พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ทุกฺโข ปาปสฺส อุจฺจโย” แปลว่า “ความสั่งสมบาป นำทุกข์มาให้” คำว่า “ความสั่งสมบาป” หมายถึงการทำความชั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนความชั่วนั้นพอกพูนมากขึ้นเรื่อย ๆ และกลายเป็นนิสัย พุทธศาสนสุภาษิตนี้สอนว่า การสั่งสมบาปเช่นนี้ย่อมนำความทุกข์มาให้ เพราะบาปแต่ละครั้งเปรียบเหมือนหยดน้ำที่หยดลงในภาชนะ เมื่อหยดอยู่เรื่อย ๆ ย่อมเต็มได้ในที่สุด

ในพระธรรมบท พระพุทธองค์ตรัสเตือนไว้ว่า ถ้าบุรุษพึงทำบาป ก็ไม่ควรทำบาปนั้นบ่อย ๆ ไม่ควรทำความพอใจในบาปนั้น เพราะความสั่งสมบาปนำทุกข์มาให้ คนจำนวนมากคิดว่าความชั่วเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่เป็นไร เช่น โกหกเล็กน้อย เอาของผู้อื่นเล็กน้อย แต่ความคิดเช่นนี้เองที่ทำให้บาปสั่งสมมากขึ้น เมื่อทำจนเคยชินแล้ว ใจก็ไม่รู้สึกละอาย ความชั่วที่ใหญ่กว่าก็ตามมาได้ง่าย สุดท้ายความทุกข์ก็มาถึงทั้งในรูปของโทษทางกฎหมาย ความเสื่อมเสีย และความเดือดร้อนใจ

ตัวอย่างเช่น เด็กที่ขโมยเงินพ่อแม่ครั้งละเล็กละน้อยแล้วไม่มีใครรู้ เมื่อโตขึ้นก็อาจกล้าทุจริตเงินจำนวนมากขึ้น จนวันหนึ่งถูกจับได้และต้องรับโทษอย่างหนัก คนที่ติดการพนันก็เริ่มจากการเล่นเพียงเล็กน้อย แต่เมื่อสั่งสมความเคยชินจนติดแล้ว ก็อาจสูญเสียทั้งทรัพย์สิน ครอบครัว และอนาคต ความทุกข์เหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นในทันที แต่ค่อย ๆ สั่งสมมาจากความชั่วทีละน้อย

ผู้ที่ไม่ปรารถนาความทุกข์จึงไม่ควรประมาทความชั่วแม้เพียงเล็กน้อย ควรหยุดตั้งแต่ครั้งแรก และถ้าเผลอทำไปแล้วก็ไม่ควรทำซ้ำอีก เพราะการหยุดสั่งสมบาปคือการปิดประตูแห่งความทุกข์ สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ความสั่งสมบาป นำทุกข์มาให้”

The saying "dukkho pāpassa uccayo" means "The accumulation of evil brings suffering." The words "the accumulation of evil" mean doing evil again and again, until that evil builds up more and more and becomes a habit. This saying teaches that such accumulation of evil brings suffering, because each evil deed is like a drop of water dripping into a vessel: when it keeps dripping, the vessel eventually becomes full.

In the Dhammapada, the Buddha warned: if a person should do evil, he should not do it again and again, and should not take delight in it, for the accumulation of evil brings suffering. Many people think that small evils do not matter, such as telling a small lie or taking a little of other people's things, but it is precisely this way of thinking that makes evil accumulate more and more. Once one has done it until it becomes habitual, the mind no longer feels ashamed, and greater evils can easily follow. In the end, suffering arrives, in the form of legal punishment, disgrace and distress of mind.

For example, a child who steals his parents' money a little at a time without anyone knowing may, when he grows up, dare to embezzle larger sums of money, until one day he is caught and must receive a heavy punishment. One who is addicted to gambling also begins by playing only a little, but once the habit has accumulated until he is addicted, he may lose his property, his family and his future. These sufferings do not arise all at once, but gradually accumulate from evil done little by little.

