พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ธมฺมํ เม ภณมานสฺส น ปาปมุปลิมฺปติ” แปลว่า “เมื่อเรากล่าวธรรมอยู่ บาปย่อมไม่แปดเปื้อน” สุภาษิตนี้สอนว่า เมื่อกล่าวธรรมอยู่ บาปย่อมไม่แปดเปื้อน คำว่า “กล่าวธรรม” หมายถึงการพูดสิ่งที่ถูกต้อง พูดความจริง พูดตามหลักความดีงาม และพูดด้วยเจตนาที่บริสุทธิ์ ส่วน “บาปย่อมไม่แปดเปื้อน” หมายความว่า ผู้พูดย่อมไม่มีความผิด แม้คำพูดนั้นอาจไม่ถูกใจผู้ฟังก็ตาม

บางครั้งการพูดความจริงหรือการตักเตือนผู้อื่นอาจทำให้ผู้ฟังไม่พอใจ ผู้พูดจึงลังเลว่าจะเป็นบาปหรือไม่ พุทธภาษิตนี้ให้ความมั่นใจว่า ถ้าสิ่งที่พูดเป็นธรรม คือเป็นความจริง เป็นประโยชน์ และพูดด้วยเจตนาดีในเวลาที่เหมาะสม ผู้พูดย่อมไม่มีบาป เพราะบาปเกิดจากเจตนาชั่ว ไม่ได้เกิดจากความรู้สึกไม่พอใจของผู้ฟัง แต่ต้องระวังว่า การกล่าวธรรมต้องไม่ใช่การอ้างความจริงมาทำร้ายผู้อื่น หรือพูดเพื่อสะใจตนเอง เพราะเมื่อเจตนาไม่บริสุทธิ์ คำพูดนั้นก็ไม่ใช่การกล่าวธรรมอีกต่อไป

ในชีวิตจริง ครูที่ตักเตือนนักเรียนเมื่อนักเรียนทำผิด แม้นักเรียนจะไม่พอใจในขณะนั้น แต่ครูก็ไม่มีบาป เพราะเตือนด้วยความหวังดี พยานที่ให้การตามความจริงในศาลแม้จะทำให้บางคนไม่พอใจ ก็ไม่มีบาป เพราะพูดตามธรรม เพื่อนที่กล้าเตือนเพื่อนไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับยาเสพติด แม้เพื่อนจะโกรธ ก็ชื่อว่าได้ทำหน้าที่ของกัลยาณมิตร

ผู้ที่ต้องการพูดโดยไม่มีบาปจึงควรยึดหลักการกล่าวธรรม คือพูดความจริง พูดสิ่งที่เป็นประโยชน์ พูดด้วยความเมตตา และรู้จักเลือกเวลาที่เหมาะสม เมื่อพูดเช่นนี้ใจย่อมมั่นคง ไม่ต้องหวาดกลัวสิ่งใด สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “เมื่อเรากล่าวธรรมอยู่ บาปย่อมไม่แปดเปื้อน”

The saying "dhammaṃ me bhaṇamānassa na pāpamupalimpati" means "While I am speaking the Dhamma, evil does not stain me." This saying teaches that while one is speaking the Dhamma, evil does not stain one. The words "speaking the Dhamma" mean saying what is right, speaking the truth, speaking in line with the principles of goodness, and speaking with a pure intention. As for "evil does not stain", it means that the speaker is not at fault, even though his words may not please the listener.

Sometimes speaking the truth or admonishing others may displease the listener, so the speaker hesitates, wondering whether it is evil. This saying of the Buddha gives assurance that if what is said is Dhamma, that is, true and beneficial, and spoken with good intention at the right time, the speaker does no evil, because evil arises from a bad intention, not from the listener's displeasure. One must be careful, however, that speaking the Dhamma is not using the truth to hurt others, or speaking for one's own satisfaction, because when the intention is not pure, those words are no longer speaking the Dhamma.

In real life, a teacher who admonishes a student when the student does wrong does no evil, even though the student is displeased at the time, because the teacher warns out of goodwill. A witness who testifies truthfully in court does no evil, even if this displeases some people, because he speaks according to the Dhamma. A friend who dares to warn another friend not to get involved with drugs, even though that friend becomes angry, has done the duty of a good friend (kalyāṇamitta).

