พุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “อติสีตํ อติอุณฺหํ อติสายมิทํ อหุ อิติ วิสฺสฏฺฐกมฺมนฺเต อตฺถา อจฺเจนฺติ มาณเว” แปลว่า “ประโยชน์ทั้งหลายย่อมล่วงเลยคนผู้ทอดทิ้งการงาน ด้วยอ้างว่า หนาวนัก ร้อนนัก เย็นเสียแล้ว” สุภาษิตนี้สอนว่า ผู้ที่หาข้ออ้างเพื่อเลื่อนหรือละทิ้งงานอยู่เสมอ ย่อมพลาดประโยชน์ที่ควรได้ เพราะโอกาสและเวลาไม่รอใคร

สุภาษิตนี้มาในสิงคาลกสูตร ซึ่งพระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่สิงคาลกมาณพ โดยกล่าวถึงโทษของความเกียจคร้านไว้ว่า คนเกียจคร้านมักอ้างว่า หนาวนักบ้าง ร้อนนักบ้าง เย็นแล้วบ้าง เช้าเกินไปบ้าง หิวนักบ้าง อิ่มนักบ้าง แล้วไม่ทำงาน เมื่อเป็นเช่นนี้ ทรัพย์ที่ยังไม่เกิดก็ไม่เกิด ทรัพย์ที่เกิดแล้วก็หมดไป ข้ออ้างเหล่านี้ฟังดูเหมือนมีเหตุผล แต่แท้จริงเป็นเครื่องปิดบังความเกียจคร้านในใจ

ข้ออ้างของคนเกียจคร้านมีลักษณะสำคัญคือ ไม่มีวันหมด เพราะเมื่อพ้นจากความหนาว ก็จะพบความร้อน เมื่อพ้นจากความร้อน ก็จะถึงเวลาเย็น หากรอให้ทุกอย่างพร้อมก่อนจึงลงมือทำ ก็อาจไม่ได้ทำอะไรเลย อย่างไรก็ตาม การพักผ่อนเมื่อเหนื่อยหรือเจ็บป่วยจริงเป็นสิ่งจำเป็น สุภาษิตนี้มุ่งเตือนเรื่องการใช้ข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงหน้าที่ มิใช่ห้ามการดูแลสุขภาพของตน

ในชีวิตประจำวัน นักเรียนที่บอกตนเองว่าวันนี้เหนื่อยเกินไป พรุ่งนี้ค่อยอ่านหนังสือ แล้วเลื่อนไปเรื่อย ๆ จนถึงวันสอบ ย่อมไม่พร้อมและเสียโอกาส เกษตรกรที่ไม่ยอมเตรียมดินเพราะอากาศร้อน อาจพลาดฤดูเพาะปลูก ผู้ที่อยากออกกำลังกายแต่รอให้อากาศดีเสียก่อน ก็อาจไม่ได้เริ่มสักที ส่วนผู้ที่ปรับตัวทำงานตามสภาพที่เป็นอยู่ ย่อมได้ผลงานอย่างต่อเนื่อง

ผู้ที่ปรารถนาความสำเร็จจึงควรสังเกตข้ออ้างในใจตน แยกให้ได้ว่าอะไรเป็นเหตุจำเป็นจริง อะไรเป็นเพียงความเกียจคร้าน แล้วลงมือทำหน้าที่ของตนอย่างสม่ำเสมอ สมดังพุทธศาสนสุภาษิตที่ว่า “ประโยชน์ทั้งหลายย่อมล่วงเลยคนผู้ทอดทิ้งการงาน ด้วยอ้างว่า หนาวนัก ร้อนนัก เย็นเสียแล้ว”

The saying "atisītaṃ atiuṇhaṃ atisāyamidaṃ ahu, iti vissaṭṭhakammante atthā accenti māṇave" means "Benefits pass by the one who abandons his work, saying, 'It is too cold, too hot, too late.'" This saying teaches that one who is always finding excuses to postpone or abandon work misses the benefits he should have gained, because opportunity and time wait for no one.

