พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “โย ปุพฺเพ กรณียานิ ปจฺฉา โส กาตุมิจฺฉติ วรุณกฏฺฐํ ภญฺโชว ส ปจฺฉา อนุตปฺปติ” แปลว่า “ผู้ใดปรารถนาทำกิจที่ควรทำก่อนในภายหลัง ผู้นั้นย่อมเดือดร้อนในภายหลัง ดุจมาณพหักไม้กุ่ม ฉะนั้น” สุภาษิตนี้สอนให้รู้จักจัดลำดับงานและลงมือทำในเวลาที่เหมาะสม ไม่ผัดวันประกันพรุ่ง เพราะเมื่อปล่อยงานสำคัญไว้จนกระชั้นชิด ก็อาจต้องรีบทำจนผิดพลาดและเกิดความเดือดร้อนตามมา

ในอรรถกถาวรุณชาดก มีเรื่องเล่าว่า มาณพหรือชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งไปหาฟืนในป่า มาณพคนหนึ่งเห็นต้นกุ่มแล้วเข้าใจว่าเป็นไม้แห้ง จึงคิดว่านอนพักก่อนแล้วค่อยหักฟืน เมื่อเพื่อนปลุกจึงรีบปีนขึ้นไปหักกิ่งไม้ จนกิ่งไม้ดีดถูกตาบาดเจ็บ เขานำฟืนสดกลับไปวางทับฟืนของเพื่อน เช้าวันรุ่งขึ้น ผู้ต้มข้าวหยิบฟืนสดนั้นไปใช้ แต่ก่อไฟไม่สำเร็จจนสาย ทำให้หมู่คณะไม่ได้เดินทางตามกำหนด เรื่องนี้แสดงว่า การผัดผ่อนแล้วเร่งทำในภายหลังอาจสร้างความเสียหายทั้งแก่ตนเองและผู้อื่น

งานแต่ละอย่างมีลำดับและเวลาที่เหมาะสม บางงานต้องทำให้เสร็จก่อนจึงจะเริ่มงานอื่นได้ การเตรียมตัวล่วงหน้าช่วยให้มีเวลาคิด ตรวจสอบ และแก้ไขข้อผิดพลาด แต่เมื่อปล่อยจนใกล้หมดเวลา ก็อาจทำได้เพียงให้เสร็จ โดยไม่มีโอกาสตรวจดูให้รอบคอบ ความเดือดร้อนบางอย่างจึงเกิดจากการผัดผ่อนและเตรียมตัวไม่ทัน ทั้งที่สามารถลดปัญหาได้ด้วยการเริ่มลงมือให้เร็วขึ้น

ในชีวิตประจำวัน นักเรียนที่ปล่อยรายงานไว้จนถึงคืนก่อนส่ง อาจต้องอดนอนและไม่มีเวลาตรวจแก้ ผู้ที่เตรียมเอกสารสมัครเรียนในวันสุดท้าย หากพบว่าเอกสารไม่ครบก็อาจแก้ไขไม่ทัน ผู้ที่รู้ว่าหลังคารั่วแต่ยังไม่จัดการ เมื่อฝนตกก็อาจมีสิ่งของเสียหาย ส่วนผู้ที่วางแผนและทยอยทำงานล่วงหน้า ย่อมมีโอกาสทำงานอย่างรอบคอบและรับมือกับปัญหาที่คาดไม่ถึงได้ดีขึ้น

เราจึงควรฝึกจัดลำดับงานว่า สิ่งใดสำคัญ สิ่งใดเร่งด่วน และสิ่งใดต้องทำก่อน แล้วแบ่งเวลาลงมือทำอย่างสม่ำเสมอ หากงานใหญ่ก็ค่อย ๆ แบ่งทำเป็นส่วน ไม่รอจนต้องรีบทำทั้งหมดในคราวเดียว เมื่อพบอุปสรรคก็ควรรีบแก้ไขหรือขอคำแนะนำ การทำหน้าที่ให้เหมาะแก่เวลาช่วยลดความเดือดร้อนทั้งของตนเองและส่วนรวม สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ผู้ใดปรารถนาทำกิจที่ควรทำก่อนในภายหลัง ผู้นั้นย่อมเดือดร้อนในภายหลัง ดุจมาณพหักไม้กุ่ม ฉะนั้น”

