พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “อตฺตานญฺเจ ตถา กยิรา ยถญฺญมนุสาสติ สุทนฺโต วต ทเมถ อตฺตา หิ กิร ทุทฺทโม” แปลว่า “ถ้าสอนผู้อื่นฉันใด พึงทำตนฉันนั้น ผู้ฝึกตนดีแล้ว ควรฝึกผู้อื่น ได้ยินว่าตนแลฝึกยาก” สุภาษิตนี้สอนให้ผู้ที่จะสอนผู้อื่นปฏิบัติตามสิ่งที่ตนสอนก่อน เพราะคำสอนจะมีน้ำหนักเมื่อผู้สอนทำได้จริง และเตือนให้เห็นว่าการฝึกตนเองเป็นเรื่องยากกว่าการบอกให้ผู้อื่นทำ

ในพระธรรมบท สุภาษิตนี้เกี่ยวกับพระปธานิกติสสเถระ ท่านเตือนภิกษุหนุ่มทั้งหลายให้ตั้งใจบำเพ็ญเพียร แต่ตนเองกลับนอนหลับในเวลาที่ควรปฏิบัติ ภิกษุเหล่านั้นจึงพักผ่อนไม่เพียงพอและปฏิบัติไม่ก้าวหน้า พระพุทธองค์จึงตรัสสอนว่า ผู้สอนควรทำตนให้ได้อย่างที่สอนก่อน เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่า การสอนโดยไม่ทำเอง นอกจากไม่ได้ผลแล้ว ยังอาจทำให้ผู้อื่นเดือดร้อนด้วย

การฝึกตนยากเพราะเราเห็นความผิดของผู้อื่นได้ง่าย แต่เห็นความผิดของตนเองได้ยาก และความเคยชินในใจก็ต่อต้านการเปลี่ยนแปลง การบอกให้คนอื่นเลิกนิสัยไม่ดีใช้เพียงคำพูด แต่การเลิกนิสัยนั้นในตนเองต้องใช้ความอดทน สติ และความเพียรต่อเนื่อง ผู้ที่ฝึกตนได้แล้วจึงเข้าใจความยากของการเปลี่ยนแปลง และสามารถแนะนำผู้อื่นได้อย่างเห็นใจและได้ผล

ในชีวิตประจำวัน พ่อแม่ที่ต้องการให้ลูกอ่านหนังสือ แต่ตนเองใช้เวลาอยู่กับโทรศัพท์ทั้งวัน ย่อมสอนลูกได้ยาก ครูที่สอนให้นักเรียนตรงต่อเวลา ควรมาสอนตรงเวลาเสียก่อน หัวหน้างานที่ขอให้ลูกน้องซื่อสัตย์ ย่อมต้องซื่อสัตย์ให้เห็นเป็นตัวอย่าง การทำให้ดูจึงเป็นการสอนที่มีพลังมากกว่าคำพูด

ผู้ที่ต้องการชักชวนผู้อื่นให้ทำความดี จึงควรเริ่มจากการฝึกตนเองอย่างจริงจัง เมื่อทำได้แล้วจึงแนะนำผู้อื่นด้วยความเข้าใจและความเมตตา สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ถ้าสอนผู้อื่นฉันใด พึงทำตนฉันนั้น ผู้ฝึกตนดีแล้ว ควรฝึกผู้อื่น ได้ยินว่าตนแลฝึกยาก”

The saying "attānañce tathā kayirā yathaññamanusāsati, sudanto vata dametha attā hi kira duddamo" means "As one instructs others, so should one act oneself; well-tamed, one may tame others, for the self, they say, is hard to tame." This saying teaches that anyone who would teach others should first practise what he teaches, because teaching carries weight when the teacher truly lives it, and it reminds us that training oneself is harder than telling others what to do.

In the Dhammapada, this saying concerns the Elder Padhānikatissa. He urged the young monks to strive diligently, yet he himself slept at the time when he should have been practising. As a result, those monks did not get enough rest and made no progress in their practice. The Buddha then taught that a teacher should first make himself able to do what he teaches. This story shows that teaching without practising not only fails to bear fruit but may even cause others harm.