This saying comes from the Sigālaka Sutta, which the Buddha taught to the young man Sigālaka, describing the dangers of laziness: the lazy person tends to say it is too cold, too hot, too late, too early, too hungry or too full, and so does not work. As a result, wealth that has not yet arisen does not arise, and wealth that has arisen is used up. These excuses sound reasonable, but in truth they conceal the laziness in the mind.

The excuses of the lazy have one important characteristic: they never run out. When one escapes the cold, one meets the heat; when one escapes the heat, it is evening. If one waits until everything is ready before starting, one may never do anything at all. Nevertheless, resting when truly tired or ill is necessary. This saying warns against using excuses to avoid one's duties; it does not forbid caring for one's health.

In daily life, a student who tells himself he is too tired today and will study tomorrow, postponing again and again until the day of the exam, will not be ready and will lose his chance. A farmer who will not prepare the soil because the weather is hot may miss the planting season. Someone who wants to exercise but waits for good weather may never begin. But those who adapt and work under the conditions as they are achieve steady results.

Those who wish for success should therefore observe the excuses in their own minds, distinguish what is a real necessity from what is mere laziness, and carry out their duties regularly, just as the saying goes: "Benefits pass by the one who abandons his work, saying, 'It is too cold, too hot, too late.'"

Kata mutiara "atisītaṃ atiuṇhaṃ atisāyamidaṃ ahu, iti vissaṭṭhakammante atthā accenti māṇave" berarti "Manfaat berlalu dari orang yang meninggalkan pekerjaannya dengan berkata, 'Terlalu dingin, terlalu panas, sudah terlalu sore.'" Kata mutiara ini mengajarkan bahwa orang yang selalu mencari alasan untuk menunda atau meninggalkan pekerjaan akan kehilangan manfaat yang seharusnya ia peroleh, karena kesempatan dan waktu tidak menunggu siapa pun.

Kata mutiara ini berasal dari Sigālaka Sutta, yang diajarkan Sang Buddha kepada pemuda Sigālaka, dengan menguraikan bahaya kemalasan: orang malas cenderung berkata terlalu dingin, terlalu panas, terlalu sore, terlalu pagi, terlalu lapar, atau terlalu kenyang, lalu tidak bekerja. Akibatnya kekayaan yang belum muncul tidak muncul, dan kekayaan yang sudah ada habis. Alasan-alasan ini terdengar masuk akal, tetapi sebenarnya menutupi kemalasan di dalam batin.

Alasan orang malas memiliki satu ciri penting: tidak pernah habis. Setelah lepas dari dingin, datang panas; setelah lepas dari panas, hari sudah sore. Bila menunggu segala sesuatu siap sebelum mulai, mungkin tidak pernah ada yang dikerjakan. Namun beristirahat ketika benar-benar lelah atau sakit tetap diperlukan. Kata mutiara ini memperingatkan penggunaan alasan untuk menghindari kewajiban; bukan melarang menjaga kesehatan.

Dalam kehidupan sehari-hari, siswa yang berkata kepada dirinya bahwa hari ini terlalu lelah dan akan belajar besok, lalu terus menunda sampai hari ujian, tidak akan siap dan kehilangan kesempatan. Petani yang tidak mau menyiapkan tanah karena cuaca panas mungkin melewatkan musim tanam. Orang yang ingin berolahraga tetapi menunggu cuaca bagus mungkin tidak pernah memulai. Tetapi mereka yang menyesuaikan diri dan bekerja dalam keadaan apa adanya memperoleh hasil yang berkesinambungan.

Maka mereka yang menginginkan keberhasilan hendaknya mengamati alasan-alasan dalam batinnya sendiri, membedakan mana keperluan yang sungguh-sungguh dan mana sekadar kemalasan, lalu menjalankan tugasnya secara teratur, sesuai dengan kata mutiara: "Manfaat berlalu dari orang yang meninggalkan pekerjaannya dengan berkata, 'Terlalu dingin, terlalu panas, sudah terlalu sore.'"

