พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ปุญฺญานิ ปรโลกสฺมึ ปติฏฺฐา โหนฺติ ปาณินํ” แปลว่า “บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ในโลกหน้า” คำว่า “ที่พึ่ง” หมายถึงสิ่งที่ให้ความคุ้มครอง ให้ความอบอุ่น และช่วยให้พ้นจากภัย ส่วน “โลกหน้า” หมายถึงภพภูมิที่สัตว์ไปเกิดหลังจากสิ้นชีวิตในโลกนี้ พุทธศาสนสุภาษิตนี้สอนว่า บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ทั้งหลายในโลกหน้า กล่าวคือ เมื่อละโลกนี้ไปแล้ว ไม่มีทรัพย์สิน ญาติพี่น้อง หรือยศศักดิ์ใดติดตามไปได้ มีเพียงบุญและบาปที่ตนทำไว้เท่านั้นที่ติดตามไป และบุญเป็นสิ่งเดียวที่จะคุ้มครองได้

ในโลกนี้ มนุษย์มีที่พึ่งหลายอย่าง เช่น พ่อแม่เป็นที่พึ่งของลูก ญาติมิตรเป็นที่พึ่งในยามลำบาก ทรัพย์สินเป็นที่พึ่งในการดำรงชีวิต แต่ที่พึ่งเหล่านี้มีขอบเขตจำกัด เมื่อถึงวาระที่ต้องจากโลกนี้ไป ที่พึ่งเหล่านี้ก็ติดตามไปไม่ได้ พระพุทธศาสนาสอนว่า สัตว์ทั้งหลายมีกรรมเป็นของตน เป็นทายาทแห่งกรรม ทำกรรมใดไว้ ดีหรือชั่ว ย่อมเป็นผู้รับผลของกรรมนั้น เมื่อละโลกนี้ไปแล้ว สิ่งที่ติดตามไปจึงมีเพียงกรรมที่ตนทำไว้ บุญที่ทำไว้ดีแล้วย่อมรับรองผู้ทำบุญนั้นไว้ในโลกหน้า เหมือนญาติทั้งหลายยินดีต้อนรับญาติที่รักซึ่งจากไปนานแล้วกลับมาถึงบ้านโดยสวัสดี บุญจึงเป็นที่พึ่งที่แท้จริงในโลกหน้า

ในชีวิตจริง คนที่เดินทางไปต่างแดนย่อมต้องเตรียมเสบียงและทุนรอนไว้ให้พร้อม ไม่เช่นนั้นจะลำบากเมื่อไปถึง การเดินทางสู่โลกหน้าก็เช่นกัน บุญคือเสบียงที่ต้องเตรียมไว้ ผู้ที่ใช้ชีวิตโดยประมาท ไม่เคยทำความดี เมื่อถึงเวลาต้องเดินทางก็ย่อมไม่มีเสบียงติดตัว ส่วนผู้ที่ทำบุญไว้มาก ย่อมเดินทางด้วยความอุ่นใจ เหมือนคนที่มีญาติคอยต้อนรับอยู่ปลายทาง

ผู้ที่เข้าใจความจริงของชีวิตจึงไม่ควรประมาท ควรเตรียมที่พึ่งสำหรับโลกหน้าด้วยการทำบุญตั้งแต่ยังมีโอกาส ทั้งการให้ทาน การรักษาศีล และการฝึกจิตให้ผ่องใส สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ในโลกหน้า”

The saying "puññāni paralokasmiṃ patiṭṭhā honti pāṇinaṃ" means "Merit is the support of beings in the next world." The word "support" means something that gives protection and comfort and helps one escape from danger. As for "the next world", it means the state of existence in which beings are reborn after their life in this world has ended. This saying teaches that merit is the support of all beings in the next world; in other words, after one leaves this world, no possessions, relatives or rank can follow one. Only the merit and evil one has done follow along, and merit is the one thing that can protect one.