Training oneself is difficult because we easily see the faults of others but have difficulty seeing our own, and the habits of the mind resist change. Telling others to give up a bad habit takes only words, but giving up that habit oneself requires patience, mindfulness and continuous effort. One who has trained himself understands how difficult change is, and can guide others with empathy and good results.

In daily life, parents who want their children to read but spend the whole day on their phones will find it hard to teach their children. A teacher who teaches students to be punctual should first come to class on time. A supervisor who asks staff to be honest must be honest himself as an example. Showing by doing is therefore a more powerful way of teaching than words.

Those who wish to encourage others to do good should therefore begin by training themselves seriously, and once they can do it, guide others with understanding and kindness, just as the saying goes: "As one instructs others, so should one act oneself; well-tamed, one may tame others, for the self, they say, is hard to tame."

Kata mutiara "attānañce tathā kayirā yathaññamanusāsati, sudanto vata dametha attā hi kira duddamo" berarti "Sebagaimana ia mengajar orang lain, demikianlah hendaknya ia berbuat; setelah terlatih baik, ia dapat melatih orang lain, karena konon diri sendiri sungguh sulit dilatih." Kata mutiara ini mengajarkan bahwa siapa pun yang hendak mengajar orang lain hendaknya terlebih dahulu mempraktikkan apa yang diajarkannya, karena ajaran memiliki bobot bila pengajarnya sungguh menjalankannya, serta mengingatkan bahwa melatih diri sendiri lebih sulit daripada menyuruh orang lain.

Dalam Dhammapada, kata mutiara ini berkaitan dengan Bhikkhu Padhānikatissa. Ia mendesak para bhikkhu muda agar tekun berlatih, tetapi ia sendiri tidur pada saat seharusnya berlatih. Akibatnya para bhikkhu itu kurang beristirahat dan tidak mengalami kemajuan dalam latihan. Sang Buddha lalu mengajarkan bahwa seorang pengajar hendaknya terlebih dahulu membuat dirinya mampu melakukan apa yang diajarkannya. Kisah ini menunjukkan bahwa mengajar tanpa mempraktikkan bukan hanya tidak berbuah, tetapi bahkan dapat merugikan orang lain.

Melatih diri sendiri sulit karena kita mudah melihat kesalahan orang lain tetapi sulit melihat kesalahan sendiri, dan kebiasaan batin menolak perubahan. Menyuruh orang lain meninggalkan kebiasaan buruk hanya memerlukan kata-kata, tetapi meninggalkan kebiasaan itu dalam diri sendiri memerlukan kesabaran, perhatian penuh, dan usaha yang terus-menerus. Orang yang telah melatih dirinya memahami betapa sulitnya perubahan, sehingga dapat membimbing orang lain dengan empati dan hasil yang baik.

Dalam kehidupan sehari-hari, orang tua yang ingin anaknya membaca tetapi dirinya sendiri sepanjang hari sibuk dengan telepon akan sulit mengajar anaknya. Guru yang mengajarkan siswa agar tepat waktu hendaknya lebih dahulu datang mengajar tepat waktu. Atasan yang meminta bawahan jujur harus lebih dahulu jujur sebagai teladan. Memberi contoh dengan perbuatan karena itu merupakan cara mengajar yang lebih kuat daripada kata-kata.

Maka mereka yang ingin mengajak orang lain berbuat baik hendaknya mulai dengan melatih diri secara sungguh-sungguh, dan setelah mampu, membimbing orang lain dengan pengertian dan cinta kasih, sesuai dengan kata mutiara: "Sebagaimana ia mengajar orang lain, demikianlah hendaknya ia berbuat; setelah terlatih baik, ia dapat melatih orang lain, karena konon diri sendiri sungguh sulit dilatih."