The saying "yo pubbe karaṇīyāni pacchā so kātumicchati, varuṇakaṭṭhaṃ bhañjova sa pacchā anutappati" means "Whoever wishes to do later what should be done first will suffer afterwards, like the young man who broke the varuṇa branches." This saying teaches us to know how to set priorities and to act at the proper time, not procrastinating, because when important work is left until the last moment, one may have to rush it, make mistakes and bring trouble upon oneself.

The commentary on the Varuṇa Jātaka tells of a group of young men who went into the forest to gather firewood. One young man saw a varuṇa tree and took it to be dry wood, so he thought he would lie down and rest first and break off firewood later. When his companions woke him, he hurriedly climbed the tree to break off branches, and a branch sprang back and injured his eye. He brought the green wood back and laid it on top of his companions' firewood. The next morning, the one cooking the rice took that green wood to use, but could not get the fire going until it was late, so the whole group could not set out on their journey as planned. This story shows that putting things off and then rushing to do them later can cause harm both to oneself and to others.

Every task has its order and its proper time. Some tasks must be finished first before others can begin. Preparing in advance gives time to think, check and correct mistakes, but when a task is left until time is nearly up, one may only manage to get it done, with no chance to check it carefully. Some trouble therefore arises from procrastination and not preparing in time, even though the problem could have been reduced by starting sooner.

In daily life, a student who leaves a report until the night before it is due may lose sleep and have no time to check and revise it. Someone who prepares a school application on the last day may be unable to fix things in time if documents turn out to be missing. Someone who knows the roof is leaking but does not deal with it may have belongings damaged when the rain comes. But those who plan and do their work step by step in advance have the chance to work carefully and to deal better with unexpected problems.

We should therefore train ourselves to set priorities: what is important, what is urgent and what must be done first, and then set aside time to work on it consistently. If a task is large, we should divide it into parts and do it gradually, not wait until we must rush it all at once. When we meet obstacles, we should promptly deal with them or seek advice. Doing our duties at the proper time helps reduce trouble both for ourselves and for the community, just as the saying goes: "Whoever wishes to do later what should be done first will suffer afterwards, like the young man who broke the varuṇa branches."

Kata mutiara "yo pubbe karaṇīyāni pacchā so kātumicchati, varuṇakaṭṭhaṃ bhañjova sa pacchā anutappati" berarti "Siapa pun yang ingin mengerjakan belakangan apa yang seharusnya dikerjakan lebih dahulu, akan menyesal kemudian, seperti pemuda yang mematahkan dahan pohon varuṇa." Kata mutiara ini mengajarkan kita untuk tahu menyusun urutan pekerjaan dan mulai mengerjakannya pada waktu yang tepat, tidak menunda-nunda, karena bila pekerjaan penting dibiarkan sampai waktunya mendesak, kita mungkin harus mengerjakannya dengan tergesa-gesa hingga berbuat kesalahan dan mengalami kesulitan sesudahnya.

Dalam kitab komentar Varuṇa Jātaka dikisahkan bahwa sekelompok māṇava atau pemuda pergi mencari kayu bakar di hutan. Seorang pemuda melihat sebatang pohon varuṇa dan mengira itu kayu kering, lalu berpikir untuk berbaring beristirahat dahulu, baru kemudian mematahkan kayu bakar. Ketika dibangunkan oleh temannya, ia tergesa-gesa memanjat dan mematahkan dahan, sampai dahan itu memantul mengenai matanya hingga terluka. Ia membawa pulang kayu bakar yang masih basah dan meletakkannya di atas kayu bakar teman-temannya. Keesokan paginya, orang yang memasak nasi mengambil kayu basah itu untuk dipakai, tetapi tidak berhasil menyalakan api hingga hari siang, sehingga rombongan tidak dapat berangkat sesuai jadwal. Kisah ini menunjukkan bahwa menunda lalu tergesa-gesa mengerjakannya belakangan dapat menimbulkan kerugian bagi diri sendiri maupun orang lain.