In this world, human beings have many supports: parents are the support of their children, relatives and friends are a support in times of hardship, and possessions are a support for making a living. But these supports have their limits; when the time comes to leave this world, they cannot follow. Buddhism teaches that beings are the owners of their kamma and the heirs of their kamma; whatever kamma they do, good or evil, they will receive its result. After one leaves this world, therefore, all that follows is the kamma one has done. Merit that has been well made receives its maker in the next world, just as relatives gladly welcome a dear relative who has long been away when he arrives home safely. Merit is therefore the true support in the next world.

In real life, a person travelling to a foreign land must prepare provisions and funds in advance, otherwise he will have difficulties when he arrives. The journey to the next world is the same: merit is the provision that must be prepared. One who lives heedlessly and has never done good will have no provisions with him when the time comes to travel, while one who has made much merit travels with a warm heart, like a person who has relatives waiting to welcome him at his destination.

Those who understand the truth of life should therefore not be heedless, but should prepare a support for the next world by making merit while they still have the opportunity, through giving, keeping the precepts and training the mind to be clear and bright, just as the saying goes: "Merit is the support of beings in the next world."

Kata mutiara "puññāni paralokasmiṃ patiṭṭhā honti pāṇinaṃ" berarti "Jasa kebajikan adalah tempat bernaung bagi makhluk hidup di alam kehidupan berikutnya." Kata "tempat bernaung" berarti sesuatu yang memberikan perlindungan, memberikan rasa aman, dan membantu terbebas dari bahaya. Adapun "alam kehidupan berikutnya" berarti alam tempat makhluk terlahir kembali setelah meninggal dunia di dunia ini. Kata mutiara ini mengajarkan bahwa jasa kebajikan adalah tempat bernaung bagi semua makhluk di alam kehidupan berikutnya; artinya, setelah meninggalkan dunia ini, tidak ada harta benda, sanak saudara, atau kedudukan dan kehormatan apa pun yang dapat ikut pergi. Hanya jasa kebajikan dan kejahatan yang telah dilakukan sendiri yang ikut pergi, dan jasa kebajikan adalah satu-satunya hal yang dapat melindungi.

Di dunia ini, manusia memiliki banyak tempat bernaung, misalnya ayah dan ibu adalah tempat bernaung bagi anak, sanak saudara dan sahabat adalah tempat bernaung di saat sulit, dan harta benda adalah tempat bernaung dalam menjalani hidup. Tetapi tempat-tempat bernaung ini memiliki batas; ketika tiba saatnya harus meninggalkan dunia ini, tempat-tempat bernaung ini tidak dapat ikut pergi. Agama Buddha mengajarkan bahwa semua makhluk memiliki kamma sebagai milik mereka sendiri dan merupakan pewaris kamma; perbuatan apa pun yang dilakukan, baik atau jahat, merekalah yang akan menerima akibat dari perbuatan itu. Setelah meninggalkan dunia ini, yang ikut pergi hanyalah kamma yang telah dilakukan sendiri. Jasa kebajikan yang telah dilakukan dengan baik akan menyambut pelakunya di alam kehidupan berikutnya, bagaikan sanak saudara yang dengan gembira menyambut kerabat tercinta yang telah lama pergi dan kembali ke rumah dengan selamat. Karena itu, jasa kebajikan adalah tempat bernaung sejati di alam kehidupan berikutnya.

Dalam kehidupan nyata, orang yang bepergian ke negeri asing harus menyiapkan bekal dan modal dengan lengkap; jika tidak, ia akan kesusahan ketika tiba di sana. Perjalanan menuju alam kehidupan berikutnya pun demikian; jasa kebajikan adalah bekal yang harus dipersiapkan. Orang yang menjalani hidup dengan lengah dan tidak pernah berbuat baik, ketika tiba saatnya harus berangkat, tidak memiliki bekal apa pun. Adapun orang yang telah banyak berbuat jasa kebajikan akan berangkat dengan hati yang tenteram, bagaikan orang yang memiliki sanak saudara yang menantikan untuk menyambutnya di tempat tujuan.

