaksanaan dan dengan batin yang berserakan mungkin menghabiskan seluruh hidupnya dalam kebodohan batin dan penderitaan tanpa memahami kehidupan, sedangkan orang bijaksana yang telah melihat kebenaran hidup, meskipun hanya sehari, telah memperoleh sesuatu yang lebih berharga.

Pernyataan ini adalah perbandingan untuk menekankan nilai kebijaksanaan dan konsentrasi; bukan berarti hidup yang panjang tidak bernilai, dan bukan pula mendorong keinginan untuk hidup singkat. Sebaliknya, orang yang memahami kata mutiara ini melihat setiap hari hidupnya sebagai kesempatan berharga untuk mengembangkan kebijaksanaan dan melatih batin, sehingga tidak membiarkannya berlalu sia-sia.

Dalam kehidupan sehari-hari, orang yang menghabiskan setiap hari dengan menggulir hiburan tanpa belajar atau mengembangkan diri mungkin tidak memperoleh apa-apa lagi meskipun bertahun-tahun berlalu. Tetapi orang yang menyisihkan waktu untuk merenungkan diri, bermeditasi, dan membaca buku yang bermanfaat, meskipun sedikit setiap hari, memiliki hidup yang kualitasnya bertambah setiap hari. Siswa yang belajar dengan penuh perhatian dan berpikir mendalam hanya satu jam mungkin memperoleh pemahaman lebih banyak daripada orang yang melamun sepanjang hari.

Maka kita hendaknya mendambakan baik kehidupan maupun hidup dengan bijaksana: menjaga hidup ini untuk berbuat manfaat, melatih batin agar tenang, dan menambah pemahaman akan Dhamma. Jangan terus menyesali hari-hari yang telah berlalu hingga lupa menjadikan hari ini baik, karena hari ketika kita mulai mengenal diri, mulai meninggalkan kesalahan, dan mulai melatih batin adalah hari yang bernilai, sesuai dengan kata mutiara: "Meskipun seseorang hidup seratus tahun, dungu dan tidak terpusat batinnya, lebih baik hidup sehari dari orang yang bijaksana dan tekun bermeditasi."

格言“yo ca vassasataṃ jīve duppañño asamāhito, ekāhaṃ jīvitaṃ seyyo paññavantassa jhāyino”意为“若人寿百岁，无智又无定，不如生一日，具慧勤禅思。”这句格言教导我们，人生的价值不在于长短，而在于质量，即是否具有智慧和安定的心。

“无定”是指心散乱，随情绪动摇，没有定力；“禅思”是指以平静安定的心如实观察事物。一个人活到百岁，却没有智慧、心散乱，可能一生都在愚痴和痛苦中度过而不理解人生；而一位已见到人生真相的智者，即使只活一天，所得也更有价值。

这句话是一种比较，用来强调智慧与定力的价值；并不是说长寿没有价值，也不是鼓励人希望短命。相反，理解这句格言的人会把活着的每一天都看作开发智慧、修习心灵的宝贵机会，因而不让它白白流逝。

在日常生活中，每天都在刷娱乐内容、既不学习也不提升自己的人，即使过了许多年，也可能毫无所得。而每天抽出时间反省自己、修习禅定、阅读有益书籍的人，哪怕每天只有一点点，人生的质量也会一天天提高。专心学习、深入思考一小时的学生，可能比整天发呆的人收获更多的理解。

因此，我们既应当珍惜活着，也应当有智慧地活着：守护这一生命去做有益的事，训练内心使之平静，并增长对法的理解。不要只顾惋惜已经过去的日子，以致忘了把今天过好，因为我们开始认识自己、开始舍弃过错、开始修心的那一天，就是有价值的一天，正如格言所说：“若人寿百岁，无智又无定，不如生一日，具慧勤禅思。”

Der Spruch „yo ca vassasataṃ jīve duppañño asamāhito, ekāhaṃ jīvitaṃ seyyo paññavantassa jhāyino“ bedeutet „Lebte einer auch hundert Jahre, töricht und ungesammelt, besser ist ein einziger Tag im Leben eines Weisen, der sich der Meditation widmet.“ Der Spruch lehrt, dass der Wert des Lebens nicht an seiner Länge gemessen wird, sondern an seiner Qualität, also daran, Weisheit und einen gefestigten Geist zu haben.