Those who do not wish for suffering should therefore not be heedless of even a small evil. They should stop from the very first time, and if they have carelessly done it already, they should not do it again, because stopping the accumulation of evil is closing the door of suffering, just as the saying goes: "The accumulation of evil brings suffering."

Kata mutiara "dukkho pāpassa uccayo" berarti "Penimbunan kejahatan membawa penderitaan." Kata "penimbunan kejahatan" berarti berbuat jahat berulang kali, hingga kejahatan itu makin lama makin menumpuk dan menjadi kebiasaan. Kata mutiara ini mengajarkan bahwa penimbunan kejahatan seperti ini tentu membawa penderitaan, karena setiap kejahatan bagaikan tetes air yang menetes ke dalam wadah, bila terus menetes, pada akhirnya wadah itu pun akan penuh.

Dalam Dhammapada, Sang Buddha memperingatkan bahwa bila seseorang berbuat jahat, hendaknya ia tidak mengulanginya berkali-kali, dan hendaknya tidak merasa senang dengan kejahatan itu, karena penimbunan kejahatan membawa penderitaan. Banyak orang berpikir bahwa kejahatan kecil tidak apa-apa, misalnya berbohong sedikit atau mengambil barang orang lain sedikit, tetapi justru pikiran seperti inilah yang membuat kejahatan makin menumpuk. Bila telah terbiasa melakukannya, pikiran tidak lagi merasa malu, dan kejahatan yang lebih besar pun mudah menyusul. Akhirnya penderitaan pun datang, baik dalam bentuk hukuman menurut hukum, nama buruk, maupun kegelisahan batin.

Sebagai contoh, anak yang mencuri uang orang tuanya sedikit demi sedikit tanpa ada yang mengetahuinya, ketika dewasa mungkin berani melakukan korupsi dengan jumlah yang makin besar, hingga suatu hari tertangkap dan harus menerima hukuman yang berat. Orang yang kecanduan judi pun berawal dari bermain hanya sedikit, tetapi ketika kebiasaan itu telah menumpuk hingga menjadi kecanduan, ia mungkin kehilangan harta, keluarga, dan masa depannya. Penderitaan-penderitaan ini tidak terjadi seketika, tetapi perlahan-lahan menumpuk dari kejahatan sedikit demi sedikit.

Karena itu, orang yang tidak menginginkan penderitaan hendaknya tidak meremehkan kejahatan meskipun hanya sedikit, hendaknya berhenti sejak kali pertama, dan bila telah terlanjur melakukannya, hendaknya tidak mengulanginya lagi, karena menghentikan penimbunan kejahatan berarti menutup pintu penderitaan, sesuai dengan kata mutiara: "Penimbunan kejahatan membawa penderitaan."

格言“dukkho pāpassa uccayo”意为“恶的积聚，带来痛苦。”“恶的积聚”是指一再地造恶，使恶越来越多，并成为习惯。这句格言教导：这样积聚恶必定带来痛苦，因为每一次的恶就像滴进容器里的水滴，只要一直滴下去，最终必定会满。

在《法句经》中，佛陀告诫说：人若造了恶，不应一再地造，不应对恶生起喜好，因为恶的积聚带来痛苦。许多人认为小小的恶不要紧，例如说点小谎、拿别人一点东西；然而正是这样的想法使恶积聚得越来越多。做到习以为常之后，心就不再感到羞耻，更大的恶也就容易随之而来。最后，痛苦终于到来，无论是法律的惩罚、名誉的败坏，还是内心的煎熬。

例如，一个孩子每次从父母那里偷一点钱而没有人知道，长大后就可能敢于侵吞更多的钱，直到有一天被抓到而必须承受严重的惩罚。沉迷赌博的人，也是从只玩一点点开始的；但当习惯积累到上瘾时，就可能失去财产、家庭和前途。这些痛苦并不是立刻发生的，而是从一点一点的恶中逐渐积累而来的。