Karena itu, orang yang memahami kenyataan hidup hendaknya tidak lengah, tetapi mempersiapkan tempat bernaung untuk alam kehidupan berikutnya dengan berbuat jasa kebajikan selagi masih ada kesempatan, baik dengan berdana, menjalankan sila, maupun melatih pikiran agar jernih, sesuai dengan kata mutiara: "Jasa kebajikan adalah tempat bernaung bagi makhluk hidup di alam kehidupan berikutnya."

格言“puññāni paralokasmiṃ patiṭṭhā honti pāṇinaṃ”意为“功德是众生在来世的依靠。”“依靠”是指给予保护、给予温暖，并帮助人脱离危险的事物；而“来世”是指众生在此世生命结束之后所投生的界趣。这句格言教导我们：功德是一切众生在来世的依靠。也就是说，离开此世之后，没有任何财产、亲属或地位能够跟随而去，只有自己所作的功德和恶业才会跟随而去，而功德是唯一能够保护自己的。

在这个世界上，人有许多依靠，例如父母是孩子的依靠，亲友是困难时的依靠，财产是维持生活的依靠。但这些依靠都有其限度，当必须离开这个世界的时刻到来时，这些依靠都无法跟随而去。佛教教导说：众生以业为自己所有，是业的继承者，作了什么业，无论善恶，都必将承受那个业的果报。离开此世之后，跟随而去的就只有自己所作的业。善作的功德必然在来世迎接那位造作功德的人，犹如亲属们欢喜地迎接久别的亲人平安回到家中。因此，功德是来世真正的依靠。

在现实生活中，到异国他乡旅行的人，必须准备好干粮和盘缠，否则到达时就会遭遇困难。前往来世的旅程也是如此，功德就是必须准备好的干粮。生活放逸、从不行善的人，到了必须启程的时候，身上必然没有干粮；而作了许多功德的人，必然安心地踏上旅程，就像有亲人在终点等候迎接的人一样。

因此，了解生命真相的人不应放逸，应当趁着还有机会时，以作功德来为来世准备依靠，包括布施、持戒，以及训练内心使之明净，正如格言所说：“功德是众生在来世的依靠。”

Der Spruch „puññāni paralokasmiṃ patiṭṭhā honti pāṇinaṃ“ bedeutet „Verdienst ist die Zuflucht der Wesen in der jenseitigen Welt.“ Das Wort „Zuflucht“ bezeichnet etwas, das Schutz und Geborgenheit gibt und hilft, der Gefahr zu entgehen. „Die jenseitige Welt“ bezeichnet die Daseinsbereiche, in denen die Wesen nach dem Ende ihres Lebens in dieser Welt wiedergeboren werden. Dieser Spruch lehrt, dass Verdienst die Zuflucht aller Wesen in der jenseitigen Welt ist; das heißt, wenn man diese Welt verlassen hat, kann einem weder Besitz noch Verwandtschaft noch Rang folgen; nur das Verdienst und das Böse, das man selbst getan hat, folgen einem, und Verdienst ist das Einzige, das einen schützen kann.

In dieser Welt haben die Menschen viele Zufluchten: Die Eltern sind die Zuflucht der Kinder, Verwandte und Freunde sind eine Zuflucht in schweren Zeiten, und Besitz ist eine Zuflucht für den Lebensunterhalt. Doch diese Zufluchten sind begrenzt; wenn die Zeit kommt, diese Welt zu verlassen, können sie einem nicht folgen. Der Buddhismus lehrt, dass alle Wesen ihr Kamma als Eigentum haben und Erben ihres Kamma sind; welches Kamma sie auch tun, ob gut oder böse, dessen Früchte werden sie empfangen. Wenn man diese Welt verlassen hat, folgt einem daher nur das Kamma, das man selbst getan hat. Gut getanes Verdienst empfängt den, der es erworben hat, in der jenseitigen Welt, so wie Verwandte einen lieben Angehörigen, der lange fort war, freudig willkommen heißen, wenn er wohlbehalten nach Hause zurückkehrt. Verdienst ist daher die wahre Zuflucht in der jenseitigen Welt.