Setiap pekerjaan memiliki urutan dan waktu yang tepat. Sebagian pekerjaan harus diselesaikan lebih dahulu sebelum pekerjaan lain dapat dimulai. Mempersiapkan diri lebih awal memberi waktu untuk berpikir, memeriksa, dan memperbaiki kesalahan, tetapi bila dibiarkan sampai waktunya hampir habis, kita mungkin hanya dapat menyelesaikannya tanpa kesempatan memeriksanya dengan cermat. Sebagian kesulitan karena itu timbul dari menunda-nunda dan tidak sempat mempersiapkan diri, padahal masalah itu dapat dikurangi dengan mulai bertindak lebih cepat.

Dalam kehidupan sehari-hari, siswa yang membiarkan laporannya sampai malam sebelum batas waktu mungkin terpaksa kurang tidur dan tidak punya waktu untuk memeriksa dan memperbaikinya. Orang yang menyiapkan dokumen pendaftaran sekolah pada hari terakhir, jika ternyata dokumennya tidak lengkap, mungkin tidak sempat melengkapinya. Orang yang tahu atapnya bocor tetapi belum juga memperbaikinya mungkin mendapati barang-barangnya rusak ketika hujan turun. Adapun orang yang merencanakan dan mengerjakan pekerjaannya sedikit demi sedikit sejak awal berkesempatan bekerja dengan cermat dan lebih siap menghadapi masalah yang tak terduga.

Maka kita hendaknya berlatih menyusun urutan pekerjaan: apa yang penting, apa yang mendesak, dan apa yang harus dikerjakan lebih dahulu, lalu membagi waktu untuk mengerjakannya secara teratur. Jika pekerjaannya besar, bagilah menjadi beberapa bagian dan kerjakan sedikit demi sedikit, tidak menunggu sampai harus mengerjakan semuanya dengan tergesa-gesa sekaligus. Ketika menemui hambatan, hendaknya segera mengatasinya atau meminta nasihat. Menjalankan tugas pada waktu yang tepat membantu mengurangi kesulitan, baik bagi diri sendiri maupun bagi orang banyak, sesuai dengan kata mutiara: "Siapa pun yang ingin mengerjakan belakangan apa yang seharusnya dikerjakan lebih dahulu, akan menyesal kemudian, seperti pemuda yang mematahkan dahan pohon varuṇa."

格言“yo pubbe karaṇīyāni pacchā so kātumicchati, varuṇakaṭṭhaṃ bhañjova sa pacchā anutappati”意为“应当先做的事却想放到后面去做的人，事后必将懊悔，就像那个折断伐楼那树枝的青年一样。”这句格言教导我们懂得安排工作的先后次序，在适当的时间动手去做，不要拖延，因为把重要的工作留到时间紧迫时，就可能不得不匆忙赶工而出错，随之带来麻烦。

《伐楼那本生》的注释书讲述了这样一个故事：一群青年到森林里拾柴。其中一个青年看见一棵伐楼那树，以为是枯树，便想先躺下休息，然后再折柴。同伴叫醒他时，他才匆忙爬上树折树枝，结果被弹回的树枝打伤了眼睛。他把湿柴带回去，压在同伴的柴上面。第二天早上，煮饭的人拿了那些湿柴去用，却一直生不起火，拖到很晚，使整个团体未能按预定时间启程。这个故事说明，拖延之后再匆忙去做，可能给自己和他人都带来损害。

每件事都有其先后次序和适当的时机，有些事必须先完成，才能开始其他的事。提前准备，就有时间思考、检查和改正错误；但若拖到时间快用完，就可能只求做完，没有机会仔细检查。因此，有些麻烦是由拖延和准备不及造成的，而这些问题本可以通过早一点动手来减少。