格言“attānañce tathā kayirā yathaññamanusāsati, sudanto vata dametha attā hi kira duddamo”意为“如何教导他人，自己就应当如何去做；自己调伏好了，才可以调伏他人，据说自己实在难以调伏。”这句格言教导想要教导他人的人，应当先实践自己所教的，因为教导者真正做到了，教导才有分量；同时也提醒我们，调伏自己比叫别人去做更难。

在《法句经》中，这句格言与精进帝须长老有关。他督促年轻比丘们精进修行，自己却在应当修行的时候睡觉。结果那些比丘休息不足，修行也没有进步。佛陀于是教导说，教导者应当先让自己做到所教的内容。这个故事说明，只教不做不但没有成效，甚至可能给他人带来麻烦。

调伏自己之所以困难，是因为我们容易看到别人的过失，却难以看到自己的过失，而心中的习惯又抗拒改变。叫别人改掉坏习惯只需要言语，但自己改掉这个习惯却需要忍耐、正念和持续的精进。已经调伏自己的人懂得改变的艰难，因此能够以同理心去引导他人，并取得良好的效果。

在日常生活中，希望孩子读书的父母，自己却整天拿着手机，就很难教好孩子。教学生守时的老师，应当自己先准时上课。要求下属诚实的主管，自己必须先诚实，作为榜样。以身作则因此是比言语更有力量的教导方式。

因此，想劝导他人行善的人，应当先认真调伏自己，做到之后再以理解和慈心引导他人，正如格言所说：“如何教导他人，自己就应当如何去做；自己调伏好了，才可以调伏他人，据说自己实在难以调伏。”

Der Spruch „attānañce tathā kayirā yathaññamanusāsati, sudanto vata dametha attā hi kira duddamo“ bedeutet „Wie man andere unterweist, so soll man selbst handeln; wer sich selbst gut gezähmt hat, mag andere zähmen, denn das Selbst, so sagt man, ist schwer zu zähmen.“ Der Spruch lehrt, dass jeder, der andere unterweisen will, zuerst selbst üben soll, was er lehrt, denn eine Lehre hat Gewicht, wenn der Lehrende sie wirklich lebt; und er erinnert daran, dass es schwerer ist, sich selbst zu schulen, als anderen zu sagen, was sie tun sollen.

Im Dhammapada betrifft dieser Spruch den Älteren Padhānikatissa. Er ermahnte die jungen Mönche, sich eifrig zu bemühen, schlief aber selbst zu der Zeit, in der er hätte üben sollen. Dadurch bekamen jene Mönche nicht genug Ruhe und machten in ihrer Übung keine Fortschritte. Der Buddha lehrte daraufhin, dass ein Lehrer sich zuerst selbst dazu bringen solle, das zu tun, was er lehrt. Diese Geschichte zeigt, dass Lehren ohne eigenes Tun nicht nur fruchtlos bleibt, sondern anderen sogar Schwierigkeiten bereiten kann.

Die Selbstschulung ist schwer, weil wir die Fehler anderer leicht sehen, unsere eigenen aber nur schwer, und weil die Gewohnheiten des Geistes sich gegen Veränderung sträuben. Andere aufzufordern, eine schlechte Gewohnheit aufzugeben, kostet nur Worte; diese Gewohnheit selbst aufzugeben, erfordert Geduld, Achtsamkeit und beständige Anstrengung. Wer sich selbst geschult hat, versteht, wie schwer Veränderung ist, und kann andere mit Einfühlung und gutem Erfolg anleiten.

Im Alltag fällt es Eltern, die möchten, dass ihre Kinder lesen, selbst aber den ganzen Tag am Handy sind, schwer, ihre Kinder zu lehren. Ein Lehrer, der Pünktlichkeit lehrt, sollte zuerst selbst pünktlich zum Unterricht kommen. Ein Vorgesetzter, der von seinen Mitarbeitern Ehrlichkeit verlangt, muss selbst als Vorbild ehrlich sein. Das Vorleben ist daher eine wirkungsvollere Art des Lehrens als Worte.