因此，不希望受苦的人，不应轻忽任何恶，即使只是很小的恶；应当从第一次就停止，如果一时疏忽已经做了，也不应再重复，因为停止积聚恶，就是关上痛苦之门，正如格言所说：“恶的积聚，带来痛苦。”

Der Spruch „dukkho pāpassa uccayo“ bedeutet „Die Anhäufung des Bösen bringt Leid.“ Die Worte „Anhäufung des Bösen“ bezeichnen das wiederholte Begehen des Bösen, bis sich das Böse immer mehr anhäuft und zur Gewohnheit wird. Dieser Spruch lehrt, dass eine solche Anhäufung des Bösen Leid bringt, denn jede einzelne böse Tat gleicht einem Wassertropfen, der in ein Gefäß fällt: Wenn es beständig tropft, wird das Gefäß schließlich voll.

Im Dhammapada mahnt der Buddha: Wenn ein Mensch Böses tun sollte, so soll er es nicht immer wieder tun und soll keinen Gefallen daran finden, denn die Anhäufung des Bösen bringt Leid. Viele Menschen denken, kleines Böses sei nicht schlimm, zum Beispiel eine kleine Lüge oder ein wenig von dem zu nehmen, was anderen gehört. Doch gerade solches Denken lässt das Böse immer mehr anwachsen. Wenn man sich daran gewöhnt hat, empfindet das Herz keine Scham mehr, und größeres Böses folgt leicht. Am Ende kommt das Leid, sei es in Form gesetzlicher Strafen, der Schande oder der inneren Unruhe.

Ein Kind zum Beispiel, das seinen Eltern immer wieder kleine Geldbeträge stiehlt, ohne dass es jemand bemerkt, wagt es als Erwachsener vielleicht, größere Summen zu veruntreuen, bis es eines Tages ertappt wird und eine schwere Strafe erleiden muss. Wer dem Glücksspiel verfallen ist, hat auch nur mit kleinen Einsätzen begonnen; doch wenn sich die Gewohnheit anhäuft, bis er süchtig ist, verliert er vielleicht Besitz, Familie und Zukunft. Dieses Leid entsteht nicht sofort, sondern häuft sich nach und nach aus kleinem Bösen an.

Wer kein Leid haben möchte, sollte daher selbst kleines Böses nicht leichtnehmen; er sollte gleich beim ersten Mal aufhören, und wenn er es unachtsam doch getan hat, sollte er es nicht wiederholen, denn mit der Anhäufung des Bösen aufzuhören heißt, das Tor zum Leid zu schließen, so wie der Spruch sagt: „Die Anhäufung des Bösen bringt Leid.“

Ordsproget „dukkho pāpassa uccayo“ betyder „Ophobning af ondt bringer lidelse.“ Udtrykket „ophobning af ondt“ betyder at gøre ondt igen og igen, indtil det onde hober sig op mere og mere og bliver til en vane. Ordsproget lærer, at en sådan ophobning af ondt bringer lidelse, fordi hver ond handling er som en vanddråbe, der drypper ned i en beholder: Når det drypper uafbrudt, bliver beholderen til sidst fuld.

I Dhammapada advarede Buddha: Hvis et menneske gør ondt, bør han ikke gøre det igen og igen og ikke finde behag i det, for ophobning af ondt bringer lidelse. Mange mennesker tror, at små onde handlinger ikke betyder noget, såsom en lille løgn eller at tage en smule af andres ting, men netop en sådan tankegang får det onde til at hobe sig op. Når man har vænnet sig til det, føler sindet ikke længere skam, og større onde handlinger følger let efter. Til sidst kommer lidelsen, både i form af straf efter loven, vanære og uro i sindet.

For eksempel kan et barn, der stjæler lidt penge fra sine forældre ad gangen, uden at nogen opdager det, som voksen vove at begå uredelighed med større beløb, indtil han en dag bliver afsløret og må udstå en hård straf. Den, der er blevet afhængig af hasardspil, begyndte også med at spille lidt, men når vanen er ophobet, til han er blevet afhængig, kan han miste både ejendom, familie og fremtid. Disse lidelser opstår ikke med det samme, men hober sig gradvist op af små onde handlinger.