在日常生活中，把报告拖到交作业前一晚的学生，可能不得不熬夜，也没有时间检查修改。到最后一天才准备入学申请材料的人，如果发现材料不齐，可能来不及补正。知道屋顶漏雨却迟迟不修的人，一旦下雨，东西就可能受损。而事先计划、逐步提前完成工作的人，则更有机会周密地做好工作，也更能应对意想不到的问题。

因此，我们应当练习安排工作的次序：什么重要，什么紧急，什么必须先做，然后分配时间，持续地去做。如果工作量大，就逐步分成几部分来做，不要等到必须一次全部赶完。遇到障碍时，应当尽快解决或请教他人。按时尽到自己的职责，有助于减少自己和大众的麻烦，正如格言所说：“应当先做的事却想放到后面去做的人，事后必将懊悔，就像那个折断伐楼那树枝的青年一样。”

Der Spruch „yo pubbe karaṇīyāni pacchā so kātumicchati, varuṇakaṭṭhaṃ bhañjova sa pacchā anutappati“ bedeutet „Wer das, was zuerst getan werden sollte, später tun will, wird es hinterher bereuen, wie der junge Mann, der die Varuṇa-Zweige abbrach.“ Der Spruch lehrt, Aufgaben in die richtige Reihenfolge zu bringen und zur rechten Zeit zu handeln, ohne aufzuschieben, denn wer wichtige Arbeit liegen lässt, bis die Zeit knapp wird, muss sie vielleicht so hastig erledigen, dass Fehler geschehen und Schwierigkeiten folgen.

Im Kommentar zum Varuṇa Jātaka wird erzählt, dass eine Gruppe junger Männer in den Wald ging, um Feuerholz zu sammeln. Einer von ihnen sah einen Varuṇa-Baum und hielt ihn für dürres Holz; deshalb dachte er, er werde sich zuerst ausruhen und das Holz erst danach abbrechen. Als seine Gefährten ihn weckten, kletterte er hastig hinauf, um Zweige abzubrechen, bis ein Zweig zurückschnellte und ihn am Auge verletzte. Er brachte das grüne Holz zurück und legte es auf das Holz seiner Gefährten. Am nächsten Morgen nahm derjenige, der den Reis kochte, dieses grüne Holz, konnte aber bis spät kein Feuer entfachen, sodass die Gruppe nicht wie geplant aufbrechen konnte. Diese Geschichte zeigt, dass Aufschieben und späteres Hasten sowohl einem selbst als auch anderen Schaden bringen kann.

Jede Aufgabe hat ihre Reihenfolge und ihre rechte Zeit. Manche Aufgaben müssen zuerst erledigt sein, bevor andere begonnen werden können. Frühzeitige Vorbereitung gibt Zeit zum Nachdenken, Prüfen und Verbessern von Fehlern; wird eine Aufgabe aber bis kurz vor Ablauf der Zeit liegen gelassen, kann man sie vielleicht nur noch irgendwie fertigstellen, ohne Gelegenheit, sie sorgfältig zu überprüfen. Manche Not entsteht also aus Aufschieben und unzureichender Vorbereitung, obwohl man die Probleme hätte verringern können, indem man früher mit der Arbeit beginnt.

Im Alltag muss ein Schüler, der einen Bericht bis zur Nacht vor der Abgabe liegen lässt, vielleicht auf Schlaf verzichten und hat keine Zeit, ihn zu überarbeiten. Wer seine Bewerbungsunterlagen für eine Schule am letzten Tag vorbereitet, kann es vielleicht nicht mehr rechtzeitig beheben, wenn er feststellt, dass Unterlagen fehlen. Wer weiß, dass das Dach undicht ist, sich aber nicht darum kümmert, dem werden vielleicht Dinge beschädigt, wenn es regnet. Wer dagegen plant und seine Arbeit Schritt für Schritt im Voraus erledigt, hat die Chance, sorgfältig zu arbeiten und mit unerwarteten Problemen besser umzugehen.