Wer andere zum Guten ermutigen möchte, sollte daher damit beginnen, sich selbst ernsthaft zu schulen, und wenn er es kann, andere mit Verständnis und Güte anleiten, so wie der Spruch sagt: „Wie man andere unterweist, so soll man selbst handeln; wer sich selbst gut gezähmt hat, mag andere zähmen, denn das Selbst, so sagt man, ist schwer zu zähmen.“

Ordsproget „attānañce tathā kayirā yathaññamanusāsati, sudanto vata dametha attā hi kira duddamo“ betyder „Som man vejleder andre, sådan bør man selv handle; den, der har tæmmet sig selv godt, kan tæmme andre, for selvet, siges det, er svært at tæmme.“ Ordsproget lærer, at enhver, der vil vejlede andre, først selv bør praktisere det, han lærer fra sig, for en lære har vægt, når læreren virkelig lever den; og det minder os om, at det er sværere at træne sig selv end at sige til andre, hvad de skal gøre.

I Dhammapada drejer ordsproget sig om den ældre munk Padhānikatissa. Han formanede de unge munke til at stræbe flittigt, men sov selv på det tidspunkt, hvor han burde have praktiseret. Derfor fik munkene ikke nok hvile og gjorde ingen fremskridt i deres praksis. Buddha lærte da, at en lærer først selv bør kunne gøre det, han lærer fra sig. Historien viser, at undervisning uden egen praksis ikke blot er frugtesløs, men endda kan skabe vanskeligheder for andre.

Det er svært at træne sig selv, fordi vi let ser andres fejl, men svært ser vores egne, og fordi sindets vaner modsætter sig forandring. At bede andre opgive en dårlig vane kræver kun ord; at opgive den vane selv kræver tålmodighed, opmærksomhed og vedvarende anstrengelse. Den, der har trænet sig selv, forstår, hvor svær forandring er, og kan vejlede andre med indlevelse og godt resultat.

I hverdagen har forældre, der ønsker, at deres børn skal læse, men selv sidder med telefonen hele dagen, svært ved at lære deres børn det. En lærer, der lærer eleverne at være præcise, bør selv først møde til tiden. En leder, der kræver ærlighed af sine medarbejdere, må selv være ærlig som forbillede. At vise ved handling er derfor en stærkere måde at undervise på end ord.

Den, der ønsker at opmuntre andre til at gøre godt, bør derfor begynde med alvorligt at træne sig selv og, når han kan det, vejlede andre med forståelse og venlighed, sådan som ordsproget siger: „Som man vejleder andre, sådan bør man selv handle; den, der har tæmmet sig selv godt, kan tæmme andre, for selvet, siges det, er svært at tæmme.“

सूक्ति "अत्तानञ्चे तथा कयिरा यथञ्ञमनुसासति, सुदन्तो वत दमेथ अत्ता हि किर दुद्दमो" का अर्थ है "जैसा दूसरों को सिखाता है, वैसा स्वयं करे; जो स्वयं भली-भाँति दमित है, वही दूसरों का दमन करे, क्योंकि कहते हैं कि अपना आप ही दमन करना कठिन है।" यह सूक्ति सिखाती है कि जो दूसरों को सिखाना चाहता है, उसे पहले स्वयं वह करना चाहिए जो वह सिखाता है, क्योंकि शिक्षा तभी प्रभावी होती है जब शिक्षक उसे सचमुच जीता है; और यह याद दिलाती है कि दूसरों को कहने से स्वयं को साधना कठिन है।

धम्मपद में यह सूक्ति पधानिकतिस्स थेर से संबंधित है। वे युवा भिक्षुओं को परिश्रम करने के लिए प्रेरित करते थे, पर स्वयं अभ्यास के समय सोते रहते थे। इससे वे भिक्षु पर्याप्त विश्राम नहीं कर पाए और अभ्यास में प्रगति भी नहीं हुई। तब भगवान ने सिखाया कि शिक्षक को पहले स्वयं वह करने योग्य बनना चाहिए जो वह सिखाता है। यह कथा दिखाती है कि बिना किए सिखाना न केवल निष्फल होता है, बल्कि दूसरों को कठिनाई में भी डाल सकता है।