Those who wish to speak without evil should therefore hold to the principle of speaking the Dhamma: speaking the truth, saying what is beneficial, speaking with loving-kindness and knowing how to choose the right time. When one speaks in this way, the mind is steady and has nothing to fear, just as the saying goes: "While I am speaking the Dhamma, evil does not stain me."

Kata mutiara "dhammaṃ me bhaṇamānassa na pāpamupalimpati" berarti "Ketika aku mengucapkan Dhamma, kejahatan tidak menodai." Kata mutiara ini mengajarkan bahwa ketika seseorang mengucapkan Dhamma, kejahatan tidak menodai. Kata "mengucapkan Dhamma" berarti mengucapkan hal yang benar, mengatakan kebenaran, berbicara sesuai dengan prinsip kebaikan, dan berbicara dengan niat yang murni. Adapun "kejahatan tidak menodai" berarti bahwa si pembicara tidak bersalah, meskipun ucapannya mungkin tidak menyenangkan hati pendengar.

Kadang-kadang mengatakan kebenaran atau menegur orang lain dapat membuat pendengar tidak senang, sehingga si pembicara ragu apakah hal itu merupakan perbuatan jahat atau tidak. Sabda Sang Buddha ini memberikan keyakinan bahwa jika yang diucapkan adalah Dhamma, yaitu benar, bermanfaat, dan diucapkan dengan niat baik pada waktu yang tepat, si pembicara tidak berbuat jahat, karena kejahatan timbul dari niat yang jahat, bukan dari rasa tidak senang si pendengar. Namun, perlu diwaspadai bahwa mengucapkan Dhamma tidak boleh berupa menggunakan kebenaran sebagai dalih untuk menyakiti orang lain atau berbicara demi memuaskan diri sendiri, karena ketika niatnya tidak murni, ucapan itu tidak lagi merupakan mengucapkan Dhamma.

Dalam kehidupan nyata, guru yang menegur murid ketika murid berbuat salah tidak berbuat jahat, meskipun murid itu tidak senang pada saat itu, karena guru menegur dengan niat baik. Saksi yang memberikan keterangan sesuai kebenaran di pengadilan tidak berbuat jahat, meskipun hal itu membuat sebagian orang tidak senang, karena ia berbicara sesuai Dhamma. Teman yang berani memperingatkan temannya agar tidak terlibat dengan narkoba, meskipun temannya marah, dapat dikatakan telah menjalankan tugas sebagai sahabat yang baik (kalyāṇamitta).

Karena itu, orang yang ingin berbicara tanpa berbuat jahat hendaknya berpegang pada prinsip mengucapkan Dhamma, yaitu mengatakan kebenaran, mengatakan hal yang bermanfaat, berbicara dengan cinta kasih, dan tahu memilih waktu yang tepat. Bila berbicara demikian, pikiran akan teguh dan tidak perlu takut akan apa pun, sesuai dengan kata mutiara: "Ketika aku mengucapkan Dhamma, kejahatan tidak menodai."

格言“dhammaṃ me bhaṇamānassa na pāpamupalimpati”意为“当我宣说正法时，恶不会沾染。”这句格言教导我们：宣说正法时，恶不会沾染。“宣说正法”是指说正确的话、说真实的话、依照善的原则说话，并且以清净的动机说话；而“恶不会沾染”是指说话的人没有过失，即使那些话可能不合听者的心意。

有时，说真话或劝诫他人可能使听者不高兴，于是说话的人犹豫不决，不知这样是否有罪。这句佛语给人信心：如果所说的是正法，也就是真实、有益，并且以善意在适当的时机说出，说话的人就没有罪，因为恶来自于邪恶的动机，而不是来自于听者的不高兴。但必须注意：宣说正法不能是借真相来伤害他人，或为了自己痛快而说。因为当动机不清净时，那些话就不再是宣说正法了。

在现实生活中，老师在学生犯错时加以劝诫，即使学生当时不高兴，老师也没有罪，因为他是出于善意而劝诫。在法庭上如实作证的证人，即使使某些人不高兴，也没有罪，因为他是依法而说。敢于劝告朋友不要沾染毒品的人，即使朋友生气，也可以说是尽了善友的责任。

因此，想要说话而无罪的人，应当坚守宣说正法的原则：说真实的话，说有益的话，以慈心说话，并懂得选择适当的时机。这样说话时，内心必然坚定，无需畏惧任何事物，正如格言所说：“当我宣说正法时，恶不会沾染。”