Wir sollten daher üben, unsere Aufgaben zu ordnen: was wichtig ist, was dringend ist und was zuerst getan werden muss, und dann regelmäßig Zeit für die Arbeit einteilen. Ist eine Aufgabe groß, sollte man sie nach und nach in Teilen erledigen, statt zu warten, bis man alles auf einmal hastig tun muss. Stößt man auf Hindernisse, sollte man sie bald beheben oder um Rat fragen. Seine Pflichten zur rechten Zeit zu erfüllen, verringert die Not sowohl für einen selbst als auch für die Gemeinschaft, so wie der Spruch sagt: „Wer das, was zuerst getan werden sollte, später tun will, wird es hinterher bereuen, wie der junge Mann, der die Varuṇa-Zweige abbrach.“

Ordsproget „yo pubbe karaṇīyāni pacchā so kātumicchati, varuṇakaṭṭhaṃ bhañjova sa pacchā anutappati“ betyder „Den, der vil gøre det senere, som burde gøres først, vil fortryde det bagefter, ligesom den unge mand, der brækkede varuṇa-grenene.“ Ordsproget lærer os at prioritere vores opgaver og tage fat på dem til rette tid og ikke udsætte dem, for lader man vigtigt arbejde ligge til sidste øjeblik, må man måske gøre det i hast, så der sker fejl og opstår vanskeligheder.

Kommentaren til Varuṇa Jātaka fortæller, at en gruppe unge mænd gik ud i skoven for at samle brænde. En af de unge mænd så et varuṇa-træ, troede, at det var tørt træ, og tænkte derfor, at han ville hvile sig først og brække brænde senere. Da kammeraterne vækkede ham, klatrede han hastigt op og brækkede grene af, så en gren slog tilbage og ramte ham i øjet. Han bragte det friske brænde tilbage og lagde det oven på kammeraternes brænde. Næste morgen tog den, der kogte risen, det friske brænde, men kunne ikke få ild i det, før det var blevet sent, så gruppen ikke kom af sted som planlagt. Historien viser, at det at udsætte og siden skynde sig kan skade både én selv og andre.

Enhver opgave har sin rækkefølge og sin rette tid. Nogle opgaver skal gøres færdige, før andre kan påbegyndes. Forberedelse i god tid giver tid til at tænke, kontrollere og rette fejl, men lader man det gå, til tiden næsten er udløbet, kan man måske kun nå at blive færdig uden mulighed for at gennemgå arbejdet omhyggeligt. Visse vanskeligheder opstår derfor af udsættelse og manglende forberedelse, selv om problemerne kunne mindskes ved at gå i gang tidligere.

I hverdagen må en elev, der lader en rapport ligge til aftenen før afleveringen, måske undvære søvn og har ingen tid til at gennemse og rette. Den, der først gør sine ansøgningspapirer til en uddannelse klar på den sidste dag, kan måske ikke nå at rette op på det, hvis det viser sig, at der mangler dokumenter. Den, der ved, at taget er utæt, men ikke gør noget ved det, kan få sine ting ødelagt, når det regner. Men den, der planlægger og gradvist udfører arbejdet i god tid, har mulighed for at arbejde omhyggeligt og bedre håndtere uventede problemer.