स्वयं को साधना इसलिए कठिन है क्योंकि हम दूसरों की भूलें आसानी से देखते हैं पर अपनी भूलें कठिनाई से, और मन की आदतें परिवर्तन का विरोध करती हैं। किसी को बुरी आदत छोड़ने को कहना केवल शब्दों का काम है, पर स्वयं वह आदत छोड़ने के लिए धैर्य, स्मृति और निरंतर प्रयास चाहिए। जिसने स्वयं को साधा है, वह परिवर्तन की कठिनाई समझता है और दूसरों का सहानुभूति के साथ अच्छे परिणाम देने वाला मार्गदर्शन कर सकता है।

दैनिक जीवन में, जो माता-पिता चाहते हैं कि बच्चे पढ़ें पर स्वयं दिन भर फ़ोन में लगे रहते हैं, उनके लिए बच्चों को सिखाना कठिन होता है। जो शिक्षक विद्यार्थियों को समय का पाबंद होना सिखाता है, उसे पहले स्वयं समय पर कक्षा में आना चाहिए। जो अधिकारी कर्मचारियों से ईमानदारी चाहता है, उसे पहले स्वयं आदर्श के रूप में ईमानदार होना चाहिए। इसलिए करके दिखाना शब्दों से अधिक प्रभावी शिक्षा है।

इसलिए जो दूसरों को भलाई की ओर प्रेरित करना चाहता है, उसे पहले गंभीरता से स्वयं को साधना चाहिए, और जब वह कर सके, तब समझ और मैत्री के साथ दूसरों का मार्गदर्शन करना चाहिए, जैसा कि सूक्ति कहती है: "जैसा दूसरों को सिखाता है, वैसा स्वयं करे; जो स्वयं भली-भाँति दमित है, वही दूसरों का दमन करे, क्योंकि कहते हैं कि अपना आप ही दमन करना कठिन है।"

「アッターナンチェー・タター・カイラー・ヤタンニャマヌサーサティ、スダントー・ヴァタ・ダメータ・アッター・ヒ・キラ・ドゥッダモー」という格言は、「他者を教えるように、自分もそのように行うべきである。自らをよく調えた者こそ他者を調えることができる。自己はまことに調えがたいといわれる」という意味です。この格言は、他者を教えようとする人は、まず自分が教えることを実践すべきだと教えています。教える人が本当にそれを生きているとき、教えに重みが生まれるからです。また、他人に指図するよりも自分を調えるほうが難しいことを思い出させてくれます。

『ダンマパダ』では、この格言はパダーニカティッサ長老にかかわるものです。彼は若い比丘たちに精進するよう励ましながら、自分は修行すべき時に眠っていました。そのため比丘たちは十分に休めず、修行も進みませんでした。そこでブッダは、教える者はまず自分が教えることを行えるようにすべきであると説かれました。この話は、自ら行わずに教えることは実を結ばないばかりか、他者に迷惑をかけることさえあることを示しています。

自分を調えるのが難しいのは、他人の過ちはよく見えても自分の過ちは見えにくく、心の習慣は変化に抵抗するからです。悪い習慣をやめるよう他人に言うには言葉だけで足りますが、その習慣を自分でやめるには、忍耐と念と絶え間ない精進が必要です。自分を調えた人は変わることの難しさを知っているので、思いやりをもって、よい結果が出るように他者を導くことができます。

日常生活では、子どもに本を読んでほしいのに自分は一日中スマートフォンを見ている親は、子どもに教えるのが難しいでしょう。生徒に時間を守るよう教える先生は、まず自分が時間どおりに授業に来るべきです。部下に誠実さを求める上司は、まず自分が手本として誠実でなければなりません。ですから、身をもって示すことは、言葉よりも力のある教え方なのです。