„Ungesammelt“ bedeutet einen zerstreuten Geist, der von Gefühlen erschüttert wird und ohne Sammlung ist, während „der sich der Meditation widmet“ bedeutet, mit einem ruhigen, gefestigten Geist die Dinge so zu betrachten, wie sie wirklich sind. Wer hundert Jahre ohne Weisheit und mit zerstreutem Geist lebt, verbringt vielleicht sein ganzes Leben in Verblendung und Leid, ohne das Leben zu verstehen, während ein Weiser, der die Wahrheit des Lebens gesehen hat, selbst an einem einzigen Tag etwas Wertvolleres gewonnen hat.

Diese Aussage ist ein Vergleich, der den Wert von Weisheit und Sammlung betonen soll; sie bedeutet nicht, dass ein langes Leben wertlos sei, und ermutigt nicht dazu, sich ein kurzes Leben zu wünschen. Im Gegenteil: Wer diesen Spruch versteht, sieht jeden Tag seines Lebens als kostbare Gelegenheit, Weisheit zu entwickeln und den Geist zu schulen, und lässt ihn daher nicht ungenutzt verstreichen.

Im Alltag gewinnt jemand, der jeden Tag damit verbringt, durch Unterhaltung zu scrollen, ohne zu lernen oder sich zu entwickeln, vielleicht auch nach vielen Jahren nichts hinzu. Wer sich dagegen Zeit nimmt, sich selbst zu besinnen, zu meditieren und nützliche Bücher zu lesen, und sei es nur ein wenig täglich, dessen Leben gewinnt jeden Tag an Qualität. Ein Schüler, der eine Stunde aufmerksam lernt und gründlich nachdenkt, gewinnt vielleicht mehr Verständnis als jemand, der den ganzen Tag vor sich hin träumt.

Wir sollten uns daher sowohl das Leben selbst als auch ein Leben in Weisheit wünschen, dieses Leben bewahren, um Nützliches zu tun, den Geist zur Ruhe zu schulen und das Verständnis des Dhamma zu vertiefen. Trauern wir nicht so sehr den vergangenen Tagen nach, dass wir vergessen, den heutigen Tag gut zu nutzen, denn der Tag, an dem wir beginnen, uns selbst zu kennen, Fehler aufzugeben und den Geist zu schulen, ist ein wertvoller Tag, so wie der Spruch sagt: „Lebte einer auch hundert Jahre, töricht und ungesammelt, besser ist ein einziger Tag im Leben eines Weisen, der sich der Meditation widmet.“

Ordsproget „yo ca vassasataṃ jīve duppañño asamāhito, ekāhaṃ jīvitaṃ seyyo paññavantassa jhāyino“ betyder „Levede man end hundrede år, tåbelig og usamlet, er én dag bedre i livet hos en vis, der hengiver sig til meditation.“ Ordsproget lærer, at livets værdi ikke måles på dets længde, men på dets kvalitet, det vil sige på at have visdom og et fast sind.

„Usamlet“ betyder et adspredt sind, der rystes af følelser og er uden samling, mens „der hengiver sig til meditation“ betyder at betragte tingene, som de virkelig er, med et roligt og fast sind. Den, der lever hundrede år uden visdom og med et adspredt sind, tilbringer måske hele sit liv i forblindelse og lidelse uden at forstå livet, mens en vis, der har set livets sandhed, selv på en eneste dag har vundet noget mere værdifuldt.

Denne udtalelse er en sammenligning, der skal fremhæve værdien af visdom og samling; den betyder ikke, at et langt liv er værdiløst, og opmuntrer ikke til at ønske sig et kort liv. Tværtimod ser den, der forstår dette ordsprog, hver dag i sit liv som en kostbar mulighed for at udvikle visdom og træne sindet og lader den derfor ikke gå til spilde.

I hverdagen vinder den, der bruger hver dag på at scrolle gennem underholdning uden at lære eller udvikle sig, måske intet, selv efter mange år. Den, der derimod afsætter tid til at besinde sig, meditere og læse nyttige bøger, om end kun lidt hver dag, får et liv, der vokser i kvalitet dag for dag. En elev, der lærer opmærksomt og tænker grundigt i blot en time, kan få mere forståelse end en, der dagdrømmer hele dagen.