Vi bør derfor øve os i at prioritere, hvad der er vigtigt, hvad der haster, og hvad der skal gøres først, og derefter afsætte tid til at arbejde regelmæssigt. Er opgaven stor, deler man den op og gør den lidt ad gangen i stedet for at vente, til man må skynde sig at gøre det hele på én gang. Møder man forhindringer, bør man hurtigt løse dem eller søge råd. At udføre sine pligter til rette tid mindsker vanskelighederne både for én selv og for fællesskabet, sådan som ordsproget siger: „Den, der vil gøre det senere, som burde gøres først, vil fortryde det bagefter, ligesom den unge mand, der brækkede varuṇa-grenene.“

सूक्ति "यो पुब्बे करणीयानि पच्छा सो कातुमिच्छति, वरुणकट्ठं भञ्जोव स पच्छा अनुतप्पति" का अर्थ है "जो पहले करने योग्य काम बाद में करना चाहता है, वह बाद में कष्ट पाता है, उस युवक की तरह जिसने वरुण वृक्ष की डालियाँ तोड़ीं"। यह सूक्ति कामों का क्रम तय करना और उचित समय पर काम में लगना सिखाती है, टालमटोल न करना, क्योंकि जब महत्त्वपूर्ण काम को अंतिम क्षण तक छोड़ दिया जाता है, तो उसे जल्दबाज़ी में करना पड़ सकता है, जिससे भूलें होती हैं और बाद में कष्ट आता है।

वरुण जातक की अट्ठकथा में कथा है कि युवकों, अर्थात् नवयुवकों, का एक समूह जंगल में लकड़ी इकट्ठा करने गया। एक युवक ने वरुण का एक वृक्ष देखा और उसे सूखी लकड़ी समझकर सोचा कि पहले लेटकर आराम कर लूँ, फिर लकड़ी तोड़ूँगा। जब साथियों ने उसे जगाया, तो वह जल्दी से पेड़ पर चढ़कर डालियाँ तोड़ने लगा, और एक डाली उछलकर उसकी आँख में लगी और वह घायल हो गया। वह हरी लकड़ी लाकर अपने साथियों की लकड़ी के ऊपर रख आया। अगली सुबह भोजन पकाने वाले ने वही हरी लकड़ी उठाकर प्रयोग की, पर देर तक आग नहीं जला पाया, जिससे पूरा समूह तय समय पर यात्रा नहीं कर सका। यह कथा दिखाती है कि टालमटोल करके बाद में जल्दबाज़ी में काम करना स्वयं को और दूसरों को भी हानि पहुँचा सकता है।

हर काम का अपना क्रम और उचित समय होता है। कुछ काम पहले पूरे करने पड़ते हैं, तभी दूसरे काम शुरू हो सकते हैं। पहले से तैयारी करने से सोचने, जाँचने और भूलें सुधारने का समय मिलता है, पर जब काम को समय समाप्त होने के निकट तक छोड़ दिया जाता है, तो शायद उसे केवल पूरा ही किया जा सके, सावधानी से जाँचने का अवसर नहीं मिलता। इसलिए कुछ कष्ट टालमटोल और समय पर तैयारी न करने से उत्पन्न होते हैं, जबकि जल्दी काम शुरू करके समस्याओं को कम किया जा सकता था।

दैनिक जीवन में, जो विद्यार्थी रिपोर्ट को जमा करने की पिछली रात तक छोड़ देता है, उसे नींद छोड़नी पड़ सकती है और जाँचने-सुधारने का समय नहीं मिलता। जो प्रवेश-आवेदन के दस्तावेज़ अंतिम दिन तैयार करता है, यदि पता चले कि दस्तावेज़ अधूरे हैं, तो शायद समय पर सुधार न कर पाए। जो जानता है कि छत टपक रही है पर उसे ठीक नहीं करता, बरसात होने पर उसका सामान ख़राब हो सकता है। पर जो योजना बनाकर पहले से धीरे-धीरे काम करता रहता है, उसे सावधानी से काम करने और अप्रत्याशित समस्याओं से बेहतर ढंग से निपटने का अवसर मिलता है।