Im wirklichen Leben muss jemand, der in ein fremdes Land reist, Proviant und Geldmittel bereithalten, sonst gerät er bei der Ankunft in Not. Ebenso verhält es sich mit der Reise in die jenseitige Welt: Verdienst ist der Proviant, den man vorbereiten muss. Wer nachlässig lebt und nie Gutes getan hat, hat keinen Proviant bei sich, wenn die Zeit der Reise kommt. Wer hingegen viel Verdienst erworben hat, reist mit Zuversicht, wie jemand, den am Ziel Verwandte erwarten, um ihn zu empfangen.

Wer die Wahrheit des Lebens versteht, sollte daher nicht nachlässig sein, sondern eine Zuflucht für die jenseitige Welt vorbereiten, indem er Verdienst erwirbt, solange er noch die Gelegenheit hat, durch Geben, das Bewahren der Sittlichkeit und das Schulen des Geistes zur Klarheit, so wie der Spruch sagt: „Verdienst ist die Zuflucht der Wesen in der jenseitigen Welt.“

Ordsproget „puññāni paralokasmiṃ patiṭṭhā honti pāṇinaṃ“ betyder „Fortjeneste er væsenernes tilflugt i den næste verden.“ Ordet „tilflugt“ betyder det, der giver beskyttelse, giver tryghed og hjælper én til at undslippe fare. „Den næste verden“ betyder den tilværelse, som væsenerne genfødes i, når deres liv i denne verden er forbi. Ordsproget lærer, at fortjeneste er alle væseners tilflugt i den næste verden, det vil sige, at når man har forladt denne verden, kan hverken rigdom, slægtninge eller rang følge med. Kun den fortjeneste og det onde, man selv har gjort, følger med, og fortjeneste er det eneste, der kan beskytte én.

I denne verden har mennesket mange tilflugter: Forældrene er børnenes tilflugt, slægtninge og venner er en tilflugt i svære tider, og rigdom er en tilflugt for at opretholde livet. Men disse tilflugter har deres grænser, og når tiden kommer, hvor man må forlade denne verden, kan de ikke følge med. Buddhismen lærer, at væsenerne har kamma som deres ejendom og er arvinger til deres kamma. Hvilken kamma de end har gjort, god eller ond, må de selv modtage følgen af den. Når man har forladt denne verden, er det eneste, der følger med, derfor den kamma, man selv har gjort. Den fortjeneste, man har skabt godt, tager imod den, der har skabt den, i den næste verden, ligesom slægtninge med glæde tager imod en kær slægtning, der længe har været borte, når han kommer sikkert hjem. Fortjeneste er derfor den sande tilflugt i den næste verden.

I det virkelige liv må den, der rejser til et fremmed land, forberede proviant og penge, ellers får han det svært, når han kommer frem. Sådan er det også med rejsen til den næste verden: Fortjeneste er den proviant, man må forberede. Den, der lever skødesløst og aldrig gør noget godt, har ingen proviant med sig, når tiden til at rejse kommer. Men den, der har skabt megen fortjeneste, rejser med et trygt sind, ligesom den, der har slægtninge, som venter på ham ved rejsens mål.

Den, der forstår livets sandhed, bør derfor ikke være skødesløs, men forberede en tilflugt for den næste verden ved at skabe fortjeneste, mens der endnu er lejlighed, både ved at give gaver (dāna), holde dyd og øve sindet til at blive klart, sådan som ordsproget siger: „Fortjeneste er væsenernes tilflugt i den næste verden.“

सूक्ति "पुञ्ञानि परलोकस्मिं पतिट्ठा होन्ति पाणिनं" का अर्थ है "परलोक में पुण्य प्राणियों का आश्रय होता है।" "आश्रय" का अर्थ है वह जो रक्षा करता है, सांत्वना देता है और संकट से बचने में सहायता करता है। "परलोक" का अर्थ है वह भव या लोक जिसमें प्राणी इस लोक में जीवन समाप्त होने के बाद जन्म लेते हैं। यह सूक्ति सिखाती है कि परलोक में पुण्य सभी प्राणियों का आश्रय होता है, अर्थात् इस लोक को छोड़ने के बाद न धन-संपत्ति, न सगे-संबंधी और न ही पद-प्रतिष्ठा साथ जा सकती है; केवल अपने किए हुए पुण्य और पाप ही साथ जाते हैं, और केवल पुण्य ही रक्षा कर सकता है।