Der Spruch „dhammaṃ me bhaṇamānassa na pāpamupalimpati“ bedeutet „Während ich den Dhamma spreche, befleckt mich das Böse nicht.“ Dieser Spruch lehrt: Während man den Dhamma spricht, befleckt einen das Böse nicht. Die Worte „den Dhamma sprechen“ bedeuten, das Richtige zu sagen, die Wahrheit zu sagen, gemäß den Grundsätzen des Guten zu sprechen und mit reiner Absicht zu sprechen. Die Worte „befleckt das Böse nicht“ bedeuten, dass der Sprechende keine Schuld trägt, auch wenn seine Worte dem Zuhörer vielleicht nicht gefallen.

Manchmal kann es den Zuhörer verärgern, wenn man die Wahrheit sagt oder andere ermahnt, sodass der Sprechende zögert und sich fragt, ob dies etwas Böses sei. Dieses Buddha-Wort gibt die Gewissheit: Wenn das Gesagte Dhamma ist, das heißt wahr und nützlich ist und mit guter Absicht zur passenden Zeit gesprochen wird, dann begeht der Sprechende nichts Böses; denn das Böse entsteht aus einer schlechten Absicht und nicht aus dem Unmut des Zuhörers. Man muss jedoch darauf achten, dass das Sprechen des Dhamma nicht darin besteht, sich auf die Wahrheit zu berufen, um andere zu verletzen, oder zu sprechen, um sich selbst Genugtuung zu verschaffen; denn wenn die Absicht nicht rein ist, ist die Rede kein Sprechen des Dhamma mehr.

Im wirklichen Leben begeht ein Lehrer, der Schüler ermahnt, wenn sie etwas falsch gemacht haben, nichts Böses, auch wenn die Schüler in dem Moment verärgert sind, denn er ermahnt sie in guter Absicht. Ein Zeuge, der vor Gericht der Wahrheit gemäß aussagt, begeht nichts Böses, auch wenn manche darüber verärgert sind, denn er spricht gemäß dem Dhamma. Ein Freund, der den Mut hat, einen Freund davor zu warnen, sich mit Drogen einzulassen, hat die Pflicht eines guten Freundes (kalyāṇamitta) erfüllt, auch wenn dieser Freund zornig wird.

Wer sprechen möchte, ohne Böses zu begehen, sollte sich daher an den Grundsatz des Sprechens des Dhamma halten, nämlich die Wahrheit sagen, Nützliches sagen, mit Güte sprechen und die passende Zeit zu wählen wissen. Wer so spricht, hat einen gefestigten Geist und muss nichts fürchten, so wie der Spruch sagt: „Während ich den Dhamma spreche, befleckt mich das Böse nicht.“

Ordsproget „dhammaṃ me bhaṇamānassa na pāpamupalimpati“ betyder „Når jeg taler Dhamma, besmitter det onde mig ikke.“ Ordsproget lærer, at når man taler Dhamma, besmitter det onde én ikke. Udtrykket „taler Dhamma“ betyder at sige det, der er rigtigt, at tale sandt, at tale i overensstemmelse med det gode og at tale med en ren hensigt. Udtrykket „det onde besmitter mig ikke“ betyder, at den, der taler, ikke gør noget forkert, selv om det, han siger, måske ikke behager tilhøreren.

Undertiden kan det at tale sandt eller at formane andre gøre tilhøreren utilfreds, og den, der taler, er derfor i tvivl om, hvorvidt det er ondt. Dette ord af Buddha giver vished for, at hvis det, der siges, er Dhamma, det vil sige sandt, gavnligt og sagt med god hensigt på det rette tidspunkt, gør den, der taler, ikke ondt. For det onde udspringer af en ond hensigt og ikke af tilhørerens utilfredshed. Men man må være varsom: At tale Dhamma må ikke være at bruge sandheden som påskud til at såre andre eller at tale for at tilfredsstille sig selv, for når hensigten ikke er ren, er det, der siges, ikke længere at tale Dhamma.