Vi bør derfor ønske både at leve og at leve med visdom, værne om dette liv for at gøre gavn, træne sindet til ro og øge forståelsen af Dhamma. Lad ikke fortrydelse over de dage, der er gået, få os til at glemme at gøre dagen i dag god, for den dag, hvor vi begynder at kende os selv, begynder at opgive det forkerte og begynder at træne sindet, er en værdifuld dag, sådan som ordsproget siger: „Levede man end hundrede år, tåbelig og usamlet, er én dag bedre i livet hos en vis, der hengiver sig til meditation.“

सूक्ति "यो च वस्ससतं जीवे दुप्पञ्ञो असमाहितो, एकाहं जीवितं सेय्यो पञ्ञवन्तस्स झायिनो" का अर्थ है "प्रज्ञा-रहित और असमाहित चित्त वाला व्यक्ति चाहे सौ वर्ष जिए, उससे प्रज्ञावान और ध्यानी का एक दिन का जीवन श्रेष्ठ है"। यह सूक्ति सिखाती है कि जीवन का मूल्य आयु की लंबाई से नहीं, बल्कि जीवन की गुणवत्ता से, अर्थात् प्रज्ञा और स्थिर मन होने से मापा जाता है।

"असमाहित चित्त" का अर्थ है बिखरा हुआ मन, जो भावनाओं के साथ डोलता है और एकाग्र नहीं होता, जबकि "ध्यानी" का अर्थ है शांत और स्थिर मन से वस्तुओं पर विचार करके उन्हें यथार्थ रूप में देखना। जो प्रज्ञा के बिना और बिखरे मन से सौ वर्ष जीता है, वह शायद पूरा जीवन मोह और दुःख में, जीवन को समझे बिना बिता दे, जबकि जिस प्रज्ञावान ने जीवन का सत्य देख लिया, उसने एक ही दिन में अधिक मूल्यवान वस्तु पा ली।

यह कथन प्रज्ञा और समाधि के मूल्य पर बल देने के लिए एक तुलना है; इसका अर्थ यह नहीं कि लंबा जीवन मूल्यहीन है, न ही यह छोटे जीवन की कामना को प्रोत्साहित करता है। इसके विपरीत, जो इस सूक्ति को समझता है, वह जीवन के प्रत्येक दिन को प्रज्ञा के विकास और मन के प्रशिक्षण का बहुमूल्य अवसर मानता है, और इसलिए उसे व्यर्थ नहीं जाने देता।

दैनिक जीवन में, जो हर दिन बिना सीखे या स्वयं का विकास किए मनोरंजन सामग्री स्क्रॉल करने में बिताता है, वह कई वर्ष बीतने पर भी शायद कुछ अधिक न पाए। पर जो प्रतिदिन थोड़ा ही सही, आत्म-चिंतन, समाधि के अभ्यास और उपयोगी पुस्तकें पढ़ने के लिए समय निकालता है, उसके जीवन की गुणवत्ता हर दिन बढ़ती है। जो विद्यार्थी केवल एक घंटा मन लगाकर पढ़ता और गहराई से सोचता है, वह दिन भर खोए-खोए बैठे रहने से अधिक समझ पा सकता है।

इसलिए हमें जीवित रहने और प्रज्ञा के साथ जीने, दोनों की कामना करनी चाहिए; इस जीवन को भलाई करने के लिए सँभालना चाहिए, मन को शांत करने का अभ्यास करना चाहिए और धम्म की समझ बढ़ानी चाहिए। बीते दिनों पर पछताते हुए आज को अच्छा बनाना न भूलें, क्योंकि जिस दिन हम स्वयं को जानना, ग़लतियाँ छोड़ना और मन को प्रशिक्षित करना शुरू करते हैं, वही दिन मूल्यवान होता है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "प्रज्ञा-रहित और असमाहित चित्त वाला व्यक्ति चाहे सौ वर्ष जिए, उससे प्रज्ञावान और ध्यानी का एक दिन का जीवन श्रेष्ठ है"

「ヨー・チャ・ヴァッササタン・ジーヴェー・ドゥッパンニョー・アサマーヒトー、エーカーハン・ジーヴィタン・セッヨー・パンニャヴァンタッサ・ジャーイノー」という格言は、「智慧なく心定まらずに百年生きるよりも、智慧あり禅定に励む人の一日の生のほうがすぐれている」という意味です。この格言は、人生の価値はその長さではなく質、すなわち智慧と定まった心を持つかどうかによってはかられると教えています。

「心定まらず」とは、散乱し、感情に揺さぶられ、集中のない心のことであり、「禅定に励む」とは、静かで定まった心で物事をありのままに観察することです。智慧もなく散乱した心で百年生きる人は、人生を理解しないまま、一生を愚かさと苦しみの中で過ごすかもしれません。一方、人生の真実を見た賢者は、たとえ一日だけでも、より価値あるものを得ているのです。

この言葉は智慧と禅定の価値を強調するための比較であり、長生きに価値がないという意味でも、短い命を望むよう勧めるものでもありません。むしろ、この格言を理解する人は、生きている一日一日を、智慧を育て心を修める貴重な機会と見て、それを無駄に過ごさないようにするのです。