格言“atisītaṃ atiuṇhaṃ atisāyamidaṃ ahu, iti vissaṭṭhakammante atthā accenti māṇave”意为“以‘太冷了、太热了、太晚了’为借口而放弃工作的人，利益便从他身边溜走。”这句格言教导我们：总是找借口拖延或放弃工作的人，会错失本应得到的利益，因为机会和时间不等人。

这句格言出自《教授尸迦罗越经》（Sigālaka Sutta），是佛陀为青年尸迦罗越所说，讲述懒惰的过患：懒惰的人往往说太冷、太热、太晚、太早、太饿、太饱，于是不去工作。结果，未生的财富不能生起，已有的财富也逐渐耗尽。这些借口听起来似乎有理，实际上却掩盖了内心的懒惰。

懒惰之人的借口有一个重要特点：永远用不完。躲过了冷，又遇上热；躲过了热，天又晚了。如果要等一切都准备好才开始，可能什么事也做不成。不过，真正疲倦或生病时休息仍然是必要的。这句格言告诫的是用借口逃避责任，并不是禁止照顾自己的健康。

在日常生活中，一个学生对自己说今天太累了，明天再读书，一再拖延直到考试那天，就会毫无准备而错失机会。农民因为天气炎热不肯整地，可能会错过播种的季节。想运动却要等天气好的人，可能永远也开始不了。而能够适应现实条件、照常工作的人，则能持续取得成果。

因此，希望成功的人应当观察自己心中的借口，分辨哪些是真正的必要，哪些只是懒惰，然后有规律地履行自己的职责，正如格言所说：“以‘太冷了、太热了、太晚了’为借口而放弃工作的人，利益便从他身边溜走。”

Der Spruch „atisītaṃ atiuṇhaṃ atisāyamidaṃ ahu, iti vissaṭṭhakammante atthā accenti māṇave“ bedeutet „An dem, der seine Arbeit aufgibt und sagt: ‚Es ist zu kalt, zu heiß, zu spät‘, geht der Nutzen vorbei.“ Der Spruch lehrt, dass jemand, der ständig Ausreden sucht, um Arbeit aufzuschieben oder aufzugeben, den Nutzen verpasst, den er hätte erlangen sollen, denn Gelegenheit und Zeit warten auf niemanden.

Der Spruch stammt aus dem Sigālaka Sutta, das der Buddha dem jungen Sigālaka lehrte, wobei er die Gefahren der Faulheit beschrieb: Der Faule sagt gern, es sei zu kalt, zu heiß, zu spät, zu früh, er sei zu hungrig oder zu satt, und arbeitet deshalb nicht. So entsteht Wohlstand, der noch nicht entstanden ist, nicht, und bereits entstandener Wohlstand wird aufgebraucht. Diese Ausreden klingen vernünftig, verdecken aber in Wahrheit die Faulheit im Geist.

Die Ausreden der Faulen haben ein wichtiges Merkmal: Sie gehen nie aus. Ist man der Kälte entkommen, kommt die Hitze; ist man der Hitze entkommen, ist es Abend. Wer wartet, bis alles bereit ist, bevor er anfängt, tut vielleicht nie etwas. Dennoch ist es notwendig, sich auszuruhen, wenn man wirklich müde oder krank ist. Der Spruch warnt davor, Ausreden zu benutzen, um Pflichten zu meiden; er verbietet nicht, auf die eigene Gesundheit zu achten.

Im Alltag ist ein Schüler, der sich sagt, er sei heute zu müde und lerne morgen, und das immer wieder aufschiebt bis zum Prüfungstag, nicht vorbereitet und verpasst seine Chance. Ein Bauer, der wegen der Hitze den Boden nicht vorbereiten will, verpasst vielleicht die Pflanzzeit. Wer Sport treiben möchte, aber auf gutes Wetter wartet, fängt vielleicht nie an. Wer sich dagegen anpasst und unter den gegebenen Bedingungen arbeitet, erzielt beständige Ergebnisse.