ですから、他者を善に導きたいと願う人は、まず真剣に自分を調えることから始め、それができたら、理解と慈しみをもって他者を導くべきです。格言にあるとおり、「他者を教えるように、自分もそのように行うべきである。自らをよく調えた者こそ他者を調えることができる。自己はまことに調えがたいといわれる」のです。

सूक्ति "अत्तानञ्चे तथा कयिरा यथञ्ञमनुसासति, सुदन्तो वत दमेथ अत्ता हि किर दुद्दमो" को अर्थ हो "जस्तो अरूलाई सिकाउँछ, त्यस्तै आफू गरोस्; जो आफू राम्ररी दमित छ, उसैले अरूलाई दमन गरोस्, किनकि भनिन्छ, आफैंलाई दमन गर्नु कठिन छ।" यो सूक्तिले सिकाउँछ कि अरूलाई सिकाउन चाहनेले पहिले आफूले सिकाउने कुरा आफैं गर्नुपर्छ, किनकि शिक्षकले साँच्चै त्यसलाई जिउँदा मात्र शिक्षा प्रभावकारी हुन्छ; र यसले सम्झाउँछ कि अरूलाई भन्नुभन्दा आफूलाई साध्नु कठिन छ।

धम्मपदमा यो सूक्ति पधानिकतिस्स थेरसँग सम्बन्धित छ। उनी युवा भिक्षुहरूलाई परिश्रम गर्न प्रेरित गर्थे, तर आफैं अभ्यासको समयमा सुतिरहन्थे। यसले गर्दा ती भिक्षुहरूले पर्याप्त आराम पाएनन् र अभ्यासमा प्रगति पनि भएन। त्यसपछि भगवान्ले सिकाउनुभयो कि शिक्षकले पहिले आफूले सिकाउने कुरा गर्न सक्ने हुनुपर्छ। यो कथाले देखाउँछ कि आफू नगरी सिकाउनु निष्फल मात्र होइन, अरूलाई कठिनाइमा पनि पार्न सक्छ।

आफूलाई साध्नु किन कठिन छ भने हामी अरूका भूल सजिलै देख्छौं तर आफ्ना भूल कठिनाइले देख्छौं, र मनका बानीले परिवर्तनको विरोध गर्छन्। कसैलाई नराम्रो बानी छाड्न भन्नु शब्दको काम मात्र हो, तर आफैंले त्यो बानी छाड्न धैर्य, स्मृति र निरन्तर प्रयास चाहिन्छ। जसले आफूलाई साधेको छ, उसले परिवर्तनको कठिनाइ बुझ्छ र सहानुभूतिसाथ राम्रो परिणाम दिने मार्गदर्शन गर्न सक्छ।

दैनिक जीवनमा, जुन आमाबुबा चाहन्छन् कि छोराछोरीले पढून् तर आफैं दिनभर फोनमा व्यस्त रहन्छन्, उनीहरूलाई छोराछोरीलाई सिकाउन गाह्रो हुन्छ। विद्यार्थीलाई समयको पालना सिकाउने शिक्षक पहिले आफैं समयमा कक्षामा आउनुपर्छ। कर्मचारीसँग इमानदारी चाहने अधिकारी पहिले आफैं आदर्शका रूपमा इमानदार हुनुपर्छ। त्यसैले गरेर देखाउनु शब्दभन्दा प्रभावकारी शिक्षा हो।

त्यसैले अरूलाई भलाइतर्फ प्रेरित गर्न चाहनेले पहिले गम्भीरतापूर्वक आफूलाई साध्नुपर्छ, र सकेपछि बुझाइ र मैत्रीसाथ अरूको मार्गदर्शन गर्नुपर्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "जस्तो अरूलाई सिकाउँछ, त्यस्तै आफू गरोस्; जो आफू राम्ररी दमित छ, उसैले अरूलाई दमन गरोस्, किनकि भनिन्छ, आफैंलाई दमन गर्नु कठिन छ।"