I det virkelige liv gør en lærer, der irettesætter en elev, når eleven har gjort noget forkert, ikke ondt, selv om eleven er utilfreds i øjeblikket, for læreren formaner af velvilje. Et vidne, der vidner sandfærdigt i retten, gør ikke ondt, selv om det gør nogle utilfredse, for han taler i overensstemmelse med Dhamma. En ven, der har mod til at advare sin ven mod at blande sig med narkotika, udfører en god vens (kalyāṇamitta) pligt, selv om vennen bliver vred.

Den, der ønsker at tale uden at gøre ondt, bør derfor holde sig til princippet om at tale Dhamma, det vil sige at tale sandt, tale det, der er gavnligt, tale med venlighed og forstå at vælge det rette tidspunkt. Når man taler sådan, er sindet fast og behøver ikke at frygte noget, sådan som ordsproget siger: „Når jeg taler Dhamma, besmitter det onde mig ikke.“

सूक्ति "धम्मं मे भणमानस्स न पापमुपलिम्पति" का अर्थ है "जब मैं धम्म कहता हूँ, तो पाप मुझे लिप्त नहीं करता।" यह सूक्ति सिखाती है कि धम्म कहते समय पाप लिप्त नहीं करता। "धम्म कहना" का अर्थ है उचित बात कहना, सत्य बोलना, सदाचार के सिद्धांतों के अनुसार बोलना और शुद्ध चेतना से बोलना। "पाप लिप्त नहीं करता" का अर्थ है कि बोलने वाले का कोई दोष नहीं होता, भले ही उसकी बात सुनने वाले को अच्छी न लगे।

कभी-कभी सत्य बोलने या दूसरों को सावधान करने से सुनने वाला अप्रसन्न हो सकता है, इसलिए बोलने वाला हिचकिचाता है कि कहीं यह पाप तो नहीं है। यह बुद्ध-वचन आश्वस्त करता है कि यदि कही गई बात धम्म है, अर्थात् सत्य है, हितकर है और उचित समय पर अच्छी चेतना से कही गई है, तो बोलने वाले को पाप नहीं लगता, क्योंकि पाप बुरी चेतना से उत्पन्न होता है, सुनने वाले की अप्रसन्नता से नहीं। परंतु यह ध्यान रखना चाहिए कि धम्म कहने का अर्थ सत्य का बहाना बनाकर दूसरों को चोट पहुँचाना या अपने मन की भड़ास निकालने के लिए बोलना नहीं है, क्योंकि जब चेतना शुद्ध नहीं होती, तो वह वचन फिर धम्म कहना नहीं रह जाता।

वास्तविक जीवन में, जो शिक्षक किसी विद्यार्थी के गलती करने पर उसे सावधान करता है, उसे पाप नहीं लगता, भले ही उस समय विद्यार्थी अप्रसन्न हो, क्योंकि वह शुभ भावना से सावधान करता है। जो गवाह न्यायालय में सत्य के अनुसार गवाही देता है, उसे भी पाप नहीं लगता, भले ही कुछ लोग अप्रसन्न हों, क्योंकि वह धम्म के अनुसार बोलता है। जो मित्र साहस करके अपने मित्र को नशीले पदार्थों से दूर रहने के लिए सावधान करता है, भले ही मित्र क्रोधित हो जाए, वह कल्याणमित्र का कर्तव्य निभाता है।

इसलिए जो बिना पाप के बोलना चाहता है, उसे धम्म कहने के सिद्धांत को अपनाना चाहिए: सत्य बोलना, हितकर बात कहना, मेत्ता के साथ बोलना और उचित समय चुनना जानना। इस प्रकार बोलने पर मन दृढ़ रहता है और उसे किसी बात का भय नहीं रहता, जैसा कि सूक्ति कहती है: "जब मैं धम्म कहता हूँ, तो पाप मुझे लिप्त नहीं करता।"

「ダンマン・メー・バナマーナッサ・ナ・パーパムパリンパティ」という格言は、「私が法を語っているとき、悪が染みつくことはない」という意味です。この格言は、法を語っているときには悪が染みつくことはないと教えています。「法を語る」とは、正しいことを語り、真実を語り、善の道理にしたがって語り、清らかな意図をもって語ることを意味します。また「悪が染みつくことはない」とは、たとえその言葉が聞き手の気に入らなくても、語る人には罪がないことを意味します。