日常生活では、毎日娯楽をスクロールして過ごし、学ぶことも自分を高めることもしない人は、何年たっても何も得られないかもしれません。一方、たとえ毎日少しずつでも、自分を振り返り、瞑想し、ためになる本を読む時間をとる人は、日に日に人生の質が高まっていきます。一時間でも集中して学び深く考える生徒は、一日中ぼんやりしている人よりも多くの理解を得るかもしれません。

ですから私たちは、生きることと、智慧をもって生きることの両方を願うべきです。この命を大切に守って役立つことを行い、心を静める練習をし、法への理解を深めていくのです。過ぎ去った日々を惜しむあまり、今日をよく生きることを忘れてはなりません。自分を知り始め、過ちを捨て始め、心を修め始めた日こそ、価値ある一日だからです。格言にあるとおり、「智慧なく心定まらずに百年生きるよりも、智慧あり禅定に励む人の一日の生のほうがすぐれている」のです。

सूक्ति "यो च वस्ससतं जीवे दुप्पञ्ञो असमाहितो, एकाहं जीवितं सेय्यो पञ्ञवन्तस्स झायिनो" को अर्थ हो "प्रज्ञाविहीन र अस्थिर मन भएको व्यक्ति सय वर्ष बाँच्नुभन्दा, ध्यानपूर्वक चिन्तन गर्ने प्रज्ञावान्को एक दिनको जीवन श्रेष्ठ हो।" यो सूक्तिले सिकाउँछ कि जीवनको मूल्य आयुको लम्बाइले होइन, बरु जीवनको गुणस्तरले, अर्थात् प्रज्ञा र स्थिर मनले नापिन्छ।

"अस्थिर मन" भन्नाले छरिएको, भावनाअनुसार डगमगाउने र समाधि नभएको मनलाई जनाउँछ, जबकि "ध्यानपूर्वक चिन्तन" भन्नाले शान्त र स्थिर मनले वस्तुहरूलाई यथार्थ रूपमा देख्ने गरी विचार गर्नुलाई जनाउँछ। प्रज्ञाविना र छरिएको मनले सय वर्ष बाँच्नेले सायद पूरै जीवन मोह र दुःखमा, जीवन नबुझी बिताउँछ, जबकि जीवनको सत्य देखेको प्रज्ञावान्ले एक दिनमै पनि बढी मूल्यवान् कुरा पाइसकेको हुन्छ।

यो भनाइ प्रज्ञा र समाधिको मूल्यमा जोड दिन गरिएको तुलना हो; यसको अर्थ लामो जीवन मूल्यहीन छ भन्ने होइन, न त यसले छोटो जीवनको कामनालाई प्रोत्साहन दिन्छ। बरु यो सूक्ति बुझ्नेले जीवित रहेको हरेक दिनलाई प्रज्ञाको विकास र मनको प्रशिक्षणको बहुमूल्य अवसर ठान्छ, र त्यसैले त्यसलाई खेर जान दिँदैन।

दैनिक जीवनमा, हरेक दिन केही नसिकी वा आफ्नो विकास नगरी मनोरञ्जन सामग्री स्क्रोल गरेर बिताउनेले धेरै वर्ष बितेपछि पनि केही नपाउन सक्छ। तर हरेक दिन थोरै भए पनि आत्म-चिन्तन, ध्यान र उपयोगी पुस्तक पढ्न समय छुट्याउनेको जीवनको गुणस्तर दिनदिनै बढ्छ। एक घण्टा मात्र ध्यान दिएर पढ्ने र गहिरो सोच्ने विद्यार्थीले दिनभर दिवास्वप्न देखेर बस्नेभन्दा बढी बुझाइ पाउन सक्छ।

त्यसैले हामीले जीवित रहन र प्रज्ञापूर्वक जीवन बिताउन दुवैको कामना गर्नुपर्छ; यो जीवनलाई भलाइ गर्न जोगाउनुपर्छ, मनलाई शान्त पार्ने अभ्यास गर्नुपर्छ, र धम्मको बुझाइ बढाउनुपर्छ। बितेका दिनहरूको पछुतोमा अल्झेर आजको दिनलाई राम्रो बनाउन बिर्सनु हुँदैन, किनकि जुन दिन हामी आफूलाई चिन्न थाल्छौं, गल्ती छाड्न थाल्छौं र मनको प्रशिक्षण थाल्छौं, त्यो दिन मूल्यवान् हुन्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "प्रज्ञाविहीन र अस्थिर मन भएको व्यक्ति सय वर्ष बाँच्नुभन्दा, ध्यानपूर्वक चिन्तन गर्ने प्रज्ञावान्को एक दिनको जीवन श्रेष्ठ हो।"