Wer Erfolg wünscht, sollte daher die Ausreden im eigenen Geist beobachten, unterscheiden, was wirkliche Notwendigkeit und was bloße Faulheit ist, und seine Pflichten regelmäßig erfüllen, so wie der Spruch sagt: „An dem, der seine Arbeit aufgibt und sagt: ‚Es ist zu kalt, zu heiß, zu spät‘, geht der Nutzen vorbei.“

Ordsproget „atisītaṃ atiuṇhaṃ atisāyamidaṃ ahu, iti vissaṭṭhakammante atthā accenti māṇave“ betyder „Gavnen går forbi den, der opgiver sit arbejde og siger: ‚Det er for koldt, for varmt, for sent.‘“ Ordsproget lærer, at den, der altid finder undskyldninger for at udsætte eller opgive arbejde, går glip af den gavn, han burde have opnået, for muligheder og tid venter ikke på nogen.

Ordsproget stammer fra Sigālaka Sutta, som Buddha lærte den unge mand Sigālaka, hvor han beskrev dovenskabens farer: Den dovne siger gerne, at det er for koldt, for varmt, for sent, for tidligt, at han er for sulten eller for mæt, og arbejder derfor ikke. Så opstår rigdom, der endnu ikke er opstået, ikke, og rigdom, der allerede er opstået, bliver brugt op. Disse undskyldninger lyder fornuftige, men skjuler i virkeligheden dovenskaben i sindet.

De dovnes undskyldninger har ét vigtigt kendetegn: De slipper aldrig op. Når man er sluppet for kulden, kommer varmen; når man er sluppet for varmen, er det aften. Venter man, til alt er klar, før man begynder, gør man måske aldrig noget. Det er dog nødvendigt at hvile, når man virkelig er træt eller syg. Ordsproget advarer mod at bruge undskyldninger til at undgå pligter; det forbyder ikke at passe på sit helbred.

I hverdagen er en elev, der siger til sig selv, at han er for træt i dag og vil læse i morgen, og bliver ved med at udsætte det til eksamensdagen, ikke forberedt og går glip af sin chance. En landmand, der ikke vil forberede jorden, fordi det er varmt, går måske glip af såtiden. Den, der gerne vil motionere, men venter på godt vejr, kommer måske aldrig i gang. Men den, der tilpasser sig og arbejder under de forhold, der er, opnår vedvarende resultater.

Den, der ønsker succes, bør derfor iagttage undskyldningerne i sit eget sind, skelne mellem det, der er reel nødvendighed, og det, der blot er dovenskab, og udføre sine pligter regelmæssigt, sådan som ordsproget siger: „Gavnen går forbi den, der opgiver sit arbejde og siger: ‚Det er for koldt, for varmt, for sent.‘“

सूक्ति "अतिसीतं अतिउण्हं अतिसायमिदं अहु, इति विस्सट्ठकम्मन्ते अत्था अच्चेन्ति माणवे" का अर्थ है "जो 'बहुत ठंड है, बहुत गर्मी है, बहुत देर हो गई' कहकर काम छोड़ देता है, उसके पास से लाभ निकल जाते हैं।" यह सूक्ति सिखाती है कि जो सदा काम टालने या छोड़ने के बहाने खोजता है, वह उन लाभों से वंचित रह जाता है जो उसे मिलने चाहिए थे, क्योंकि अवसर और समय किसी की प्रतीक्षा नहीं करते।