इसलिए हमें कामों का क्रम तय करने का अभ्यास करना चाहिए, कि क्या महत्त्वपूर्ण है, क्या अत्यावश्यक है और क्या पहले करना है, और फिर नियमित रूप से समय बाँटकर काम करना चाहिए। यदि काम बड़ा हो, तो उसे धीरे-धीरे भागों में बाँटकर करना चाहिए, न कि तब तक प्रतीक्षा करनी चाहिए जब सब कुछ एक साथ जल्दी में करना पड़े। बाधा आने पर जल्दी उसे सुलझाना या सलाह लेनी चाहिए। समय के अनुकूल अपना कर्तव्य करना स्वयं के और समूह के कष्ट को कम करता है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "जो पहले करने योग्य काम बाद में करना चाहता है, वह बाद में कष्ट पाता है, उस युवक की तरह जिसने वरुण वृक्ष की डालियाँ तोड़ीं"

「ヨー・プッベー・カラニーヤーニ・パッチャー・ソー・カートゥミッチャティ、ヴァルナカッタン・バンジョーヴァ・サ・パッチャー・アヌタッパティ」という格言は、「先にすべきことを後でしようとする者は、後で悔やむことになる。ヴァルナの木の枝を折った若者のように」という意味です。この格言は、仕事の順序を立て、ふさわしい時に取りかかり、先延ばしにしないよう教えています。大切な仕事を差し迫るまで放っておくと、急いでやらなければならなくなって間違いが生じ、困難を招くことになるからです。

『ヴァルナ・ジャータカ』の注釈書には、次のような話があります。若者たちの一団が薪を集めに森へ行きました。一人の若者はヴァルナの木を見て枯れ木だと思い込み、先に横になって休み、後で薪を折ればよいと考えました。仲間に起こされると、彼は慌てて木に登って枝を折ろうとし、跳ね返った枝が目に当たってけがをしました。彼は生木の薪を持ち帰り、仲間の薪の上に重ねて置きました。翌朝、ご飯を炊く者がその生木を使いましたが、火がなかなかおこらずに遅くなってしまい、一行は予定どおりに出発することができませんでした。この話は、先延ばしにして後で慌ててすることが、自分にも他者にも損害をもたらしうることを示しています。

どの仕事にもふさわしい順序と時があります。ある仕事は、先に終わらせなければ他の仕事を始めることができません。前もって準備すれば、考え、確かめ、間違いを直す時間がありますが、期限ぎりぎりまで放っておくと、ただ終わらせることしかできず、丁寧に見直す機会がなくなってしまいます。ですから、困難の中には、先延ばしにして準備が間に合わなかったことから生じるものがあり、それは早めに取りかかることで減らせたはずなのです。

日常生活では、レポートを提出前夜まで放っておいた生徒は、睡眠不足になり、見直す時間もなくなるかもしれません。入学願書の書類を最終日に準備する人は、書類がそろっていないと気づいても、直すのが間に合わないかもしれません。屋根が雨漏りしていると知りながら手を打たない人は、雨が降れば持ち物が傷んでしまうかもしれません。一方、計画を立てて前もって少しずつ仕事を進める人は、丁寧に取り組み、思いがけない問題にもよりよく対処することができます。

ですから私たちは、何が大切か、何が急ぎか、何を先にすべきかという仕事の優先順位をつける練習をし、時間を割いて着実に取り組むべきです。大きな仕事であれば少しずつ部分に分けて行い、すべてを一度に急いでやらなければならなくなるまで待たないようにします。障害にぶつかったときは、すぐに対処するか助言を求めるべきです。時にかなった務めを果たすことは、自分と周りの人々の困難を減らすことにつながります。格言にあるとおり、「先にすべきことを後でしようとする者は、後で悔やむことになる。ヴァルナの木の枝を折った若者のように」なのです。

सूक्ति "यो पुब्बे करणीयानि पच्छा सो कातुमिच्छति, वरुणकट्ठं भञ्जोव स पच्छा अनुतप्पति" को अर्थ हो "जसले पहिले गर्नुपर्ने काम पछि गर्न चाहन्छ, ऊ पछि दुःख पाउँछ, वरुण रुखका हाँगा भाँच्ने युवकजस्तै।" यो सूक्तिले कामको क्रम मिलाउन र उचित समयमा काम थाल्न सिकाउँछ, टालटुल नगर्न, किनकि महत्त्वपूर्ण कामलाई अन्तिम घडीसम्म छाडियो भने हतारमा गर्दा गल्ती हुन सक्छ र त्यसपछि दुःख आइपर्छ।