Den, der ikke ønsker lidelse, bør derfor ikke være skødesløs over for selv det mindste onde, men stoppe allerede første gang, og hvis han uforvarende har gjort det, bør han ikke gøre det igen, for at stoppe ophobningen af ondt er at lukke døren til lidelse, sådan som ordsproget siger: „Ophobning af ondt bringer lidelse.“

सूक्ति "दुक्खो पापस्स उच्चयो" का अर्थ है "पाप का संचय दुःख लाता है।" "पाप का संचय" का अर्थ है बार-बार पाप करना, यहाँ तक कि वह पाप निरंतर बढ़ता जाए और स्वभाव बन जाए। यह सूक्ति सिखाती है कि इस प्रकार पाप का संचय दुःख लाता है, क्योंकि हर एक पाप पात्र में टपकती पानी की बूँद के समान है: जब वह निरंतर टपकती रहती है, तो अंत में पात्र भर जाता है।

धम्मपद में भगवान बुद्ध ने चेतावनी दी है कि यदि कोई पुरुष पाप करे, तो उसे वह पाप बार-बार नहीं करना चाहिए और उसमें रुचि नहीं लेनी चाहिए, क्योंकि पाप का संचय दुःख लाता है। बहुत-से लोग सोचते हैं कि छोटे-मोटे पाप कोई बात नहीं, जैसे थोड़ा-सा झूठ बोलना या दूसरों की थोड़ी-सी वस्तु ले लेना; किंतु यही सोच पाप को और अधिक संचित कराती है। जब व्यक्ति उसका अभ्यस्त हो जाता है, तो मन में लज्जा नहीं रहती और बड़े पाप आसानी से पीछे-पीछे आते हैं। अंततः दुःख आ ही जाता है, कानूनी दंड, अपयश और मन की पीड़ा के रूप में।

उदाहरण के लिए, जो बच्चा अपने माता-पिता का थोड़ा-थोड़ा धन चुराता है और किसी को पता नहीं चलता, बड़ा होकर वह और भी बड़ी राशि का भ्रष्टाचार करने का साहस कर सकता है, जब तक कि एक दिन वह पकड़ा न जाए और उसे कठोर दंड न भोगना पड़े। जुए की लत वाला व्यक्ति भी थोड़ा-सा खेलने से आरंभ करता है, किंतु जब आदत संचित होकर लत बन जाती है, तो वह अपनी संपत्ति, परिवार और भविष्य सब कुछ खो सकता है। ये दुःख तुरंत उत्पन्न नहीं होते, बल्कि थोड़े-थोड़े पापों से धीरे-धीरे संचित होते हैं।

इसलिए जो दुःख नहीं चाहता, उसे छोटे-से-छोटे पाप के प्रति भी प्रमादी नहीं होना चाहिए। उसे पहली बार में ही रुक जाना चाहिए, और यदि असावधानी से पाप हो गया हो, तो उसे फिर नहीं दोहराना चाहिए, क्योंकि पाप का संचय रोकना दुःख का द्वार बंद करना है, जैसा कि सूक्ति कहती है: "पाप का संचय दुःख लाता है।"

「ドゥッコー・パーパッサ・ウッチャヨー」という格言は、「悪を積み重ねることは、苦をもたらす」という意味です。「悪を積み重ねること」とは、悪を何度も繰り返し行い、その悪がしだいに積み重なって習慣となってしまうことを意味します。この格言は、このように悪を積み重ねることは苦をもたらすと教えています。一つひとつの悪は、器に落ちる水滴のようなもので、絶えず落ち続ければ、ついにはいっぱいになってしまうからです。