यह सूक्ति सिगालक सुत्त से ली गई है, जो भगवान बुद्ध ने युवक सिगालक को उपदेश दिया था, जिसमें आलस्य के दोष बताए गए: आलसी व्यक्ति प्रायः कहता है कि बहुत ठंड है, बहुत गर्मी है, बहुत देर हो गई, बहुत जल्दी है, बहुत भूख है, बहुत पेट भरा है, और इसलिए काम नहीं करता। परिणामस्वरूप जो धन अभी उत्पन्न नहीं हुआ, वह उत्पन्न नहीं होता, और जो उत्पन्न हो चुका है, वह समाप्त हो जाता है। ये बहाने तर्कसंगत लगते हैं, पर वास्तव में मन के आलस्य को ढकते हैं।

आलसी के बहानों की एक महत्त्वपूर्ण विशेषता है: वे कभी समाप्त नहीं होते। ठंड से बचो तो गर्मी आ जाती है; गर्मी से बचो तो शाम हो जाती है। यदि सब कुछ तैयार होने की प्रतीक्षा की जाए, तो शायद कुछ भी न हो। फिर भी, सचमुच थके या बीमार होने पर विश्राम आवश्यक है। यह सूक्ति कर्तव्य से बचने के लिए बहानों के उपयोग की चेतावनी देती है; स्वास्थ्य का ध्यान रखने से नहीं रोकती।

दैनिक जीवन में, जो विद्यार्थी स्वयं से कहता है कि आज बहुत थका हूँ, कल पढ़ूँगा, और परीक्षा के दिन तक टालता रहता है, वह तैयार नहीं होता और अवसर खो देता है। जो किसान गर्मी के कारण खेत तैयार नहीं करता, वह बुवाई का मौसम चूक सकता है। जो व्यायाम करना चाहता है पर अच्छे मौसम की प्रतीक्षा करता है, वह शायद कभी शुरू न करे। पर जो परिस्थितियों के अनुसार ढलकर काम करता है, उसे निरंतर परिणाम मिलते हैं।

इसलिए जो सफलता चाहता है, उसे अपने मन के बहानों को देखना चाहिए, पहचानना चाहिए कि क्या वास्तविक आवश्यकता है और क्या केवल आलस्य, और नियमित रूप से अपने कर्तव्य निभाने चाहिए, जैसा कि सूक्ति कहती है: "जो 'बहुत ठंड है, बहुत गर्मी है, बहुत देर हो गई' कहकर काम छोड़ देता है, उसके पास से लाभ निकल जाते हैं।"

「アティシータン・アティウンハン・アティサーヤミダン・アフ、イティ・ヴィッサッタカンマンテー・アッター・アッチェーンティ・マーナヴェー」という格言は、「『寒すぎる、暑すぎる、遅すぎる』と言って仕事を放り出す者から、利益は過ぎ去っていく」という意味です。この格言は、いつも言い訳を探して仕事を先延ばしにしたり放り出したりする人は、得られるはずの利益を逃してしまうと教えています。機会も時間も誰かを待ってはくれないからです。

この格言は『シガーラカ・スッタ（六方礼経）』に由来します。ブッダは若者シガーラカに怠けることの害を説き、怠け者は寒すぎる、暑すぎる、遅すぎる、早すぎる、おなかがすきすぎた、満腹すぎると言って働かない、と述べられました。その結果、まだ生じていない財は生じず、すでに生じた財は尽きてしまいます。これらの言い訳はもっともらしく聞こえますが、実は心の中の怠け心を覆い隠しているのです。

怠け者の言い訳には一つの大きな特徴があります。決して尽きることがないのです。寒さを逃れれば暑さが来て、暑さを逃れれば夕方になります。すべてが整うのを待ってから始めようとすれば、何もできないかもしれません。とはいえ、本当に疲れているときや病気のときに休むことは必要です。この格言が戒めているのは、務めを避けるために言い訳を使うことであり、自分の健康を気づかうことを禁じているのではありません。

日常生活では、今日は疲れすぎているから明日勉強しようと自分に言い聞かせ、試験の日まで先延ばしを続ける生徒は、準備ができずに機会を逃してしまいます。暑いからといって畑の準備をしない農家は、種まきの時期を逃すかもしれません。運動したいと思いながら天気がよくなるのを待つ人は、いつまでも始められないかもしれません。しかし、状況に合わせて、今ある条件のもとで働く人は、着実に成果をあげていきます。