वरुण जातकको अट्ठकथामा कथा छ कि युवक अर्थात् जवान केटाहरूको एउटा समूह जङ्गलमा दाउरा खोज्न गयो। एउटा युवकले वरुण रुख देखेर त्यसलाई सुकेको रुख ठान्यो, र पहिले आराम गरेर पछि दाउरा भाँच्छु भनी सोच्यो। साथीहरूले उठाएपछि ऊ हतारमा रुखमा चढेर हाँगा भाँच्न थाल्यो, र एउटा हाँगा उछिट्टिएर आँखामा लाग्दा ऊ घाइते भयो। उसले काँचो दाउरा ल्याएर साथीहरूको दाउरामाथि राख्यो। भोलिपल्ट बिहान भात पकाउनेले त्यही काँचो दाउरा लिएर प्रयोग गर्‍यो, तर अबेरसम्म आगो बाल्न सकेन, जसले गर्दा पूरै समूह तोकिएको समयमा यात्रा गर्न सकेन। यो कथाले देखाउँछ कि टालटुल गरेर पछि हतारमा काम गर्नाले आफूलाई र अरूलाई दुवैलाई हानि पुर्‍याउन सक्छ।

हरेक कामको आफ्नै क्रम र उचित समय हुन्छ। केही काम पहिले सक्नुपर्छ, तब मात्र अर्को काम सुरु गर्न सकिन्छ। पहिल्यै तयारी गर्दा सोच्ने, जाँच्ने र गल्ती सुधार्ने समय मिल्छ, तर समय सकिन लागेसम्म छाडियो भने काम सक्न मात्र सकिन्छ, ध्यानपूर्वक जाँच्ने अवसर हुँदैन। त्यसैले केही दुःख टालटुल गर्नाले र समयमै तयारी नगर्नाले आउँछन्, जबकि चाँडै काम थालेर ती समस्या घटाउन सकिन्थ्यो।

दैनिक जीवनमा, बुझाउने अघिल्लो रातसम्म प्रतिवेदन छाड्ने विद्यार्थीले निद्रा त्याग्नुपर्ने र जाँचेर सुधार्ने समय नपाउन सक्छ। अन्तिम दिनमा मात्र भर्नाका कागजात तयार गर्नेले कागजात अपुग भएको थाहा पायो भने समयमै सुधार्न नसक्न सक्छ। छाना चुहिन्छ भन्ने थाहा भएर पनि नबनाउनेको सामान पानी पर्दा बिग्रन सक्छ। तर योजना बनाएर पहिल्यैदेखि बिस्तारै काम गर्नेले सावधानीपूर्वक काम गर्ने र अनपेक्षित समस्याको राम्ररी सामना गर्ने अवसर पाउँछ।

त्यसैले हामीले कुन कुरा महत्त्वपूर्ण छ, कुन जरुरी छ र कुन पहिले गर्नुपर्छ भनी कामको क्रम मिलाउने अभ्यास गर्नुपर्छ, अनि नियमित रूपमा काम गर्न समय छुट्याउनुपर्छ। काम ठूलो छ भने बिस्तारै भाग-भाग गरेर गर्नुपर्छ, सबै एकैपटक हतारमा गर्नुपर्ने अवस्थासम्म पर्खनु हुँदैन। बाधा आइपर्दा तुरुन्तै समाधान गर्नुपर्छ वा सल्लाह माग्नुपर्छ। समयअनुसार कर्तव्य पूरा गर्नाले आफ्नो र सामूहिक दुवैको दुःख घटाउँछ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "जसले पहिले गर्नुपर्ने काम पछि गर्न चाहन्छ, ऊ पछि दुःख पाउँछ, वरुण रुखका हाँगा भाँच्ने युवकजस्तै।"