इस लोक में मनुष्य के अनेक आश्रय होते हैं, जैसे माता-पिता संतान के आश्रय होते हैं, सगे-संबंधी और मित्र कठिन समय में आश्रय होते हैं, और धन-संपत्ति जीवन-यापन का आश्रय होती है। परंतु इन आश्रयों की सीमाएँ हैं; जब इस लोक से जाने का समय आता है, तो ये आश्रय साथ नहीं जा सकते। बुद्ध-शासन सिखाता है कि सभी प्राणी कर्म-स्वक हैं, कर्म के दायाद हैं; वे जो भी कर्म करते हैं, अच्छा या बुरा, उस कर्म का फल वे ही पाते हैं। इस लोक को छोड़ने के बाद केवल अपने किए हुए कर्म ही साथ जाते हैं। भली-भाँति किया गया पुण्य परलोक में पुण्य करने वाले का स्वागत करता है, जैसे सगे-संबंधी अपने उस प्रियजन का, जो बहुत समय पहले चला गया था, सकुशल घर लौटने पर प्रसन्नता से स्वागत करते हैं। इसलिए पुण्य ही परलोक में सच्चा आश्रय है।

वास्तविक जीवन में, जो व्यक्ति विदेश यात्रा पर जाता है, उसे पहले से पाथेय और धन तैयार रखना पड़ता है, अन्यथा वहाँ पहुँचने पर उसे कठिनाई होती है। परलोक की यात्रा भी ऐसी ही है; पुण्य वह पाथेय है जिसे तैयार रखना आवश्यक है। जो व्यक्ति प्रमाद में जीवन बिताता है और कभी भलाई नहीं करता, यात्रा का समय आने पर उसके पास कोई पाथेय नहीं होता। परंतु जिसने बहुत पुण्य किया है, वह निश्चिंत मन से यात्रा करता है, उस व्यक्ति के समान जिसका स्वागत करने के लिए गंतव्य पर सगे-संबंधी प्रतीक्षा कर रहे हों।

इसलिए जो जीवन के सत्य को समझता है, उसे प्रमाद नहीं करना चाहिए और अवसर रहते ही पुण्य करके परलोक के लिए आश्रय तैयार करना चाहिए, दान देकर, शील का पालन करके और चित्त को निर्मल बनाने का अभ्यास करके, जैसा कि सूक्ति कहती है: "परलोक में पुण्य प्राणियों का आश्रय होता है।"

「プンニャーニ・パラローカスミン・パティッター・ホーンティ・パーニナン」という格言は、「功徳は来世における生きものの拠り所である」という意味です。「拠り所」とは、守ってくれ、安心を与えてくれ、危険から逃れる助けとなるものを意味します。また「来世」とは、この世で命を終えたのちに生きものが生まれる世界を意味します。この格言は、功徳は来世におけるすべての生きものの拠り所であると教えています。すなわち、この世を去ったのちには、財産も親族も地位も名誉もついていくことはできず、自分が行った功徳と悪だけがついていくのであり、功徳こそが守ってくれる唯一のものなのです。

この世では、人にはさまざまな拠り所があります。たとえば、親は子の拠り所であり、親族や友人は困ったときの拠り所であり、財産は暮らしの拠り所です。しかし、これらの拠り所には限りがあります。この世を去るべき時が来れば、これらの拠り所はついていくことができません。仏教は、生きものは業を自分のものとし、業の相続者であり、善であれ悪であれ、自らなした業の報いを受ける者であると教えています。ですから、この世を去ったのちについていくのは、自らなした業だけです。よく行われた功徳は、功徳を行ったその人を来世において迎え入れてくれます。それはちょうど、長いあいだ遠くに出かけていた愛する親族が無事に家に帰ってきたのを、親族たちが喜んで迎えるようなものです。ですから功徳は、来世における本当の拠り所なのです。