ですから、成功を願う人は、自分の心の中の言い訳を観察し、何が本当に必要なことで、何がただの怠け心なのかを見分け、自分の務めを規則正しく果たすべきです。格言にあるとおり、「『寒すぎる、暑すぎる、遅すぎる』と言って仕事を放り出す者から、利益は過ぎ去っていく」のです。

सूक्ति "अतिसीतं अतिउण्हं अतिसायमिदं अहु, इति विस्सट्ठकम्मन्ते अत्था अच्चेन्ति माणवे" को अर्थ हो "जसले 'धेरै जाडो छ, धेरै गर्मी छ, धेरै अबेर भयो' भनेर काम छाड्छ, उसको छेउबाट लाभहरू बितेर जान्छन्।" यो सूक्तिले सिकाउँछ कि सधैं काम टार्ने वा छाड्ने बहाना खोज्नेले पाउनुपर्ने लाभ गुमाउँछ, किनकि अवसर र समयले कसैलाई पर्खँदैन।

यो सूक्ति सिगालक सुत्तबाट लिइएको हो, जुन भगवान् बुद्धले युवक सिगालकलाई उपदेश दिनुभएको थियो, जसमा आलस्यका दोष बताइएका छन्: अल्छी व्यक्ति प्रायः भन्छ कि धेरै जाडो छ, धेरै गर्मी छ, धेरै अबेर भयो, धेरै चाँडो छ, धेरै भोक लाग्यो, धेरै अघायो, र त्यसैले काम गर्दैन। परिणामस्वरूप अझै उत्पन्न नभएको धन उत्पन्न हुँदैन, र उत्पन्न भइसकेको धन सकिन्छ। यी बहाना तर्कसंगत सुनिन्छन्, तर वास्तवमा मनको आलस्यलाई ढाक्छन्।

अल्छीका बहानाको एउटा महत्त्वपूर्ण विशेषता छ: ती कहिल्यै सकिँदैनन्। जाडोबाट बच्यो भने गर्मी आउँछ; गर्मीबाट बच्यो भने साँझ पर्छ। सबै कुरा तयार हुने प्रतीक्षा गर्ने हो भने सायद केही पनि हुँदैन। तैपनि साँच्चै थाकेको वा बिरामी हुँदा आराम आवश्यक छ। यो सूक्तिले कर्तव्यबाट पन्छिन बहानाको प्रयोगबारे चेतावनी दिन्छ; स्वास्थ्यको ख्याल राख्नबाट रोक्दैन।

दैनिक जीवनमा, जुन विद्यार्थीले आफूलाई भन्छ कि आज धेरै थाकेँ, भोलि पढ्छु, र परीक्षाको दिनसम्म टार्दै जान्छ, ऊ तयार हुँदैन र अवसर गुमाउँछ। गर्मीका कारण खेत तयार नगर्ने किसानले रोपाइँको मौसम गुमाउन सक्छ। व्यायाम गर्न चाहने तर राम्रो मौसमको प्रतीक्षा गर्नेले सायद कहिल्यै सुरु गर्दैन। तर परिस्थितिअनुसार ढलेर काम गर्नेले निरन्तर परिणाम पाउँछ।

त्यसैले सफलता चाहनेले आफ्नो मनका बहाना हेर्नुपर्छ, के वास्तविक आवश्यकता हो र के केवल आलस्य भनी चिन्नुपर्छ, र नियमित रूपमा आफ्ना कर्तव्य निभाउनुपर्छ, जस्तो सूक्तिले भन्छ: "जसले 'धेरै जाडो छ, धेरै गर्मी छ, धेरै अबेर भयो' भनेर काम छाड्छ, उसको छेउबाट लाभहरू बितेर जान्छन्।"