ときには、真実を語ったり他人に注意したりすると、聞き手が不快に思うことがあり、語る人はそれが悪になるのではないかとためらいます。この言葉は、語ることが法にかなっていれば、すなわち真実であり、有益であり、よい意図をもって適切な時に語られるならば、語る人に悪はないという確信を与えてくれます。悪は悪い意図から生じるのであって、聞き手の不快な気持ちから生じるのではないからです。ただし注意しなければならないのは、法を語ることが、真実を口実にして他人を傷つけたり、自分の気を晴らすために語ったりすることであってはならない、という点です。意図が清らかでなければ、その言葉はもはや法を語ることではなくなるからです。

実際の生活では、生徒が間違いをしたときに注意する先生は、そのとき生徒が不満に思ったとしても、善意から注意したのですから悪はありません。法廷で真実どおりに証言する証人は、ある人々を不快にさせたとしても、法にしたがって語ったのですから悪はありません。麻薬に関わらないよう友だちに勇気をもって注意する人は、たとえ友だちが怒ったとしても、善友（カルヤーナミッタ）としての務めを果たしたといえます。

ですから、悪なしに語りたい人は、法を語るという原則、すなわち真実を語り、有益なことを語り、慈しみをもって語り、適切な時を選ぶことを心得るという原則を守るべきです。このように語れば心は揺るがず、何も恐れる必要はありません。格言にあるとおり、「私が法を語っているとき、悪が染みつくことはない」なのです。

सूक्ति "धम्मं मे भणमानस्स न पापमुपलिम्पति" को अर्थ हो "जब म धम्म बोलिरहेको हुन्छु, पापले मलाई दूषित गर्दैन।" यो सूक्तिले सिकाउँछ कि धम्म बोलिरहँदा पापले दूषित गर्दैन। "धम्म बोल्नु" भन्नाले सही कुरा बोल्नु, सत्य बोल्नु, सद्गुणका सिद्धान्तअनुसार बोल्नु र शुद्ध चेतनाले बोल्नुलाई बुझाउँछ। "पापले दूषित गर्दैन" को अर्थ हो त्यो वचन सुन्नेलाई मन नपरे पनि बोल्नेको कुनै दोष हुँदैन।

कहिलेकाहीं सत्य बोल्दा वा अरूलाई सचेत गराउँदा सुन्ने व्यक्ति असन्तुष्ट हुन सक्छ, र बोल्ने व्यक्ति यो पाप हो कि होइन भनी दुविधामा पर्छ। यो बुद्धवचनले आश्वासन दिन्छ: यदि बोलिएको कुरा धम्म हो, अर्थात् सत्य र हितकारी छ, र असल चेतनासाथ उचित समयमा बोलिएको छ भने, बोल्नेलाई पाप लाग्दैन, किनकि पाप खराब चेतनाबाट उत्पन्न हुन्छ, सुन्नेको असन्तुष्टिबाट होइन। तर सावधान हुनुपर्छ: धम्म बोल्नु भनेको सत्यको बहाना बनाएर अरूलाई चोट पुर्‍याउनु वा आफ्नो मनको रिस मेटाउन बोल्नु होइन, किनकि चेतना शुद्ध नभएपछि त्यो वचन धम्म बोल्नु रहँदैन।

वास्तविक जीवनमा, विद्यार्थीले गल्ती गर्दा उसलाई सचेत गराउने शिक्षकलाई, विद्यार्थी त्यस बेला असन्तुष्ट भए पनि, पाप लाग्दैन, किनकि उहाँले शुभेच्छाले सचेत गराउनुभएको हो। अदालतमा सत्यअनुसार बयान दिने साक्षीले केही मानिसलाई असन्तुष्ट बनाए पनि उसलाई पाप लाग्दैन, किनकि ऊ धम्मअनुसार बोलेको हो। लागूपदार्थमा नफस्न साथीलाई सचेत गराउने साहस गर्ने साथीले, साथी रिसाए पनि, कल्याणमित्रको कर्तव्य पूरा गरेको मानिन्छ।

त्यसैले पापरहित भएर बोल्न चाहनेले धम्म बोल्ने सिद्धान्तमा अडिग रहनुपर्छ: सत्य बोल्नु, हितकारी कुरा बोल्नु, मैत्रीपूर्वक बोल्नु र उचित समय छान्न जान्नु। यसरी बोल्दा मन दृढ रहन्छ र कुनै कुराको डर मान्नुपर्दैन, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "जब म धम्म बोलिरहेको हुन्छु, पापले मलाई दूषित गर्दैन।"