実際の生活では、外国へ旅立つ人は、食料や資金をしっかりと準備しておかなければなりません。そうでなければ、着いたときに困ってしまいます。来世への旅も同じで、功徳こそが準備しておくべき旅の糧です。怠けて暮らし、一度も善を行ったことのない人は、旅立つべき時が来ても、身に携えていく糧がありません。一方、多くの功徳を積んだ人は、旅の終わりに親族が迎えてくれる人のように、安心して旅立つことができます。

ですから、人生の真実を理解した人は、怠ることなく、まだ機会があるうちに功徳を行って、来世のための拠り所を準備しておくべきです。布施をすること、戒を守ること、そして心を澄んだものにするよう訓練することによってです。格言にあるとおり、「功徳は来世における生きものの拠り所である」なのです。

सूक्ति "पुञ्ञानि परलोकस्मिं पतिट्ठा होन्ति पाणिनं" को अर्थ हो "पुण्य परलोकमा प्राणीहरूको शरण हो।" "शरण" भन्नाले रक्षा गर्ने, न्यानोपन दिने र खतराबाट बचाउने कुरा बुझिन्छ। "परलोक" भन्नाले यो लोकमा जीवन सकिएपछि प्राणीहरू जन्मिने भव र भूमि बुझिन्छ। यो सूक्तिले सिकाउँछ कि पुण्य परलोकमा सबै प्राणीहरूको शरण हो; अर्थात् यो लोक छोडेपछि कुनै पनि धनसम्पत्ति, आफन्त वा पद-प्रतिष्ठा साथमा जान सक्दैन, आफूले गरेको पुण्य र पाप मात्र साथमा जान्छ, र पुण्य मात्र रक्षा गर्न सक्ने एकमात्र कुरा हो।

यो लोकमा मानिसका धेरै शरण हुन्छन्, जस्तै आमाबुबा सन्तानका शरण हुन्, आफन्त र साथीहरू कठिन समयका शरण हुन्, र धनसम्पत्ति जीविकाको शरण हो। तर यी शरणहरूको सीमा हुन्छ; यो लोक छोड्नुपर्ने घडी आउँदा यी शरणहरू साथमा जान सक्दैनन्। बुद्धशासनले सिकाउँछ कि सबै प्राणीहरू कर्मका स्वामी हुन्, कर्मका दायाद हुन्; असल होस् वा खराब, जुन कर्म गर्छन्, त्यस कर्मको फल उनीहरूले नै भोग्छन्। त्यसैले यो लोक छोडेपछि साथमा जाने कुरा आफूले गरेको कर्म मात्र हो। राम्ररी गरिएको पुण्यले त्यो पुण्य गर्नेलाई परलोकमा स्वागत गर्छ, जसरी आफन्तहरूले लामो समयदेखि टाढा गएको प्रिय आफन्त सकुशल घर फर्कँदा खुसीसाथ स्वागत गर्छन्। त्यसैले पुण्य परलोकमा साँचो शरण हो।

वास्तविक जीवनमा, विदेश यात्रा गर्ने व्यक्तिले बाटोखर्च र पुँजी राम्ररी तयार राख्नुपर्छ, नत्र पुगेपछि कष्ट हुन्छ। परलोकको यात्रा पनि त्यस्तै हो: पुण्य तयार राख्नुपर्ने बाटोखर्च हो। प्रमादपूर्वक जीवन बिताउने र कहिल्यै असल काम नगर्ने व्यक्तिसँग यात्रा गर्नुपर्ने बेला आउँदा साथमा कुनै बाटोखर्च हुँदैन। तर धेरै पुण्य गरेको व्यक्ति, गन्तव्यमा स्वागत गर्न आफन्तहरू पर्खिरहेको व्यक्तिझैं, ढुक्क मनले यात्रा गर्छ।

त्यसैले जीवनको सत्य बुझ्नेले प्रमाद गर्नु हुँदैन, र अवसर हुँदै दान दिएर, शील पालन गरेर र चित्तलाई प्रसन्न बनाउने अभ्यास गरेर पुण्यद्वारा परलोकका लागि शरण तयार गर्नुपर्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "पुण्य परलोकमा प्राणीहरूको शरण हो।"