『ダンマパダ』において、仏陀は、「もし人が悪をなしたとしても、それを繰り返しなしてはならない。その悪を楽しんではならない。悪を積み重ねることは苦をもたらすからである」と戒めておられます。多くの人は、ちょっとした嘘や、他の人の物をちょっと取ることのような小さな悪なら構わないと考えます。しかし、まさにそのような考えが悪をますます積み重ねさせるのです。慣れてしまうと、心は恥を感じなくなり、より大きな悪も容易に続いて起こります。そして最後には、法律上の罰、評判の失墜、心の苦しみという形で苦がやって来るのです。

たとえば、親のお金を少しずつ盗んで誰にも気づかれなかった子どもは、大人になると、もっと多額のお金の不正を働くようになり、ある日見つかって重い罰を受けることになるかもしれません。賭け事におぼれる人も、ほんの少し遊ぶことから始まりますが、慣れが積み重なってやめられなくなると、財産も家族も将来もすべて失ってしまうかもしれません。こうした苦は、すぐに生じるのではなく、少しずつの悪から徐々に積み重なってくるのです。

ですから、苦を望まない人は、たとえわずかな悪でも軽んじてはなりません。最初の一回で止めるべきであり、うっかり行ってしまったなら、二度と繰り返すべきではありません。悪を積み重ねるのをやめることは、苦への扉を閉ざすことだからです。格言にあるとおり、「悪を積み重ねることは、苦をもたらす」なのです。

सूक्ति "दुक्खो पापस्स उच्चयो" को अर्थ हो "पापको सञ्चयले दुःख ल्याउँछ।" "पापको सञ्चय" भन्नाले खराबी बारम्बार गर्नु, जसले गर्दा त्यो खराबी क्रमशः थुप्रिँदै गएर बानी बन्छ, भन्ने बुझिन्छ। यो सूक्तिले सिकाउँछ कि यसरी पापको सञ्चय गर्नुले दुःख ल्याउँछ, किनकि हरेक पटकको पाप भाँडामा खस्ने पानीको थोपाजस्तै हो, जुन निरन्तर खसिरहेमा अन्ततः भरिन्छ।

धम्मपदमा भगवान् बुद्धले चेतावनी दिनुभएको छ: यदि मानिसले पाप गर्छ भने त्यो बारम्बार नगरोस्, त्यसमा रुचि नराखोस्, किनकि पापको सञ्चयले दुःख ल्याउँछ। धेरै मानिस सानातिना खराबीले केही फरक पर्दैन भन्ठान्छन्, जस्तै थोरै झूट बोल्नु वा अरूको अलिकति वस्तु लिनु, तर यस्तै सोचाइले पाप बढी सञ्चित हुन्छ। बानी परिसकेपछि मनले लाज मान्न छोड्छ, र त्योभन्दा ठूलो खराबी सजिलै पछि-पछि आउँछ। अन्ततः कानुनी सजाय, बदनामी र मनको छटपटीका रूपमा दुःख आइपुग्छ।

उदाहरणका लागि, आमाबुबाको पैसा थोरै-थोरै चोर्ने र कसैलाई थाहा नहुने बालक ठूलो भएपछि अझ ठूलो रकमको भ्रष्टाचार गर्ने आँट गर्न सक्छ, र एक दिन समातिएर कडा सजाय भोग्नुपर्छ। जुवाको लत लागेको व्यक्ति पनि थोरै खेलेर सुरु गर्छ, तर बानी सञ्चित हुँदै लत लागेपछि धनसम्पत्ति, परिवार र भविष्य सबै गुमाउन सक्छ। यी दुःख तुरुन्तै उत्पन्न हुँदैनन्, बरु थोरै-थोरै खराबीबाट क्रमशः सञ्चित हुँदै आउँछन्।

त्यसैले दुःख नचाहनेले अलिकति खराबीलाई पनि हेला गर्नु हुँदैन, पहिलो पटकमै रोक्नुपर्छ, र भुलवश गरिसकेको भए फेरि दोहोर्‍याउनु हुँदैन, किनकि पापको सञ्चय रोक्नु दुःखको ढोका बन्द गर्नु हो, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "पापको सञ्चयले दुःख ल्याउँछ।"